GR US

ΘΥΜΑΜΑΙ: Κάπτεν Πήτερ Φίλιος, ο εμβληματικός ομογενής αστυνομικός της Ν. Υόρκης

Εθνικός Κήρυξ

Σε εκδήλωση του Συλλόγου Ελλήνων Αστυνομικών Ν. Υόρκης, παρουσία του μακαριστού αρχιεπισκόπου Ιακώβου. Δεύτερος, από αριστερά, ο κάπτεν Φίλιος

Ηταν από τις πιο εντυπωσιακές γνωριμίες που έκανα τον πρώτο μου καιρό στην Αμερική και στον “Εθνικό Κήρυκα”.

Ορεξάτος που θα συνέχιζα στη Ν. Υόρκη τη δουλειά μου, μετά από τις αθηναϊκές εφημερίδες και με γεμάτο το κεφάλι από ιδέες, σκέφτηκα να πάρω συνέντευξη και να παρουσιάσω τον ελληνικής καταγωγής, διοικητή του 114ου Αστυνομικού Τμήματος στην Αστόρια, την καρδιά του Ελληνισμού της Αμερικής. Ηταν ο αείμνηστος κάπτεν Πήτερ Φίλιος. Μια εμβληματική φυσιογνωμία της Ομογένειας, που καμαρώναμε όλοι γι' αυτόν.

Και θυμάμαι την πρώτη τηλεφωνική επικοινωνία που είχα μαζί του για να κανονίσουμε μια συνάντηση. Ηταν Παρασκευή.

Με άκουσε με προσοχή και πολύ ευγενικά δέχτηκε να κάνουμε τη συνέντευξη. Εκτιμούσε τον “Εθνικό Κήρυκα' και μου είπε, γελώντας, ότι θα είναι μια ευκαιρία να διαβάσουν γι' αυτόν και οι μακρινοί συγγενείς του στην Ελλάδα. Συχνά είχε αρκετό χιούμορ, παρά την υπηρεσιακή του αυστηρότητα.

Απέμεινε να κανονίσουμε πότε και ποια ώρα να συναντηθούμε. Νέος και γεμάτος ζωή εγώ, δεν ήθελα να χάνεται ο χρόνος. Και του πρότεινα για την επόμενη μέρα. Που ήταν Σάββατο.

Σαν κεραυνό άκουσα τη φωνή του από την άλλη άκρη του τηλεφώνου.

Εθνικός Κήρυξ

Ο κάπτεν Πήτερ Φίλιος, με πολιτική περιβολή (στη μέση), περπατώντας μαζί με τους επισήμους στην ελληνική παρέλαση στην Πέμπτη Λεωφόρο του Μανχάταν.

- Αποκλείεται ! Δεν υπάρχει περίπτωση... Αύριο είναι Σάββατο και κάθε Σάββατο το περνάω με τα εγγονάκια μου...

Ετσι, ακριβώς τόσα χρόνια μετά, ακούω την απάντησή του μέχρι σήμερα στ' αυτιά μου.

Ο σπουδαίος Ελληνας διοικητής του αστυνομικού τμήματος της μεγαλύτερης σε Ελληνισμό πόλης της Αμερικής, δεν πήγαινε πουθενά αλλού τα Σάββατα για χρόνια. Τα περνούσε με τα εγγόνια του. Γινόταν κι αυτός παιδί για να παίξει με τα παιχνίδια τους, να κυλήσει μαζί τους στο πάτωμα, να τα αφήνει να σκαρφαλώνουν επάνω του, να παίζουν, ίσως-ίσως, το γνωστό παιχνίδι του κλέφτη και του αστυνόμου και να ξεκαρδίζονται στα γέλια...

Ναι, ο κάπτεν Φίλιος δεν άλλαζε με τίποτα το πρόγραμμά του τα Σάββατα. Ηταν πάντα κοντά στα εγγόνια του, κοντά στην οικογένειά του. Να, ένα σωστό μάθημα για πολλούς...

