GR US

Ελαιόλαδο, απαράμιλλη πολιτιστική και οικονομική αξία για την Ελλάδα

Εθνικός Κήρυξ

Green and black olives in tin cans, young olives branch and bottle of olive oil on clay board over old wood background.

Το ελαιόλαδο αποτελεί για την Ελλάδα όχι μόνο πηγή εισοδήματος και μια πολιτιστική αξία αιώνων, που συνδέεται με την ιστορία, το περιβάλλον και την τοπική οικονομία, αλλά αντιστοιχεί στο 9% της αξίας της αγροτικής παραγωγής στην Ελλάδα και η χώρα μας είναι η τρίτη μεγαλύτερη παραγωγός μετά την Ισπανία και την Ιταλία. Παρ’ όλα αυτά, η εκμετάλλευση του εθνικού αυτού προϊόντος γίνεται υποχείριο πολιτικών συμφερόντων και συνεταιρισμών, που σε συνδυασμό με την άγνοια των ελαιοπαραγωγών και την αδιαφορία τους για τη βελτίωση της ποιότητας, τη συντήρηση και το marketing,καθιστούν το μέλλον του ελληνικού ελαιόλαδου αβέβαιο.

Χώρες σαν την Τουρκία, την Τυνησία και το Μαρόκο, αρχίζουν με σκληρή δουλειά και μπαίνουν στη διεθνή αγορά με αργά βήματα,ενω η Ισπανία, που έχει κατώτερης ποιότητας λάδι από το δικό μας παράγει κατά μέσον 1.200.000 τόνους. Και η Ιταλία παράγει εξαιρετικό λάδι, αλλά κάνει τεράστιες εξαγωγές, γιατί έχει καταφέρει με τη γνώση και την δραστηριοποίηση, που εμείς δεν διαθέτουμε, να ταυτίσουν το όνομα «Ιταλία» με το ελαιόλαδο και να κατακλύσουν τις αγορές.

Η Ελλάδα παράγει περίπου 350.000 τόνους τον χρόνο και έχει πάντα ένα περίσσευμα από 100.000 τόνους και περισσότερο, που είναι αναγκαίο να πουλήσουμε, γιατί το ελαιόλαδο χάνει την ποιότητά του, μέσα στα δοχεία φυλαγμένο.

Αν λάβουμε υπόψη μας, ότι οι Ιταλοί είναι οι μόνοι που αγοράζουν το λάδι μας βλέπουμε πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη ελαιοκομικής και ελαιοπαραγωγικής παιδείας, κάτι το οποίο σήμερα βρίσκεται δυστυχώς στο απόλυτο μηδέν.

«Χωρίς εκπαίδευση σε βάθος, χωρίς εξειδικευμένους επιστήμονες, χωρίς υψηλό επίπεδο γνώσεων και εμπειριών με στόχο όλα αυτά να περάσουν στο παραγωγικό κύκλωμα του ελαιολάδου, είναι αστείο να μιλάμε για υψηλή ποιότητα» όπως είπε ο Βασίλης Φραντζολάς, ο γκουρού του λαδιού στην Ελλάδα, ο οποίος ανέφερε πιο συγκεκριμένα, ότι «η Γαλλία, με παραγωγή μόνο 5.000 τόνων ελαιόλαδου, απονέμει στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ, Master στην επιστήμη του ελαιολάδου, ενώ εμείς σε όλες τις γεωπονικές μας σχολές δίνουμε γνώσεις που σταματούν μέχρι και τη δημιουργία των καρπών στο δέντρο.

Συλλογή, τεχνικές ελαιοποίησης, βελτίωση ποιότητας, συντήρηση, τυποποίηση, marketing είναι ολίγον σαν απαγορευμένες γνώσεις. Από ερευνητικής πλευράς δεν γνωρίζουμε ούτε τα στοιχειώδη ελαιοκομικά στοιχεία για τις ποικιλίες μας. Είναι μία πράγματι απίστευτη κατάσταση που βαρύνει πολλούς».

Στο τεύχος μας αυτό φιλοξενούμε εισαγωγείς ελαιόλαδου, τον Θανάση Ματσιώτα, διευθυντή Πωλήσεων από την KRINOS FOODS, την Ελευθερία Κασφίκη ιδιοκτήτρια της OlicoBrokers, τον Γεώργιο Γκούμα ιδιοκτήτη της Agrexpo, τον Χρήστο Φωτόπουλο, ιδιοκτήτη της Theofani’s EVOO και την Κατερίνα Ηλιάδη, ιδιοκτήτρια του Greek International Food Market, για να μας καθοδηγήσουν στο «δρόμο του ελαιόλαδου» και τους ευχαριστούμε θερμά για τη δουλειά και τον αγώνα που κάνουν να προωθήσουν το ελληνικό ελαιόλαδο σε μια τόσο μεγάλη και ανταγωνιστική αγορά.