GR US

Θυμάμαι...Ζούσε για να προβάλλει τους παραδοσιακούς χορούς

Εθνικός Κήρυξ

Ο Πολ Γκίνης: Πάθος του η διατήρηση των ελληνικών παραδοσιακών χορών στην Ομογένεια. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση της οικογένειας

Εχασε πολλά η Ομογένεια από τον πρόωρο χαμό του. Εχασε, κυρίως, η ελληνική παράδοση, την οποία υπηρέτησε με πραγματικό πάθος στο χορό, το τραγούδι και τις αυθεντικές στολές της υπαίθρου.

Ο θάνατος του Πολ Γκίνη πριν χρόνια, συγκλόνισε την Ομογένεια της Αμερικής και, ιδιαίτερα της Νέας Υόρκης, στην οποία ήταν εγκατεστημένος και την είχε ως ορμητήριο των ευγενών επιδιώξεών του, για τη διατήρηση, την ανάδειξη και την προβολή των θησαυρών της ελληνικής παράδοσης.

Τον Πολ Γκίνη γνώρισα από τα πρώτα μου χρόνια στην Αμερική. Πάντα μετρημένος, πάντα σοβαρός, πάντα μελετημένος, πάντα παθιασμένος για την Ελλάδα, που άφησε πίσω του, όταν 11 χρονών αμούστακος νέος έφτασε με την οικογένειά του στη Ν. Υόρκη.

Τον θυμάμαι όταν με τον νεανικό ενθουσιασμό του, δημιούργησε τον Λαογραφικό Ομιλο Ελλήνων Αμερικής, ο οποίος συνεχίζει να λειτουργεί, στο πνεύμα που ο ίδιος κληροδότησε.

Εθνικός Κήρυξ

Ο Πολ Γκίνης αριστερά, σε μια χορευτική φιγούρα, με παραδοσιακή στολή. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση της οικογένειας

Ο Πολ Γκίνης προσπάθησε όσο ίσως κανένας άλλος τόσο πολύ στην Ομογένεια, να διατηρηθούν και να προβληθούν οι ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί. Αναζήτησε νέους και νέες της κοινότητάς μας, που είτε γνώριζαν αυτούς τους χορούς, είτε ήταν πρόθυμοι να τους μάθουν, με πρώτο δάσκαλο τον ίδιο.

Δεν είχαν δική τους αίθουσα και έπρεπε να αναζητούν κάποιο χώρο για τις πρόβες τους κάθε τόσο και λιγάκι. Ομως αυτό συνεπαγόταν κάποια έξοδα για το νοίκιασμα του χώρου. Και ξέρω, πολύ καλά, πόσο ο ίδιος έβαζε το χέρι στη δική του τσέπη πρώτα, για να καλυφθούν τα έξοδα. Στη συνέχεια, συμμετείχαν στα έξοδα τα μέλη του χορευτικού, ενώ προσπαθούσαν να βρουν και κάποιες εισφορές.

Ο ίδιος ο Πολ Γκίνης μου είχε πει ότι μερικές φορές αναγκάστηκαν να ακυρώσουν πρόβες τους, γιατί δεν είχαν καταφέρει να συγκεντρώσουν τα χρήματα για το νοίκιασμα χώρου γι' αυτές.

Αλλά, αυτός επέμενε. Τον ηλέκτριζε το όραμά του να κρατηθούν οι ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί.

Ομως, δεν σταμάτησε εκεί. Από καιρό σε καιρό έκανε ταξίδια στην Ελλάδα και επισκεπτόταν διάφορα χωριά, όπου αναζητούσε μεγάλης ηλικίας κατοίκους. Οταν διαπίστωνε ότι γνώριζαν παλαιά άγνωστα τραγούδια, τους έβαζε και τα τραγουδούσαν και αυτός με ένα μαγνητόφωνο τους ηχογραφούσε, για να μη χαθούν αυτοί οι πολύτιμοι θησαυροί της ελληνικής παράδοσης.

Εθνικός Κήρυξ

Πρώτος στο χορό, ο Πολ Γκίνης σε εκδήλωση ομογενειακής εκδήλωσης στη Νέα Υόρκη. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση της οικογένειας

Επίσης, αναζητούσε με τον ίδιο τρόπο παλαιές παραδοσιακές στολές, φυλαγμένες, ή ξεχασμένες σε μπαούλα κάποιων γηραλέων κατοίκων. Η σκέψη του ήταν ότι δεν έπρεπε να χαθούν. Και ακόμα, σημείωνε φιγούρες παλαιών παραδοσιακών χορών.

Θυμάμαι τον Πολ Γκίνη, όταν έλαμπε το πρόσωπό του, στις εμφανίσεις του λαογραφικού ομίλου του σε εκδηλώσεις της Ομογένειας.

«Προσπαθώ, όσο αντέχω να κρατήσουμε τις παραδόσεις μας, αλλά δεν υπάρχει η ανταπόκριση και βοήθεια που θα έπρεπε από το ελληνικό κράτος», μου είχε πει κάποια φορά με βαριά πίκρα στην καρδιά του.

Ως υπεύθυνος του Λαογραφικού Ομίλου, ο Πολ Γκίνης ήταν αυστηρός και λεπτολόγος. Οσες φορές τον είδα στις πρόβες που είχαν, θύμιζε σκηνοθέτη, που ξέρει καλά τη δουλειά του. Παρατηρούσε τα πάντα, διόρθωνε οποιαδήποτε λανθασμένη κίνηση στο χορευτικό, αξιοποιούσε κάθε εντυπωσιακή φιγούρα και πετύχαινε το καλύτερο δυνατόν. Γι' αυτό, οι μεν συνεργάτες του τον αγαπούσαν, οι δε θεατές του στις εκδηλώσεις, τον θαύμαζαν και τον επαινούσαν.

Ο Πολ Γκίνης διακρινόταν για την ευγένειά του. Μερικές φορές με επισκεπτόταν στον «Εθνικό Κήρυκα» και μου ζητούσε να γράψω κάποιο νέο για τις εμφανίσεις του χορευτικού του. Χωρίς να είναι πιεστικός. Αντίθετα. Ηταν μεθοδικός. Εφερνε μαζί του και μου άφηνε μερικές σημειώσεις και φωτογραφίες. Και με άφηνε να διαλέξω και να γράψω, όπως εγώ νομίζω. Από την πλευρά μας κάναμε το καλύτερο, γιατί αναγνωρίζαμε την ανιδιοτέλειά του, τις δυνατότητές του και την προσφορά του.

Ο Πολ Γκίνης αποτελεί σήμερα σημείο αναφοράς, όταν μιλάμε για τους παραδοσιακούς χορούς, τη λαογραφία και τις ελληνικές παραδόσεις στην Ομογένεια. Σε πολλές εκδηλώσεις, ακόμα και σήμερα, ακούγεται το όνομά του, όταν ο κόσμος θαυμάζει και χειροκροτεί χορευτικά διαφόρων συλλόγων.

Το έργο του Πολ Γκίνη, συνέχισε επάξια από την πρώτη στιγμή που μας έφυγε, η αδελφή του, Βάγια Γκίνη-Αλλαγιάννη.

Η Ομογένεια θα θυμάται πάντα τον Πολ Γκίινη. Κρίμα που τον χάσαμε τόσο νωρίς...