GR US

Ο Αντυ Βρόσγος στον «Ε.Κ.»: Η αστυνομική λογοτεχνία είναι το κοινωνικό μυθιστόρημα της εποχής

Εθνικός Κήρυξ

Ο συγγραφέας Αντυ Βρόσγος στην παρουσίαση του βιβλίου του.

Το βιβλίο του Αντυ Βρόσγου* «Χρήσιμοι Ηλίθιοι» είναι μια αστυνομική ιστορία που κρατάει τον αναγνώστη δέσμιο της ανάγνωσης από την πρώτη στιγμή.

Ο συγγραφέας βασίστηκε σε ένα πραγματικό γεγονός, την κλοπή σημαντικών έργων τέχνης από την Εθνική Πινακοθήκη το 2012, κατάφερε όμως με μοναδική μαεστρία να στήσει ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα με καταιγιστική δράση αλλά και κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις. Οι ήρωές του, ανθρώπινοι και αληθινοί, κερδίζουν τον αναγνώστη από την αρχή, καθώς του δημιουργούν την αίσθηση της οικειότητας και της ταύτισης, η γραφή του είναι γοητευτική καλοδουλεμένη. Τον ευχαριστούμε για την τιμή να τον φιλοξενήσουμε στη στήλη μας.

Πρωτοεμφανιστήκατε στον χώρο της Λογοτεχνίας με ένα πολύ δυνατό αστυνομικό μυθιστόρημα.

Για ποιους λόγους σας κέρδισε αυτό το είδος ως μέσο έκφρασης;

Κατ' αρχάς να σας ευχαριστήσω για τα καλά σας λόγια.

Αγαπώ την Αστυνομική Λογοτεχνία και διαβάζω από παιδί. Η πρώτη μου επαφή ήταν όταν ανακάλυψα στο σπίτι κάποια παλιά βιβλία της μητέρας μου από τις εκδόσεις «Λυχνάρι», αλλά και τα λατρεμένα ΒΙΠΕΡ. Στις μέρες μας, βλέπω με ικανοποίηση ότι το συγκεκριμένο είδος έχει πάρει τη θέση που του αρμόζει, αποτινάσσοντας επιτέλους την ταμπέλα που άστοχα και άδικα του είχαν φορέσει ως παραλογοτεχνία. Η εκτίμησή μου είναι ότι η σύγχρονη αστυνομική λογοτεχνία, είναι το κοινωνικό μυθιστόρημα της εποχής μας, διατυπώνοντας ακόμα και υπαρξιακούς προβληματισμούς ή αποτυπώνοντας τις τρέχουσες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες του χώρου που διαδραματίζεται η ιστορία, ακόμα και την επικρατούσα ηθική. Υπό αυτήν την έννοια προσφέρει στον συγγραφέα την δυνατότητα και την ελευθερία να πει πολλά πράγματα με την πρόφαση ή και την αρωγή ενός αστυνομικού μύθου.

Εθνικός Κήρυξ

Το εξώφυλλο του βιβλίου «Χρήσιμοι Ηλίθιοι» του Αντυ Βρόσγου από τις εκδόσεις Κύφαντα (δημοσίευση αναγνώστη, ευγενική παραχώρηση του συγγραφέα).

Η ιστορία σας βασίζεται σε μια πραγματική υπόθεση κλοπής έργων τέχνης από την Εθνική Πινακοθήκη. Τι ακριβώς σας ενέπνευσε στην υπόθεσή αυτή, ώστε να την χρησιμοποιήσετε;

