GR US

Ο Χρήστος Μαρίνος στον «Ε.Κ.» για μουσική και έμπνευση

Εθνικός Κήρυξ

Από αριστερά διακρίνονται οι: Χρήστος Μαρίνος στο πιάνο, Τζον Γκένζεϊλ, Κέιτι Ρόμπινσον, Σαμάνθα Ντχάνρατζ και Κέιλι Μπεθ-Σμιθ. ΦΩΤΟ: (Αντιγόνη Γαϊτανά)

Της Ελένης Σακέλλη

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Ο Χρήστος Μαρίνος, ο οποίος είναι πιανίστας ειδικευμένος στη μουσική εκγύμναση και συνοδεία μονωδών, και μουσικός ερευνητής, προετοίμασε και έπαιξε πρόσφατα δύο όπερες παραγωγής του Συλλόγου Κλασικής Φωνής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.

Ο κ. Μαρίνος γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά οι γονείς του κατάγονται από την Άνδρο. Οταν τον ρωτήσαμε εάν ήθελε από πάντα να γίνει μουσικός, είπε πως «είναι κάτι το οποίο ήλθε φυσιολογικά με την πάροδο των ετών. Η μουσική ήταν πάντοτε μέρος της ζωής μου, καθότι πάντοτε έπαιζε στο σπίτι μας, πηγαίναμε σε συναυλίες με τους γονείς μου και άκουγα από μικρή ηλικία μουσική στο ραδιόφωνο με τον παππού μου. Εν τω μεταξύ, μετοικίσαμε στη Νέα Υόρκη, και χάρη στη μητέρα μου, ξεκίνησα να παίρνω μαθήματα πιάνου, κι έτσι παίζω πιάνο κάθε μέρα επί σχεδόν τριάντα χρόνια».

Είπε ακόμα, πως «όταν ήμουν 16 ετών κάλεσα τους γονείς μου σε μία οικογενειακή συγκέντρωση και θυμάμαι πόσο σοβαρός και αποφασιστικός ήμουν γι’ αυτό που ήθελα να τους πω. Τους είπα, λοιπόν, πως δεν θα ακολουθούσα μια καριέρα επιστήμονα, γι’ αυτό σταματήστε να πληρώνετε για ιδιαίτερα μαθήματα μαθηματικών, χημείας και φυσικής. Θέλω να σπουδάσω μουσική και να γίνω επαγγελματίας μουσικός». Πρόσθεσε δε πως «αυτή ήταν μία από τις πιο σημαντικές αποφάσεις της ζωής μου».

Εθνικός Κήρυξ

Από αριστερά διακρίνονται οι: Χρήστος Μαρίνος στο πιάνο, Τζον Γκένζεϊλ, Κέιτι Ρόμπινσον, Σαμάνθα Ντχάνρατζ και Κέιλι Μπεθ-Σμιθ. ΦΩΤΟ: (Αντιγόνη Γαϊτανά)

Στην ερώτηση τί τον εμπνέει ως καλλιτέχνη, απάντησε «η ζωή και η αληθινή παιδαγωγική, με την ελληνική έννοια της λέξης. Ο δάσκαλος πρέπει να σε κάνει να σκέπτεσαι, να ρωτάς τον εαυτό σου και να σε διδάσκει πως να αναζητάς απαντήσεις αντί να σου τις δίνει εκείνος. Νιώθω πολύ τυχερός που έχουν περάσει εμπνευσμένοι δάσκαλοι από τη ζωή μου, οι οποίοι όχι μόνο μου δίδαξαν μουσική, αλλά μου έδωσαν, επίσης, μαθήματα ζωής.

Ένας από αυτούς ήταν ο Γιώργος Χατζηνίκος, ο οποίος εκδήμησε το 2015 σε ηλικία 92 ετών. Ηταν πιανίστας, μαέστρος, παιδαγωγός, συγγραφέας και μουσικός φιλόσοφος. Έζησε τις πλέον καθοριστικές κοινωνικοπολιτικές και καλλιτεχνικές αλλαγές στην Ευρώπη του 20ού αιώνα και ήταν τρομερά ενδιαφέρον να τον ακούς να μιλά για την κοσμοπολίτικη ζωή του, πόσο μάλλον να παίζει πιάνο.

Μελέτησα δίπλα του επί δέκα χρόνια. Τον επισκεπτόμουν καθημερινώς στο διαμέρισμά του και παρέμενα μαζί του 12 με 14 ώρες. Συζητούσαμε, παίζαμε μουσική, ακούγαμε ηχογραφήσεις και πηγαίναμε περιπάτους. Ηταν ο μέντοράς μου. Μου δίδαξε κριτική σκέψη. Ηταν μία πραγματική έμπνευση. Τα περισσότερα από όσα έχω επιτύχει οφείλονται σ’ εκείνον και στην αδελφή του, Πία Χατζηνίκου-Αγγελίνη».