x
 

ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη «Ελληνική Φλόγα»

02 Δεκεμβρίου 2023

Οι εκδόσεις Λιβάνη στο οπισθόφυλλο του βιβλίου γράφουν:

«Διεισδύοντας στον όγκο των ανακριβειών που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς, ο Νίκος Γκατζογιάννης μάς προσφέρει το πιο αξιόπιστο χρονικό της ζωής των δύο μυθικών προσωπικοτήτων, μέσα από μια διπλή βιογραφία, με φόντο τη χρυσή εποχή του τζετ σετ και του γκλάμουρ. Η ‘Ελληνική Φλόγα’ είναι ένα λυρικό υπερθέαμα πάθους, πόθου και απώλειας, που είναι βέβαιο ότι θα μας κάνει να αλλάξουμε άποψη για ορισμένες από τις πιο λαμπρές και επιβλητικές προσωπικότητες που η ζωή τους αιχμαλωτίζει ακόμα τη φαντασία μας» https://www.livanis.gr/shop/ellhnikh-floga_p-252425-aspx/

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΓΙΟΣ

Απόσπασμα από το Κεφάλαιο 14, σελίδα 260-261

Νωρίς το πρωί της Τετάρτης, 30 Μαρτίου, η Κάλλας έφτασε στην κλινική Ντέτσα της οδού Ντέτσα 48 συνοδευόμενη από την Μπρούνα. Της έγινε αναισθησία και στη συνέχεια ο Παλμιέρι έκανε μια οριζόντια τομή κάτω από τον αφαλό της και έβγαλε από την κοιλιά της ένα αγοράκι. Σύντομα όμως το μικροσκοπικό βρέφος εμφάνισε αναπνευστικά προβλήματα. Η κλινική που δεν ήταν κατάλληλα εξοπλισμένη για την αντιμετώπιση παρόμοιων επιπλοκών, κάλεσε αμέσως ασθενοφόρο, για να μεταφέρει το μωρό σε άλλη νοσοκομειακή μονάδα. Στο δρόμο βλέποντας ότι το παιδί ήταν ετοιμοθάνατο, μια νοσοκόμα του έκανε «αεροβάπτισμα», δίνοντάς του το όνομα που η Μαρία της είχε πει ότι είχε διαλέξει για την περίπτωση που θα ήταν αγόρι: Ομηρος Λεγκρίνι. Το επίθετο παραμένει ένα αίνιγμα. Ισως να πρόκειται για το ψευδώνυμο με το οποίο η Κάλλας εισήχθη στην κλινική αλλά το Ομηρος, καθόλου συνηθισμένο όνομα στην Ιταλία, δεν είναι καθόλου τυχαίο. Ομηρος ήταν το όνομα του θείου του Ωνάση, εκείνου που τον είχε κάνει πρωταθλητή της κολύμβησης στη Σμύρνη, του είχε μεταδώσει την αγάπη του για τη θάλασσα και είχε πεθάνει από καρδιακή προσβολή στην Αθήνα το 1944. Το συμπέρασμα, ότι η Μαρία και ο Ωνάσης είχαν διαλέξει μαζί αυτό το όνομα για το παιδί τους μοιάζει αναπόφευκτο. Ο Αριστοτέλης είχε ήδη δώσει το όνομα του άλλου αγαπημένου του θείου Αλέξανδρου, στον πρωτότοκο γιο του. Οταν η Μαρία ξύπνησε από την αναισθησία ο δόκτωρ Παλμιέρι της είπε ότι ο γιος της είχε πεθάνει. Οι πνεύμονές του, είπε ο γιατρός, δεν ήταν αρκετά δυνατοί. Η Μπρούνα κάθισε δίπλα στην κυρία της και προσπάθησε να την παρηγορήσει και να στεγνώσει τα δάκρυά της. Η μοναδική ευκαιρία της Μαρίας να αποκτήσει αυτό που λαχταρούσε περισσότερο από καθετί είχε χαθεί μαζί με το άψυχο κορμάκι που δεν θα