GR US

Θυμάμαι...Μιχάλης Σιδέρης: Αγαπητός γιατρός και παράγοντας με σύνεση και σοφία

Εθνικός Κήρυξ

Ο αείμνηστος γιατρός, Μιχάλης Σιδέρης, σε δεξίωση στη Ν. Υόρκη, με τη σύζυγό του, Νίκη (στη μέση), που κι αυτή έφυγε πριν μερικά χρόνια από τη ζωή και την Ντόρα Μπακογιάννη, όταν η τελευταία ήταν δήμαρχος Αθηναίων.

Kάθε Σαββατοκύριακο απόγευμα, περπατούσε μαζί με τη γυναίκα του, στο φημισμένο Σέντραλ Παρκ του Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Εκεί τον συναντούσα αρκετές φορές, όταν έκανα κι εγώ τον περίπατό μου.

Με χαιρετούσε με καλοσύνη και δεν με άφηνε να φύγω. Πηγαίναμε εκεί στα γεμάτα από κόσμο παγκάκια της λιμνούλας με τα τηλεκατευθυνόμενα μικρά καραβάκια, βρίσκαμε κάποιες θέσεις και η πολιτική συζήτηση που ξεκινούσε, δεν είχε τελειωμό.

Του άρεσε πολύ του αείμνηστου γιατρού, Μιχάλη Σιδέρη, ο σχολιασμός της ελληνικής και διεθνούς επικαιρότητας. Χαιρόμουν το βάθος της σκέψης του, την ικανότητά του για ανάλυση ενός γεγονότος και τα λογικά συμπεράσματά του.

Σπάνιος άνθρωπος ο γιατρός Μιχάλης Σιδέρης. Καλός επιστήμονας για τους ασθενείς του, που τον αγαπούσαν σαν δικό τους άνθρωπο. Πιστός φίλος για όσους είχαν φιλικές σχέσεις μαζί του. Και παράγοντας της Ομογένειας, που διακρινόταν για τον ήπιο χαρακτήρα του, τα λογικά επιχειρήματά του και τη σοφία του.

Οι αρετές του αυτές φάνηκαν, όταν διετέλεσε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης και μάλιστα σε καιρούς ταραγμένους για την οργάνωση αυτή και δύσκολους για τα εθνικά μας θέματα.

Η αγαπημένη του σύζυγός, η Νίκη Σιδέρη, τον θαύμαζε και τον πρόσεχε πολύ. Η ίδια μού αποκάλυψε κάποτε, ότι κάποια χρονιά που ήταν πρόεδρος ο Μιχάλης Σιδέρης, υπήρχαν πολλές παρεξηγήσεις και φασαρίες στην Ομοσπονδία. Με την πείρα που είχε αυτός, ως ψυχίατρος στο επάγγελμα, προσπαθούσε να φέρει τη γαλήνη. Ομως, εισέπραττε άδικη πολεμική σε βάρος του. Είχε τόσο πολύ στενοχωρηθεί με την κατάσταση ο Μιχάλης Σιδέρης, ώστε πολλά βράδια δεν μπορούσε να κοιμηθεί και ξαγρυπνούσε, πίνοντας απανωτά καφέδες... «Είχα φοβηθεί σοβαρά, ότι στο τέλος θα αρρωστήσει...», μου είχε πει η Νίκη Σιδέρη.

Στο τέλος, τα ξεπέρασε όλα, ηρέμησε την κατάσταση στην Ομοσπονδία, αλλά έκτοτε δεν ξαναασχολήθηκε μ' αυτήν. Ομως, πάντα παρακολουθούσε τις δραστηριότητές της και ήταν πολλές οι φορές που μου τηλεφωνούσε για να τον ενημερώσω σχετικά.

