GR US

Mε συνθήματα

Ευρωκίνηση

(EUROKINISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ)

Προφανώς και η πολιτική ασκείται και με συνθήματα. Οχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως. Δεν θα έπρεπε, αλλά (δυστυχώς) έτσι γίνεται. Το κακό είναι ότι στην Ελλάδα ασκείται σε μεγάλο βαθμό με συνθήματα, ίσως σε μεγαλύτερο από ό,τι ασκείται στον υπόλοιπο Κόσμο.

Αυτό ακριβώς είδαμε να ξετυλίγεται μπροστά μας και κατά την συνεδρίαση της Τρίτης στη Βουλή για τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για τον πρώην υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, με αφορμή την εμπλοκή του στην υπόθεση της Novartis.

Για «ρεβανσισμό» μίλησε από το βήμα της Βουλής ο πρώην πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας. Είναι λοιπόν ρεβανσισμός να θέλει μια κυβέρνηση να διερευνηθεί το τι ακριβώς έγινε στο θέμα της Novartis και αν, όπως δείχνουν τα στοιχεία που έχουν προκύψει, στήθηκε μια σκευωρία;

Αν αυτό είναι ρεβανσισμός και εκδικητικότητα, τότε αυτό που είχε επιχειρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, να μπλέξει δηλαδή δύο πρώην πρωθυπουργούς και έξι πρώην υπουργούς, τι ακριβώς είναι;

«Είναι άφαντοι και δειλοί» υποστήριξε, εξάλλου, ο κ. Τσίπρας, πάλι από το βήμα της Βουλής, αναφερόμενος στην απουσία των υπουργών από τα έδρανά τους κατά τη συνεδρίαση (δεν είναι τυχαίο ότι τα δύο αυτά επίθετα έγιναν πρωτοσέλιδο στον φίλα προσκείμενο στον ΣΥΡΙΖΑ Τύπο την Τετάρτη).

Ωστόσο, τα κυβερνητικά έδρανα ήταν την Τρίτη κενά, όχι γιατί η κυβέρνηση δείλιασε, αλλά γιατί κατά τη διαδικασία τον λόγο είχε η νομοθετική εξουσία και όχι η εκτελεστική.

Με δεδομένο μάλιστα ότι η υπόθεση που καλούνταν να αποφανθεί η Βουλή διά της ψήφου της είχε να κάνει με τις φερόμενες (μένει να αποδειχθεί αν έγιναν ή όχι) παρεμβάσεις ενός υπουργού στη Δικαιοσύνη, τα κενά κυβερνητικά έδρανα αποκτούν και έναν ιδιαίτερο συμβολισμό και αποτελούν ενδεχομένως και μάθημα περί διάκρισης των εξουσιών.

Είναι λεπτές έννοιες όλα αυτά. Τόσο λεπτές που ακόμα και ο πρώην Πρωθυπουργός, αλλά και οι πρώην υπουργοί του, δεν μπορούν ενδεχομένως να συνειδητοποιήσουν. Γι’ αυτό και αντί να μπαίνουν στην ουσία των πραγμάτων αναλώνονται σε συνθήματα.