x
Της ζωής μας τα γραμμένα

Της ζωής μας τα γραμμένα

Πολύχρωμο κουβάρι της ζωής μας τα γραμμένα που μια γάτα παιχνιδιάρα, πονηρή, με τα πόδια της το παίζει, το σπρώχνει, πάνω του πηδά, με τα νύχια το μαδά.
Η μέρα που έφυγε ο πατέρας

Η μέρα που έφυγε ο πατέρας

Τη μέρα που έφυγε για πάντα ο πατέρας οι θυσίες, οι αγώνες, η αγάπη, τα οράματά του δεν χαθήκαν, μείνανε παντοτινά, θησαυροί πολύτιμοι, στον νου και στην καρδιά.
Ποιο είναι το δίκαιο; Πού είναι η αλήθεια;

Ποιο είναι το δίκαιο; Πού είναι η αλήθεια;

Τούτο τον καιρό, γεμάτες οι εφημερίδες, οι τηλεοράσεις, με ειδήσεις από τον πόλεμο, με σχέδια, χάρτες, εξηγήσεις, προβλέψεις, απειλές, στα σπίτια μας φέρνουν, τα μίση, τον σπαραγμό, του πολέμου τη φρίκη, την καταστροφή, τον αφανισμό.
Ρατσισμός

Ρατσισμός

Στην αρχή πρωτόγονος ο άνθρωπος, η πλήρης άγνοια, με το ένστικτο αυτοάμυνας, και της ζούγκλας να τον κυβερνά.
Τώρα είναι η στιγμή

Τώρα είναι η στιγμή

Ματθαίος, Νόας, Τριστάν, Αλεξ, Λουκάς, Μαίρη, Ελενα, Ζωή ….
Δραπέτης

Δραπέτης

Οταν τα όνειρά μου, σαν του φθινοπώρου τα φύλλα τα ξερά, με λύσσα ο άνεμος στριφογυρνά και κομματιασμένα στα ρείθρα του δρόμου τα πετά, όταν από την καθημερινότητα, που απείρους τρόπους βρίσκει να μας φυλακίζει και να μας τυραννά, να ξεγλιστρήσω προσπαθώ, στην ποίηση προσβλέπω σαν θεά να με βοηθήσει να γιατρευτώ, στα οράματά μου να ξαναβρεθώ.
Η Παιδική Ψυχή

Η Παιδική Ψυχή

Συγγενείς, άγνωστους, γνωστούς, φίλους, άθαφτους στις γειτονιές, που δεν γονατίσανε στον καταχτητή και μοιάζουν τώρα με χαρακώματα, αίμα πηχτό, πάνω στο χώμα, προσόψεις από βομβαρδισμένα σπίτια, σαν κουρέλια κρεμασμένες που αέρας ανήλεα χτυπά, απομεινάρια από καμένα δένδρα, όπου μαζί με τα πουλιά, τα όνειρά τους είχαν κάποτε φωλιά, ξένους στρατιώτες, με οπλοπολυβόλα, που κρύβουν τον θάνατο μέσα στα μάτια τους τα αδειανά, αντικρίζουν κάθε μέρα, της Ουκρανίας τα παιδιά.
Ξαναγεννιώνται η ελπίδα και η χαρά

Ξαναγεννιώνται η ελπίδα και η χαρά

Από τότε που σε έχασα την μέρα, γι’ άλλους γιορτινή, πονεί, ματώνει και πάλι η πληγή.
Στο φως έμαθε να ζει

Στο φως έμαθε να ζει

Στον ουρανό, ολόγιομο το χρυσό φεγγάρι, παίζει σιωπηλά κρυφτό με ένα σύννεφο αδιάφανο, πυκνό.
Ζήλεψα την Αμυγδαλιά

Ζήλεψα την Αμυγδαλιά

Γέλια, χαρές, της Ανοιξης τραγούδια.

Συμπλήρωσε τη διεύθυνση του e-mail σου για να γίνεις συνδρομητής

Συμπληρώστε το email σας για να εγγραφείτε - π.χ. abc@xyz.com

Μπορείς να διαγραφείς όποτε το θελήσεις χρησιμοποιώντας τον σύνδεσμο στο δελτίο τύπου μας