GR US

Σκέψεις

Εθνικός Κήρυξ

Οσο πιο πολυ βαδίζω

η ύλη για μένα την σημασία της όλο και πιο πολύ την χάνει .

Τα πράγματα, αθώοι, μάρτυρες,  ασήμαντοι, μιας  άλλης εποχής.

Της ζωής περιπλανώμενος  θεατής, τα γεγονότα γρήγορα τα ξεπερνώ.

Τις γνώμες μου ελεύθερα εκφράζω. Τι έχω πια να φοβηθώ ?

Στο σήμερα αδιάφορα,  διχως αντίσταση παραδίνομαι.

Έμαθα πια  να οπισθοχωρώ. 

Οι μνήμες, σαν σκιες από σύννεφα

πάνω σε ολόγιομο χρυσό φεγγάρι, πηγαινοέρχονται  βιαστικές  

Η θύμηση κουβαλώντας μαζι της τον καιρό που πέρασε,

με  βαραίνει  και με μελαγχολεί.

Οι σκέψεις μου με αντίφαση φορτωμένες,

αιωρούνται σαν ξεκούρδιστο  εκκρεμές.

Τα βλέμμα μου αντικρίζει τα χέρια μου τα αδειανά.

Ο ήλιος καίει τις μέρες κι βροχή την στάχτη τους  ξεπλένει.

Τα βήματα μου, αχνάρια πάνω  στην  άμμο,

ο  άνεμος θα σβήσει βιαστικά.

Και να σκεφτεις, πως κάποτε ονειρευόμουν

πως θα μπορούσα κι εγώ  να αγγίξω τα αστέρια

στον ουρανό εκεί ψηλά.