Η αφαίρεση ενός τέτοιου πολιτιστικού θησαυρού, ιδιαίτερα κάτω από τις συνθήκες τις οποίες συνέβη, με θύμωσε. Υποθέτω ότι κάθε Ελληνας θα έπρεπε να νιώθει απογοητευμένος και θυμωμένος με το γεγονός. Χωρίς να παραγνωρίζω την αξία των άλλων δύο έργων που κλάπηκαν, έναν Πικάσο είχαμε, και μάλιστα, με ιδιόχειρη αφιέρωση του ζωγράφου, ο οποίος τον είχε δωρίσει στη χώρα μας αναγνωρίζοντας τις θυσίες του ελληνικού λαού και την αντίστασή του απέναντι στον ναζισμό. Η κλοπή αυτή καθ' αυτή είναι ένα από τα επίπεδα του βιβλίου, αλλά και μια αφορμή για να πω πράγματα που πιστεύω για τη Δημόσια Διοίκηση στην Ελλάδα και τον σεβασμό μας ως χώρα στην πολιτιστική μας κληρονομιά. Ομως το βιβλίο έχει και άλλα επίπεδα και στο επίκεντρό του είναι η ιστορία μιας παρέας, μιας φιλίας που είναι ένα ιερό αγαθό στη δική μου κοσμοθεωρία. Οπως έλεγε και ο σπουδαίος Γκαλεάνο οι επιστήμονες λένε ότι είμαστε φτιαγμένοι από άτομα, όμως ένα πουλάκι μου είπε ότι είμαστε φτιαγμένοι από ιστορίες.

Ο ντετέκτιβ σας, ο Αποστόλου είναι «κουλτουριάρης», αγύριστο κεφάλι και επίμονος. Ο Αρης ακούει δίσκους βινυλίου και προσπαθεί να συνέλθει έπειτα από το διαζύγιό του. Ο Χρήστος βασανίζεται από κατάθλιψη. Πώς δημιουργείτε τους ήρωές σας; Σε τι ποσοστό είναι υπαρκτά πρόσωπα;

Οι ήρωες υπάρχουν για να εξυπηρετούν την αφήγηση. Και για να το κάνουν αυτό με τον πιο ιδανικό τρόπο θα πρέπει να είναι ρεαλιστικοί, κανονικοί άνθρωποι, συνηθισμένοι ή μη. Κατά κανόνα γράφουμε για πράγματα και χαρακτήρες που γνωρίζουμε, ειδικά στο πρώτο βιβλίο αυτό διευκολύνει τον συγγραφέα, έτσι ώστε να μπορούμε να τα αποδώσουμε καλύτερα. Στον βαθμό που αυτό γίνεται, οι χαρακτήρες του βιβλίου έχουν αναφορές σε πραγματικά πρόσωπα. Αυτό συνέβη και στους «Χρήσιμους Ηλίθιους». Στη δική μου περίπτωση πάντως, γεννήθηκε πρώτα η ιστορία και στη συνέχεια πλάστηκαν οι ήρωες που κατά τη γνώμη μου ήταν οι καταλληλότεροι για να την πάρουν από το χέρι και να την πάνε ώς το τέλος.

Εθνικός Κήρυξ

Ο συγγραφέας Αντυ Βρόσγος στην παρουσίαση του βιβλίου του.

Οσον αφορά στον αστυνόμο Αποστόλου, αυτό που επιδίωξα, ήταν να ξεφύγει από τα κλισέ πολλών εκ των αλλοδαπών συναδέλφων του, που είτε παλεύουν με τους προσωπικούς τους δαίμονες, έχοντας μια διαλυμένη προσωπική-οικογενειακή ζωή και είναι χωμένοι μέχρι το λαιμό σε κάθε είδους εξαρτήσεις, είτε είναι σούπερ ήρωες, κάτι σαν υβρίδιο Τζέιμς Μποντ και Κάπτεν Αμέρικα. Από την άλλη, ήθελα να δώσω και έναν διαφορετικό τύπο από την εικόνα που έχουν οι Ελληνες για τον ημεδαπό αστυνομικό. Στην Ελλάδα, ο ρόλος του μπάτσου δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που φαίνεται και από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο με φωτεινή εξαίρεση τον αστυνόμο Μπέκα του Γιάννη Μαρή.