Κάθε χρόνο, ο κάπτεν Φίλιος πρόσφερε τις καλές του υπηρεσίες για την προετοιμασία της ελληνικής παρέλασης που γίνεται στη Ν. Υόρκη και θεωρείται ως η μεγαλύτερη έξω από τα σύνορα της Ελλάδος.

Συμμετείχε σε συνεδριάσεις της Επιτροπής Παρέλασης, ενεργούσε με τον Τζορτζ Ντέλη, παλαιό παράγοντα της Ομογένειας και στελέχη της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Ν. Υόρκης, για να δοθεί η αναγκαία άδεια από την Αστυνομική Διεύθυνση της αμερικανικής μεγαλούπολης και πρόσφερε όποια βοήθεια του ζητούσαν.

Οι συμβουλές του για την καλύτερη προετοιμασία και διεξαγωγή της Παρέλασης, ήταν ανεκτίμητες. Ηξερε πολλά, λόγω της ιδιότητάς του και οι εμπειρίες του ήταν χρησιμότατες.

Τις καλές του υπηρεσίες πρόσφερε ο κάπτεν Φίλιος και από τη θέση του προέδρου της Επιτροπής Παρέλασης, όταν διαδέχτηκε έναν άλλο γνωστό παράγοντα της Ομογένειας, τον αείμνηστο Τρύφωνα Χατζηνικολάου.

Και με την ευκαιρία αυτή να αναφερθεί ότι διατέλεσε και πρόεδρος, ο δεύτερος κατά σειρά, του Συλλόγου Ελλήνων Αστυνομικών Νέας Υόρκης, ο οποίος είχε ιδρυθεί το 1958. Οι ελληνικής καταγωγής αστυνομικοί τον αγαπούσαν ιδιαίτερα και αυτός τους μιλούσε φιλικά και με τα μικρά τους ονόματα και αστειευόταν μαζί τους.

Ο κάπτεν Φίλιος συμμετείχε τακτικά στις ομογενειακές εκδηλώσεις. Του άρεσε γενικά να βρίσκεται με πολύ κόσμο και ιδιαίτερα με ομογενείς.

Η εμφάνισή του με πολιτική περιβολή, ήταν εντυπωσιακή. Αυστηρός, αλλά και χαμογελαστός. Με σχεδόν μόνιμο στο στόμα του, ή στο χέρι, ένα τσιμπούκι. Καπέλο στο κεφάλι και τακτικά καπαρντίνα, για τη βαρυχειμωνιά της Ν. Υόρκης. Κάπου θύμιζε τον άλλο δικό μας. Τον τηλεοπτικό αστυνομικό Κότζακ.

Ηταν πολύ καλλιεργημένος ο κάπτεν Φίλιος. Είχε απαντήσεις σε ό,τι τον ρωτούσε κανείς και αφού άκουγε πρώτα προσεκτικά τους άλλους όταν συζητούσαν, έλεγε μετά τη γνώμη του, με μια αυτοπεποίθηση που έπειθε.

Τακτικά έκανε παρέα, με τον επίσης ελληνικής καταγωγής, αείμνηστο, δικαστή, Νικόλαο Τσουκαλά. Ο τελευταίος, ήταν ιδιαίτερα αγαπητός από τους αστυνομικούς της Ν. Υόρκης, επειδή ήταν πολύ αυστηρός στις αποφάσεις του, όταν καταδίκαζε άτομα με βαρύ ποινικό μητρώο.

Ο κάπτεν Φίλιος ήταν ιδιαίτερα αγαπητός από τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Βορείου και Νοτίου Αμερικής, Ιάκωβο. Αρκετές φορές τον επισκεπτόταν στο γραφείο του και όταν συναντιόντουσαν στις ελληνικές παρελάσεις στην Πέμπτη Λεωφόρο του Μανχάταν, ο Ιάκωβος τον φώναζε κοντά του..

Οταν βγήκε στη σύνταξη, είχε ασχοληθεί με μια επιχείρησή του, που κατασκεύαζε μαρμάρινες πλάκες με επιγραφές. Ηταν στην 23η Λεωφόρο του Ντίτμαρς. Καθημερινώς πήγαινε εκεί, πάντα με το τσιμπούκι στο στόμα ή κρατώντας το στο χέρι.