GR US

Το κακό παράγινε...

Ευρωκίνηση

Η φάση του γκολ του ΠΑΟΚ στο Φάληρο με τον Ισλανδό Ινγκασον να σπρώχνει από κοντά τη μπάλα στα δίχτυα του Σα.

Το ντέρμπι του Ολυμπιακού με τον ΠΑΟΚ την περασμένη Κυριακή στο γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκης» ήταν ένα εξαιρετικό παιχνίδι από πλευράς ενδιαφέροντος, φάσεων και τακτικής που ακολούθησαν οι δυο προπονητές. Ακόμη είχε έναν ξέφρενο ρυθμό στην μεγαλύτερη διάρκεια του που παρέπεμπε σαφώς σε αγώνες πιο προηγμένων πρωταθλημάτων από το ελληνικό όπως είναι το αγγλικό, το γερμανικό ή το ισπανικό. Ηταν σε γενικές γραμμές ένα ντέρμπι αντάξιο της φήμης και της δυναμικής των δυο αυτών λαοφιλών ομάδων, αλλά και της συνολικής προόδου που αμφότερες έχουν σημειώσει τα τελευταία χρόνια σε αγωνιστικό επίπεδο. Είδε όμως κανείς όλα αυτά να προβάλλονται όπως θα έπρεπε και όπως θα άξιζε ως ένα σημαντικό γεγονός του ελληνικού ποδοσφαίρου; Οχι, σε καμία περίπτωση γιατί άπαντες από τους φίλους των δυο μονομάχων μέχρι τους ουδέτερους οπαδούς ή τους απλούς φιλάθλους ασχολήθηκαν και εξακολουθούν να ασχολούνται ακόμη και τώρα, τρεις μέρες μετά την διεξαγωγή του ντέρμπι με όλα τα εξαγωνιστικά που σημειώθηκαν πριν και μετά την ολοκλήρωσή του. Είναι αυτό αθλητισμός, είναι αυτό σύγχρονο ποδόσφαιρο; Ολες οι χώρες προχωράνε μπροστά, βελτιώνουν όσο περισσότερο μπορούν τα πρωταθλήματά τους, προσελκύοντας στα γήπεδα κόσμο και χορηγούς και μόνο στην Ελλάδα κάνουμε χρόνο με τον χρόνο βήματα προς τα πίσω.

Η τοξικότητα έχει χτυπήσει... κόκκινο, προκαλώντας όπως αναφέρουν τα ρεπορτάζ «απόγνωση» ακόμη και στους ξένους επιτηρητές του ελληνικού ποδοσφαίρου που δεν μπορούν να αντιληφθούν τους λόγους που επικρατεί αυτή η παράνοια και ψάχνουν να βρουν τρόπους για να την αντιμετωπίσουν. Γιατί παράνοια είναι όταν δεν μπορείς σαν οπαδός, αλλά και σαν φίλαθλος να χαρείς κάποιο αθλητικό γεγονός. Να το ζήσεις χωρίς όλα τα «γύρω - γύρω» που μονίμως το... δηλητηριάζουν και το οδηγούν σε έναν αργό και βασανιστικό «θάνατο». Και να ήταν μόνο το ποδόσφαιρο Τα ίδια γίνονται πλέον και στον χώρο του μπάσκετ. Ενας χώρος ο οποίος θεωρείτο και δικαίως μέχρι πριν λίγα χρόνια η ελίτ του ελληνικού αθλητισμού. Το σπουδαίο παιχνίδι του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού είναι προ των πυλών και αντί να διαβάζεις αναλύσεις για τον τρόπο που θα αγωνιστούν οι δυο ομάδες, τα υπέρ και τα κατά των δυο προπονητών, ακούς διαρκώς ευχές όπως «να κυλήσουν όλα ομαλά, να πρυτανεύσει η λογική» και όλα συναφή σε βαθμό που αναρωτιέσαι αν πρόκειται να διεξαχθεί ένα αθλητικό γεγονός ή μια πολεμική σύγκρουση. Το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα και κυρίως που θα οδηγήσει αυτή η «τρελή» κατάσταση που όμοια της αμφιβάλω αν επικρατεί σε άλλη χώρα του πλανήτη, δεν μπορώ να το γνωρίζω όπως και κανείς άλλος.

Αυτό που ωστόσο διακρίνω είναι πως μέρα με τη μέρα οι υγιώς σκεπτόμενοι οπαδοί όλων των ομάδων, γυρίζουν αργά αλλά σταθερά την πλάτη τους σε όλο αυτό το σκηνικό. Τους έχει κουράσει, τους έχει απογοητεύσει, τους έχει απηυδήσει. Κάποιοι βέβαια συνεχίζουν να παρακολουθούν ακόμη παιχνίδια των ομάδων τους από την τηλεόραση είτε να πηγαίνουν στο γήπεδο από την αγάπη τους γι’ αυτές ή και από συνήθεια. Σύντομα όμως αν δεν αλλάξει κάτι θα αποστρέψουν κι αυτοί τελείως το βλέμμα τους από αυτό που λέγεται επαγγελματικό ποδόσφαιρο και μπάσκετ στην Ελλάδα και τότε η ζημιά που θα προκληθεί σε όλα τα επίπεδα θα είναι τεράστια. Γιατί κανένα σπορ δεν επιβίωσε και δεν αναπτύχθηκε χωρίς φιλάθλους.