Εσείς με ποιον από τους ήρωές σας έχετε τα περισσότερα κοινά στοιχεία και ποια είναι αυτά;

Το βιβλίο περιέχει σε κάποιο βαθμό αυτοβιογραφικά στοιχεία και υπό αυτήν την έννοια, προσωπικά χαρακτηριστικά, βιώματα και απόψεις, αποτυπώνονται στους πρωταγωνιστές της ιστορίας, όχι μόνο σε έναν. Αν έπρεπε να διαλέξω τον πιο κοντινό χαρακτήρα θα επέλεγα τον Αρη με τον οποίο έχω πολλά κοινά και στην επαγγελματική και στην προσωπική μου ζωή.

Κάθε κεφάλαιο στο βιβλίο σας αρχίζει «μουσικά», αφού μας παραθέτετε τους στίχους ενός τραγουδιού. Γιατί διαλέξατε αυτόν τον τρόπο έκφρασης και με ποια κριτήρια επιλέξατε τα τραγούδια;

Η μουσική έχει μια ξεχωριστή θέση στο βιβλίο, αλλά και στη ζωή μου. Ο σκοπός που εξυπηρετεί η παράθεση των στίχων είναι διττός. Αφενός δίνει μια πρόγευση για το τι θα ακολουθήσει στο κεφάλαιο, γι' αυτό και η διαδικασία επιλογής ήταν δύσκολη, αφετέρου, αποτυπώνει και έναν από τους συνεκτικούς κρίκους αυτής της παρέας με την κοινή μέχρι ενός σημείου διαδρομή και τις κοινές αναμνήσεις μιας άλλης πιο όμορφης και ανέμελης ζωής. Επιπρόσθετα είναι και ένας φόρος τιμής σε αγαπημένες μπάντες που έχουν συντροφεύσει τη δική μου ζωή.

Εθνικός Κήρυξ

Ο συγγραφέας Αντυ Βρόσγος στο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας τον Μάιο του 2019 στο βιβλιοπωλείο «Monogram».

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας και σε τι έχει επηρεάσει την οπτική σας για το είδος αυτό;

Δύσκολη ερώτηση για να επιλέξω μόνο έναν, θα δυσκολευόμουν ακόμα και για ένα top 10. Για να μην φανεί όμως ότι υπεκφεύγω θα έλεγα ότι η Αγκαθα Κρίστι με μύησε, ο Ρέιμοντ Τσάντλερ με μάγεψε και ο Τζέιμς Ελρόι μου άνοιξε ορίζοντες.

Ποια είναι τα όνειρά σας για το μέλλον; Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε 5 χρόνια από τώρα;

Σε πέντε χρόνια από σήμερα θα ήθελα να είμαι υγιής, σοφότερος, πιο γεμάτος από εμπειρίες και όμορφες στιγμές με τα παιδιά μου και τους ανθρώπους που αγαπώ, δύο βιβλία ακόμα και ίσως, μια έκδοση στο εξωτερικό. Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

* Ο Αντυ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970 αλλά κόβει από την ηλικία του 4 χρόνια γιατί δεν αναγνωρίζει αυτά της χούντας. Δεν τα κατάφερε να μάθει γαλλικά και πιάνο και αυτό είναι κάτι που τον κυνηγάει ακόμα. Είναι πατέρας δύο υπέροχων παιδιών. Ηρωάς του ο Δον Κιχώτης. Οικονομολόγος κατ' επάγγελμα και συγγραφέας κατά φαντασίαν από χόμπι, αλλά μην του το πείτε και του χαλάσετε το όνειρο.

Εχει αρθρογραφήσει κατά καιρούς σε εφημερίδες, ηλεκτρονικά περιοδικά και blogs, ενώ δημοσιεύει ποιήματα, διηγήματα και flash fiction ιστορίες σε λογοτεχνικές σελίδες και εφημερίδες. To 2019 κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Χρήσιμοι Ηλίθιοι» από τις εκδόσεις Κύφαντα, ενώ συμμετείχε στο Συλλογικό έργο Ποιητικές Συμπλεύσεις 3, Ρευστά όρια (Εντύποις, 2019). Το 2020 συμμετέχει σε δύο ακόμα συλλογικές εκδόσεις, μια ποιημάτων (MYSTORY) και μια ιστοριών flash fiction (ΕΝΤΥΠΟΙΣ).