βλέπει ποτέ. Ενώ η Μαρία βρισκόταν στην κλινική τηλεφώνησε από το «Χριστίνα» ο Ωνάσης. Προηγουμένως είχε καλέσει στο σπίτι της οδού Μπουοναρότι και είχε μάθει πού βρισκόταν. Με φωνή γεμάτη αγωνία ρώτησε την Μπρούνα τι συνέβαινε. Μήπως αρρώστησε η Μαρία; Μήπως υπήρχαν προβλήματα με την εγκυμοσύνη; Χωρίς να του απαντήσει η Μπρούνα, έδωσε το ακουστικό στην κυρία της και ύστερα κάθισε σε μία άκρη και άκουσε τη Μαρία να λέει στον εραστή της, ότι ο γιος τους Ομηρος είχε γεννηθεί και είχε πεθάνει. Το πέρασμά του από τη ζωή είχε διαρκέσει 2 ώρες. Ο Αλέξανδρος Ωνάσης εξακολουθούσε να είναι ο πρώτος και ο έσχατος. Το μικροσκοπικό κορμί του Ομήρου τάφηκε στο κοιμητήριο του Μιλάνου κάτω από μία μικρή ταφόπετρα. Πριν όμως από την κηδεία το μωρό φωτογραφήθηκε. Πρόκειται για μία παράξενη ασπρόμαυρη φωτογραφία μεγέθους 6Χ8 εκατοστών, με ξεφτισμένες άκρες «παράξενη» γιατί δεν είναι καλά εστιασμένη, μολονότι στο πίσω μέρος της φέρει τη σφραγίδα κάποιου φωτογράφου. Παρόλη την κακή της ποιότητα δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι απεικονίζει ένα νεκρό βρέφος -με το στόμα ανοιχτό, τα μάτια κλειστά, τα μάγουλα ρουφηγμένα- τυλιγμένο σε μια λεπτή κουβερτούλα που αγκαλιάζει σαν κουκούλα το κεφάλι του. Το κορμί του είναι τοποθετημένο σε κάποιο είδος κιβωτίου με λευκό τελείωμα. Η σφραγίδα στο πίσω μέρος γράφει: «Ottica Zeta, Buonarroti 5, 481-846 Milano». Πρόκειται για την σφραγίδα ενός φωτογραφείου, μερικές πόρτες πιο πέρα από τη βίλα της Μαρίας στην ίδια οδό Μποουναρότι 40. Η ιστορία της γέννησης και του θανάτου αυτού του παιδιού, δεν έχει ξανά ειπωθεί ποτέ. Η Μαρία μίλησε γι’ αυτό μόνο σε τρεις ανθρώπους, στους δύο τυφλά αφοσιωμένους υπηρέτες της, την Μπρούνα και τον Φερούτσιο, και στην Ελληνίδα πιανίστρια Βάσω Δεβετζή που υπήρξε η στενότερη φίλη της στο Παρίσι. Μετά το θάνατο της Μαρίας το Σεπτέμβριο του 1977 η Βάσω Δεβετζή έγινε θησαυροφύλακας πολλών προσωπικών εγγράφων της Μαρίας. Το 1986, καθώς πλησίαζε η 10η επέτειο από το θάνατό της, είπε ότι αισθάνθηκε την υποχρέωση να γράψει τις αναμνήσεις της από την Μαρία, αναμνήσεις που όπως είπε σε ένα  φίλο της συγγραφέα «θα αποτελούσαν τη μόνη αυθεντική μαρτυρία». «Θα ήταν ένα βιβλίο αναμνήσεων» θυμάται εκείνος ότι του είπε, «προς τιμήν της Μεγάλης της Φίλης, της Μεγάλης Ντίβας, της Ντιβίνας», όπως την έλεγε, για να δοθεί ένα τέλος στα αμέτρητα ψέματα και τα απίστευτα μυθεύματα, που είχαν συσσωρευτεί γύρω από την προσωπικότητα της αγαπημένης της φίλης. Ηθελε να διασώσει το μύθο της, να πει κάποια πράγματα που γνώριζε για εκείνη, «ώστε όταν θα ερχόταν και η δική της σειρά, να φύγει ήσυχη».

