GR US

«Καληνύχτα Ελλάδα»

Ευρωκίνηση

Ο Ανδρέας Μπουχαλάκης σε μια προσπάθειά του με αντίπαλο τον Τόμας Μίλερ στο παιχνίδι που έδωσε ο Ολυμπιακός με την Μπάγερν στο Μόναχο. Οι «ερυθρόλευκοι» απογοήτευσαν με την απόδοσή τους και θα προσπαθήσουν να αφυπνισθούν στο παιχνίδι της Κυριακής με τον Ατρόμητο για το πρωτάθλημα.

Πόσο επιμορφωτικό ήταν το τριήμερο Τρίτη - Τετάρτη - Πέμπτη για τα δύο κορυφαία αθλήματα στην Ελλάδα, ποδόσφαιρο και μπάσκετ; Πάρα πολύ. Οσοι έχουν αυτιά και μάτια... άχρωμα και άοσμα είδαν και άκουσαν πολλά και σημαντικά. Τώρα τι θα κάνουμε με τα μηνύματα είναι γνωστό: ΤΙΠΟΤΑ.

Φαντάζομαι όλοι είδαμε την εμφάνιση του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού στο Μόναχο. Τίποτα με εξαίρεση τον Ζοσέ Σα. Ο Πορτογάλος κατέβασε ρολά και γλίτωσε τον Ολυμπιακό από ιστορικό ρεκόρ παθητικών τερμάτων. Κατά τη γνώμη μου με έναν τερματοφύλακα με φυσιολογική εμφάνιση και όχι σαν του... Σούπερμαν Σα, ο Ολυμπιακός θα έφευγε με 3-0, 4-0 παθητικό. Ομως το θέμα δεν είναι η εμφάνιση ενός παίκτη αλλά το σύνολο που παρουσιάζει ο Ολυμπιακός. Και αυτό ήταν απογοητευτικό μπροστά σε μία Μπάγερν. Ειδικά μετά το 60’ του αγώνα. Μετά από εκεί φαίνεται η ομάδα που έχει βλέψεις, η ομάδα που προέρχεται από «ανεβασμένο» πρωτάθλημα, η ομάδα που έχει επενδύσει, η ομάδα που έχει καλές βάσεις, η ομάδα που έχει προοπτική. Και η Μπάγερν είναι τέτοια. Είναι από τις ομάδες που ξέρει ότι κάθε χρόνο θα δώσει περίπου 50 δύσκολα και 50 πιο εύκολα παιχνίδια και γι αυτό πήρε πολύ καλούς παίκτες, ποιοτικούς παίκτες. Γι αυτό έχει μεγάλο, βαθύ και σχεδόν ισάξιο ρόστερ, έχει προετοιμαστεί για πολύ μεγάλη σεζόν, έχει «κόντρα» στο πρωτάθλημά της, έχει πλάνο μακροπρόθεσμο και όχι βραχυπρόθεσμο όπως οι ελληνικές ομάδες. Και όπως η Μπάγερν έτσι κάνουν όλες οι γερμανικές ομάδες που έχουν βλέψεις, το ίδιο και οι αγγλικές, οι ισπανικές, οι ιταλικές, οι γαλλικές και όλες οι ομάδες στην Ευρώπη που έχουν στόχους. Γι αυτό η Ισπανία, η Αγγλία και η Γερμανία συνεχίζουν στα Κύπελλα Ευρώπης με 7 στις 7 ομάδες, η Ιταλία με 6 στις 7, Γαλλία και Πορτογαλία με 5 στις 6 και 5 στις 5 αντίστοιχα. Ενώ στην Ελλάδα που ο κάθε «ισχυρός» ομάδας θέλει να «κλέψει» τον αντίπαλο «ισχυρό» ομάδας και όχι να ανέβει ο ίδιος ένα σκαλί παραπάνω είμαστε με 1 στις 5 ομάδες!

Εκεί ο π.χ. πρόεδρος της Λίβερπουλ ή της Μπάγερν δεν κοιτάει να πάρει την Ομοσπονδία με το μέρος του για να δημιουργήσει προβλήματα στις άλλες ομάδες, αλλά να κάνει όσες περισσότερες και πιο σωστές επενδύσεις μπορεί προκειμένου να ανεβάσει την ομάδα του πάνω από την Σίτι ή την Ντόρτμουντ. Γι αυτό ανοίγουνε και αγορές όπως της Ασίας για φιλικά και έσοδα. Ενώ εμείς ούτε μία ελληνική ομάδα δεν είναι ικανή να πάει στην Αμερική (ή την Αυστραλία) που έχει χιλιάδες Ελληνες που «πεθαίνουν» για καθετί ελληνικό. Ομως πανηγυρίζουν όταν βγαίνει «ο δικός μας άνθρωπος στην ΕΠΟ», γιατί ξέρουν ότι θα κάνει τα «χατίρια» τους και θα «βλάψει» τους άλλους.

Γι αυτό και στη γενική βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ η Ελλάδα που την Τρίτη ήταν 15η έπεσε, μέσα σε δύο μέρες, στην 17η, και πιστεύω ότι αν ο Ολυμπιακός παραμείνει 4ος στον όμιλό του στο Τσάμπιονς Λιγκ, τότε μόνο με θαύμα θα αποφύγουμε την... 19η θέση. Κι αυτό γιατί μας ενδιαφέρει το... χωριουδάκι μας. Εκεί θέλουμε να είμαστε... τσιφλικάδες.

Και πάμε στο μπάσκετ όπου γίνεται κάτι ανάλογο. Το πρωτάθλημά μας είναι... υποανάπτυκτο, οι «αιώνιοι» δεν έχουν κόντρα, η εφορία τους έχει «γονατίσει» και οι άλλες ομάδες από άλλες χώρες έχουν κάνει τεράστιες επενδύσεις. Μάλιστα φέτος από το... πείσμα κάποιων ανθρώπων ο Ολυμπιακός δεν μετέχει στην Α1, συνεπώς δεν έχει αγώνες στα πόδια και στα χέρια του με το γνωστό αποτέλεσμα των διασυρμών... Εκτός και αν, πολύ πιθανό με βάση τι βλέπουμε, οι ιθύνοντες του Ολυμπιακού γνωρίζοντας ότι το χέρι δεν θα πάει βαθιά στην τσέπη προς αποφυγήν διασυρμών εντός Ελλάδας και φωνές από την εξέδρα αποφάσισαν τον υποβιβασμό της ομάδας και της συμμετοχής της μόνο στην Ευρωλίγκα όπου εκεί είναι γνωστό ότι υπάρχει διαφορά. Θα μου πείτε... πονηρή και καταχθόνια η σκέψη μου; Ε, τι να κάνουμε, έχουμε δει και έχουμε ακούσει πολλά από τους Ελληνες παράγοντες...