Αγαπούσε πολύ την Ομογένεια ο Μιχάλης Σιδέρης. Αγαπούσε και την Αμερική, αλλά πιο πολύ τη γενέτειρα Ελλάδα. «Ξεκοκάλιζε» τον «Εθνικό Κήρυκα», διάβαζε και αθηναϊκές εφημερίδες και παρακολουθούσε και τον αμερικανικό Τύπο. Είχε προσωπικές επαφές με ορισμένους Ελληνες πολιτικούς, τους οποίους συναντούσε όταν έρχονταν στη Νέα Υόρκη. Και αυτοί, ζητούσαν και τον συμπεριελάμβαναν στους καταλόγους με τους προσκεκλημένους των εκδηλώσεων που οργάνωναν προς τιμήν τους οι διάφοροι ομογενειακοί φορείς.

Ο Μιχάλης Σιδέρης ήταν καλός ακροατής. Ακουγε προσεκτικά τον κάθε συνομιλητή του και περισσότερο όταν υπήρχε συζήτηση για τα πολιτικά. Και στο τέλος, έπαιρνε αυτός το λόγο. Με ηρεμία, με αυτοπεποίθηση στη γνώμη του. Σου μετέδιδε τη βεβαιότητά του, ότι δεν μπορεί, έτσι θα γίνει στο τέλος.

Αυτές τις συνήθειές του είχα την ευκαιρία να τις γνωρίσω αρκετές φορές από πολύ κοντά. Εμενε στο Μανχάταν και λίγα τετράγωνα από το σπίτι του ήταν το δικό μου. Με καλούσε, λοιπόν, στο διαμέρισμά του, όπου η Νίκη θα ετοίμαζε κάτι να φάμε όλοι μαζί  και μετά, σχολιασμός των όσων συνέβαιναν στην Ομογένεια, στην Ελλάδα και στην Αμερική.

Συχνά μου τηλεφωνούσε να πάω από το σπίτι του για να παίξουμε τάβλι. Το αγαπούσε αυτό το παιχνίδι και έπαιζε σχεδόν κάθε βράδυ με τη σύζυγό του. Εγώ έβρισκα δικαιολογίες να μην πάω, γιατί απλούστατα δεν ήξερα να παίζω τάβλι. Και εξακολουθώ να μην ξέρω. Κάποτε του το είπα.

Ε, λοιπόν, επιστρέφοντας από το πρώτο επόμενο ταξίδι του στην Ελλάδα, μου έφερε και μου δώρησε ένα κατακαίνουργο τάβλι και ένα βιβλίο με μαθήματα για τάβλι, για αρχάριους...

Τις περισσότερες φορές συναντιόμασταν είτε στον Καθεδρικό Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος του Μανχάταν, που ήταν στη γειτονιά μας, είτε στο ίδρυμα Ρόναλντ Μακ Ντόναλντ Χάουζ, που χρόνια τώρα φιλοξενεί ασθενή παιδιά απ' όλο τον κόσμο. Εκεί, η αείμνηστη κι αυτή, σύζυγός του, Νίκη, ήταν διευθύντρια του Ελληνικού Τμήματος.

Συναντούσα εκεί και τους δύο, έπαιρνα στοιχεία για διάφορα ρεπορτάζ που έπρεπε να γράψω για τον «Εθνικό Κήρυκα» και στη συνέχεια, είτε με έπαιρναν στο σπίτι τους για φαγητό, είτε πηγαίναμε σε κοντινό εστιατόριο.

Πολύ δύσκολο το έργο της Νίκης Σιδέρη στο ίδρυμα αυτό. Επρεπε καθημερινώς να συμμερίζεται τις τραγωδίες μικρών παιδιών με καρκίνο, που έρχονταν για θεραπεία από την Ελλάδα, ή την Κύπρο, καθώς και των πονεμένων γονέων τους που τα συνόδευαν και ένιωθαν χαμένοι μέσα στο χάος της αμερικανικής μεγαλούπολης της Ν. Υόρκης.

Ο γιατρός Μιχάλης Σιδέρης ήταν πάντα δίπλα της. Της έδινε κουράγιο και τη στήριζε με την απέραντη αγάπη του γι' αυτήν, λέγοντάς της ότι δεν έχουν μεν δικά τους παιδιά, αλλά αυτή είναι μάνα με περισσότερα παιδιά από άλλες, αφού φροντίζει καθημερινώς για τόσα πολλά μέσα στο ίδρυμα.