ΤΑ ΚΑΛΑ ΧΡΟΝΙΑ

Απόσπασμα από το κεφάλαιο 15, σελίδα 271-273

Η γέννηση και ο θάνατος του γιου τους φάνηκε να φέρνει τον Ωνάση και τη Μαρία πιο κοντά. Μετά το διαζύγιο της Αλαμπάμα, που επισημοποιούσε –25 Ιουνίου 1960– το χωρισμό της Τίνας και του Ωνάση, η Μαρία ήταν βέβαιη, ότι ο Αρίστος θα την παντρευόταν μόλις έλυνε και εκείνη το δικό της πρόβλημα με τον Μενεγκίνι. Τον είχε παντρευτεί στην Ιταλία και, σύμφωνα με την ιταλική νομοθεσία της εποχής, το διαζύγιο δεν αναγνωριζόταν. Αργότερα ο Μπατίστα θα έγραφε: «Μέσω ενός κοινού γνωστού, η Μαρία χρησιμοποίησε κάθε μέσο για να με πείσει να υπογράψω (μια συμφωνία διαζυγίου), αλλά εγώ αρνήθηκα…. κι εκείνη με μίσησε ακόμη περισσότερο». Παρόλα αυτά, στις 10 Αυγούστου, όταν οι δημοσιογράφοι ρώτησαν σχετικά τον Ωνάση και την Κάλλας -που συμπεριφέρονταν ήδη σαν νιόπαντροι, ξενυχτώντας στο αγαπημένο τους νάιτ κλάμπ Maona– εκείνη υπαινίχτηκε ότι σχεδίαζαν να παντρευτούν. Την επομένη ο Ωνάσης δήλωσε ότι η Μαρία απλώς αστειευόταν. Η ντίβα τώρα είχε στρέψει όλη της την προσοχή και όλη της την τρυφερότητα στον Ωνάση, έτσι όπως έκανε άλλοτε η μητέρα του. Ενας μηχανικός της «Χριστίνας» έγραψε ότι λίγο μετά την επιστροφή τους στο Μόντε Κάρλο, ο Ωνάσης αρρώστησε με πυρετό και χρειάστηκε να μείνει στο διαμέρισμά του πάνω από τα γραφεία της εταιρείας, ενώ η Μαρία παρέμεινε στη θαλαμηγό. «Στο διάστημα εκείνων των 10 ημερών που ο Ωνάσης έμεινε στο κρεβάτι», είπε ο μηχανικός, «η Κάλλας τον επισκεπτόταν καθημερινά, κουβαλώντας με το αυτοκίνητο που τη μετέφερε το φαγητό που ετοίμαζαν ειδικά για αυτόν οι μάγειροι του πλοίου». Ο Παναγιώτης Ζυγομαλάς, που αναπλήρωσε για ένα οκτάμηνο, 1964-1965, τον καπετάν Κώστα, πρόσεξε επίσης τη φροντίδα με την οποία η Μαρία περιέβαλλε τον Αρίστο. «Φερόταν σαν προστατευτική μητέρα», μου είπε. «Ο Ωνάσης συνήθιζε να τριγυρνάει γυμνός από τη μέση και πάνω, μόνο με ένα sort, και κάθε φορά που φυσούσε λίγο (η Κάλλας) έτρεχε να του φέρει ένα πουκάμισο ή κάποια μπλούζα. Και είχε πάντα το νου της να μην πιει πολύ». Η Μαρία, που της άρεσε να αποκαλεί τον Αρίστο «πασά μου», ήταν η μοναδική γυναίκα -εκτός από τη μητέρα του και την αδερφή του Αρτεμη– που τον κανάκευε και τον υπηρετούσε με τον τρόπο που θα περίμενε κανείς από μία παραδοσιακή Ελληνίδα σύζυγο. Ο καπετάν Κώστας θυμάται, πως όταν ο Ωνάσης διαπραγματευόταν την Ολυμπιακή Αεροπορία με την ελληνική κυβέρνηση και οι συζητήσεις διαρκούσαν ως αργά τη νύχτα, η Κάλλας πηγαινοερχόταν νευρικά και ρωτούσε: «Μάθατε τίποτα; Πότε έρχεται; Τι του ετοιμάζετε;» Συχνά έστελνε τον σεφ να κοιμηθεί και του μαγείρευε η ίδια μακαρονάδα. Μετά την εμπειρία μίας εξαμερικανισμένης συζύγου, που τον είχε αποκλείσει από τη ζωή και τα ενδιαφέροντά της, οι φροντίδες της Μαρίας θα πρέπει να θύμιζαν στον Ωνάση επιστροφή στην πατρίδα. Κοντά στη νέα του σύντροφο, είχε ξαναβρεί το είδος της τρυφερότητας, που θεωρούσε αναφαίρετο δικαίωμα στα νιάτα του και που ένιωθε την ανάγκη να ανταποδώσει. Ο Στέλιος Παπαδημητρίου, νομικός σύμβουλος του Ωνάση, μου είπε ότι ο Αρης νοιαζόταν εξαιρετικά για τη Μαρία. Οταν, για παράδειγμα, εκείνη κοιμόταν