x

Αμερική

Ο καθηγητής Ιάκωβος Μιχαηλίδης στον «Ε.Κ.» για τις απαρχές της ελληνικής μετανάστευσης στις ΗΠΑ

Ο καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας του ΑΠΘ, Ιάκωβος Μιχαηλίδης, είναι ειδικός στις μετακινήσεις πληθυσμών και προϊστάμενος του Ερευνητικού Κέντρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Μιλώντας στον Εθνικό Κήρυκα μας αναλύει τη φύση της προσφυγιάς και τις απαρχές της ελληνικής μετανάστευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μιλάμε για κάποια ανθελληνικά, βίαια επεισόδια που βλέπουμε στην Όμαχα, και τα οποία, πέραν της αντικειμενικής και αξιόποινης πράξης της δολοφονίας, φαίνεται να έχουν και αφορμές που εκτείνονται σε μια γενικότερη απαξίωση του ελληνικού στοιχείου ως παρείσακτου και επικίνδυνου.

Δεν συμβαίνει μόνο στους Ελληνες. Είναι μία γνωστή, επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά, η οποία αντιμετωπίζει τα πράγματα μέσα από το πρίσμα του «εμείς και οι άλλοι». Εμείς οι καλοί, οι ηθικοί, αυτοί που έχουν ανάγκη προστασίας, και οι άλλοι, οι οποίοι είναι διαφορετικοί σε κάθε χρονική περίοδο, και δεν είναι μόνο κατώτεροι κοινωνικά, είναι, κυρίως, κατώτεροι ηθικά. Μπορεί να είναι και απολίτιστοι. Αυτό είναι το επαναλαμβανόμενο μοτίβο συμπεριφορών που σχετίζονται με την μετανάστευση και την προσφυγιά.

Πόσο διακριτοί είναι αυτοί οι όροι;

Ας ξεκινήσουμε από το εξής: κανένας δεν φεύγει από τον τόπο του χωρίς λόγο. Οι περισσότερες περιπτώσεις είναι εκπατρισμένοι άνθρωποι. Με την ευρεία έννοια που ορίζει ο ΟΗΕ την προσφυγιά, ακόμα και αυτό που θεωρούμε μετανάστευση είναι μια μορφή οικονομικής προσφυγιάς. Είναι άνθρωποι που αναζητούν μια καλύτερη τύχη γιατί ακριβώς απειλείται η ζωή τους, όχι διά της φυσικής εξόντωσής τους, αλλά διά της αδυναμίας να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Αυτό θα πρέπει να το έχουμε στο μυαλό μας διότι η Ιστορία της ανθρωπότητας είναι σύμφητη με την Ιστορία της προσφυγιάς και της μετανάστευσης. Το ιστορικό παράδειγμα μας βοηθά να κατανοήσουμε τέτοιου είδους συμπεριφορές και να δούμε τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα, πάντοτε, φυσικά, προσαρμοσμένα στις ιδιαιτερότητες της κάθε εποχής. Το ίδιο συνέβη με τους Ελληνες αλλά και τους άλλους εμιγκρέδες στις Ηνωμένες Πολιτείες κυρίως από τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα και μετά γιατί από την Ελλάδα ήταν η σταφιδική κρίση, η οποία εξαθλίωσε μεγάλες ομάδες του πληθυσμού κυρίως στην τότε Ελλάδα, δηλαδή, κυρίως, στην Πελοπόννησο και στη Στερεά, από όπου μετανάστευσαν μαζικά στο Νέο Κόσμο. Στις αρχές του εικοστού αιώνα έχουμε αντίστοιχη μετανάστευση, επίσης μεγάλη, από το χώρο της μείζονος γεωγραφικής Μακεδονίας, που τότε ήταν οθωμανικά εδάφη, έχουμε οικονομική κρίση μεγάλη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και λόγω της οικονομικής κρίσης μεταναστεύουν πάρα πολλοί στο Νέο Κόσμο. Τα χαρακτηριστικά αυτών των μεταναστεύσεων είναι ότι -επειδή μιλούμε για τα χρόνια αυτά σε παγκόσμιο επίπεδο για πολυμελείς οικογένειες- συνήθως οι άρρενες είναι αυτοί που μεταναστεύουν, και συνήθως δύο μέλη από κάθε οικογένεια που είναι πολυμελείς. Δεν φεύγουν για μόνιμη εγκατάσταση. Φεύγουν σε ένα βάθος χρόνου 10-20 ετών προκειμένου να αποκτήσουν μία οικονομική δυνατότητα για να στείλουν πίσω τα εμβάσματα.

Είναι εντυπωσιακό πως στο πλαίσιο του ιστορικού χρόνου, τα γεγονότα στην Όμαχα συμβαίνουν λίγο μετά από το χρονικό πλαίσιο που πραγματεύεται η μεγάλη δική σου έρευνα για την υιοθέτηση ορφανών της Ελληνικής Επανάστασης από ευκατάστατους Αμερικανούς φιλέλληνες, η οποία σχηματίζει μια συγκεκριμένη εικόνα για τα αισθήματα τουλάχιστον μιας εκπαιδευμένης, μεσοανώτερης κοινωνικοοικονομικής τάξης. Αυτό όμως αλλάζει όταν οι Ελληνες μετανάστες δεν είναι πια τα θύματα ενός ευγενούς αγώνα, αλλά εμφανίζονται ως ενήλικες ανταγωνιστές της εδραιωμένης αμερικανικής εργατικής τάξης.