στο διαμέρισμα πάνω από τα γραφεία της εταιρείας στο Μόντε Κάρλο, ζητούσε από τους υπαλλήλους του να βγάλουν τα παπούτσια τους και να μην χρησιμοποιούν το ασανσέρ, για να μην την ξυπνήσουν. Ο Ωνάσης είχε εξηγήσει μια φορά σε έναν φίλο του αυτή την σαφώς ανατολίτικη στάση του απέναντι στις γυναίκες: «Βρίσκω ότι η γυναίκα χάνει τα προνόμιά της σε σημαντικούς τομείς. Και αυτό γιατί, αντί να παραμείνει η βασίλισσα του σπιτιού και της οικογένειας, προσπαθεί να διεισδύσει σε περιοχές όπου, από καταβολής κόσμου, την κυριαρχία είχε το αρσενικό». Για εκείνον η φροντίδα της οικογενειακής εστίας, δεν αποτελούσε μόνο ιερή υποχρέωση της γυναίκας – ήταν και η πηγή της δόξας της. Οταν, όμως, το ζήτημα αφορούσε την Κάλλας, οι παραδοσιακές του αντιλήψεις υπέκυπταν στα ανταγωνιστικά του ένστικτα. Η Μαίρη Κάρτερ μου είπε ότι, αντίθετα από ό,τι πίστευαν πολλοί, ο Ωνάσης δεν ήθελε να εγκαταλείψει η Μαρία το τραγούδι: «Εκείνη το ήθελε. Οχι εκείνος. Θυμάμαι μια φορά που μου είπε: «Μαίρη, μίλησέ της κι εσύ. Αν σταματήσει να τραγουδάει, όλοι θα την ξεχάσουν. Οχι πια Ντάλας και Σικάγο – είναι πολύ μακριά. Θα μπορούσε, όμως, να εμφανίζεται στην Ευρώπη, στο Μιλάνο, στο Παρίσι, στο Μονακό, στο Λονδίνο και κάπου κάπου στη Νέα Υόρκη». Ηξερε ότι, αν η Μαρία σταματούσε εντελώς τις εμφανίσεις, οι αφοσιωμένοι θαυμαστές της δεν θα αργούσαν να την αντικαταστήσουν με κάποια άλλη diva assoluta. Οι παροτρύνσεις του Αρίστου προς τη Μαρία δεν πήγαζαν από τα αλτρουιστικά του αισθήματα, αλλά από τον εγωκεντρισμό του: Ηξερε το μέγεθος και την αξία της φήμης της και ένιωθε υπεύθυνος για τη συνέχιση της επιτυχίας της μετά τον εκτοπισμό του Μενεγκίνι από τη ζωή της. Οποιες κι αν ήταν οι απόψεις του για την θέση της γυναίκας, ο Αριστοτέλης δεν ήταν ένας συνηθισμένος άντρας και θεωρούσε απαραίτητο να έχει μία σύντροφο, που η ακτινοβολία της θα ενίσχυε τη δική του. Όπως εξήγησε στον Μόνταγκιου Μπράουν, ο οποίος πάντα πίστευε ότι η σχέση του με την Κάλλας ήταν ένα μοιραίο λάθος, «καλώς η κακώς, εγώ είμαι ένα άτομο με μεγάλη προβολή. Επρεπε, λοιπόν, να έχω δίπλα μου μία προσωπικότητα με τη δική της ακτινοβολία, κάποια που να είναι από μόνη της σπουδαία. Και η Μαρία ήταν ακριβώς αυτό».

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ηθελε πολύ να παρευρεθεί στην Αφή της Ολυμπιακής Φλόγας στην Αρχαία Ολυμπία.

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ

Πρακτορικά

Με την παρέλαση της Νέας Υόρκης την Κυριακή 14 Απριλίου, έκλεισε κι ο φετινός κύκλος των παρελάσεων για τη μεγάλη και τρανή ημέρα της κήρυξης της Επανάστασης του 1821 για τη λευτεριά της Ελλάδας από τους Τούρκους.

Αντίλογος

Παρενέβη, διαβάζω, ο υπουργός Υγείας, Θάνος Πλεύρης, για να τεθεί σε διαθεσιμότητα ο δημόσιος υπάλληλος που συνελήφθη για εμπλοκή του στην υπόθεση της 12χρονης στα Σεπόλια.

Εκδηλώσεις

ΜΠΡΟΥΚΛΙΝ. Μέσα σε ιδιαίτερα συγκινητικό κλίμα πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 18 Ιουνίου η τελετή αποφοίτησης της 8ης τάξης του Ημερήσιου Ελληνικού Σχολείου “Αργύριος Φάντης” στον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Μπρούκλιν.

ΒΙΝΤΕΟ