Σαφέστατα. Στην πρώτη περίπτωση αυτό που συμβαίνει στη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης καταρχήν και μετά είναι πολύ περιορισμένος αριθμός που αφορά 30-40 περιπτώσεις. Ουσιαστικά δεν υφίσταται αριθμητικά. Αντιπροσωπεύει την αμερικανική διανόηση της εποχής -την προτεσταντική διανόηση, είτε μέσω ιεραποστολών, είτε μέσω των φιλελληνικών κομιτάτων. Και κυρίως αντιπροσωπεύει και τις προτεσταντικές φιλελεύθερες οικογένειες κυρίως της Ανατολικής Ακτής εκείνα τα χρόνια. Τη Μασαχουσέτη, την πολιτεία της Νέας Υόρκης, τη Φιλαδέλφεια και την Ουάσιγκτον. Μέχρι εκεί.

Στο ίδιο σχέδιο δηλαδή που ξέρουμε γενικώς για την Αμερική, ότι εποικίστηκε από την Ανατολή προς τη Δύση. Ετσι βλέπουμε και τις υιοθεσίες αυτές να είναι στην Ανατολική ακτή.

Ακριβώς. Οταν όμως αυτό το πράγμα μαζικοποιείται και αποκτά κοινωνικά χαρακτηριστικά, δηλαδή προς τα τέλη του 19ου αιώνα, δεν είναι πια υπόθεση της αμερικανικής διανόησης, αλλά της αμερικανικής κοινωνίας και κυρίως των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων. Τότε τα πράγματα αλλάζουν. Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες της εποχής, από την στιγμή της ανεξαρτησίας και μετά, δεν είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες τού σήμερα. Αντιμετώπιζαν και οι ίδιες πολλά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Και στα τέλη του 19ου/αρχές του 20ού αιώνα ο παγκόσμιος πόλεμος επιδεινώνει ακόμη περισσότερο τις οικονομικές συνθήκες όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε πολλές χώρες, οδηγώντας σε αύξηση της μετανάστευσης προς τις Η.Π.Α. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η μαζική άφιξη θα φέρει το 1924 ένα νόμο για τον περιορισμό της μετανάστευσης, ο οποίος επιβάλλει για πρώτη φορά τόσο συστηματικά ποσοστώσεις που σχετίζονται με τον αριθμό των αφίξεων και τα ποσοστά των αφίξεων από κάθε χώρα.

Πριν από αυτό υπήρχε κάποια έστω στοιχειώδης θεσμική παρακολούθηση της μετανάστευσης από Ελλάδα προς τις ΗΠΑ; Νομίζω ότι η πρώτη καταγραφή είναι μια εκτενής έκθεση του Henry Fairchild στις αρχές του 20ού αιώνα.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι ίδιες οι ΗΠΑ βρίσκονται σε φάση οικονομικής ανάπτυξης. Είναι η περίοδος της βιομηχανικής επανάστασης και χρειάζονται φθηνό εργατικό δυναμικό, το οποίο, ας πούμε, δουλεύει κυρίως στα μεταλλεία. Δουλεύουν κυρίως στην κατασκευή των σιδηροδρομικών δικτύων και των μεγάλων εργοστασίων, τα οποία θα στηρίξουν αυτήν την απογείωση της αμερικανικής οικονομίας τον 20ό αιώνα. Εκείνη την περίοδο, οι Ελληνες στην Αμερική υπολογίζονται σε περίπου 15.000. Τα μεγέθη αυξάνονται αμέσως την περίοδο των Βαλκανικών πολέμωνν και μετά και το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και δεν είναι μόνο αύξηση ελληνική, είναι αύξηση και σε σχέση με τους Ιταλούς, τους Ιρλανδούς, και άλλες εθνικές κοινότητες που μεταναστεύουν. Η αύξηση του αριθμού των μεταναστών σε συνάρτηση με την ιδεολογική παρακμή είναι έντονη σε όλο τον κόσμο στη διάρκεια του μεσοπολέμου και οδηγεί στην εμφάνιση ενός τέτοιου είδους νόμου, ως απάντηση στην ανασφάλεια που καλλιεργείται πια σε παγκόσμιο επίπεδο. Μην ξεχνούμε ότι αμέσως μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Η.Π.Α. επιστρέφουν σε απομονωτισμό.

Περιγράφετε μια πορεία κατά την οποία η εικόνα των Αμερικανών διανοουμένων για την Ελλάδα, αντικαθίσταται και φθείρεται στην ευρεία κοινωνία από την πραγματικότητα της μετανάστευσης, που συστήνει τους Ελληνες και στα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα. Ποια είναι η εικόνα που έχουν λοιπόν οι Αμερικανοί για τους Ελληνες; Πώς αλλάζει δηλαδή από την εποχή της επανάστασης μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα;

Είναι διαφορετική η εικόνα η οποία υπάρχει στην ακαδημία. Εκεί το ελληνικό παράδειγμα θυμίζει στους Αμερικανούς το δικό τους παράδεισο. Μια φιλελεύθερη επανάσταση για τη συγκρότηση ενός εθνικού κράτους, ενός πανάρχαιου έθνους. Οι Eλληνες είναι και χριστιανοί, και ο προτεσταντισμός καλλιεργεί έντονα αυτές τις προσλήψεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, τοποθετώντας τους χριστιανούς Ελληνες απέναντι στους «απολίτιστους και βάρβαρους» Οθωμανούς. Η αναβίωση των κλασικών ιδανικών που γίνεται μέσα από τα μεγάλα πανεπιστήμια του Χάρβαρντ, του Γιέιλ, και του Αμχερστ, οδηγεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Οι Ελληνες είναι οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων και οι Αμερικανοί δεν μπορούν να είναι αμέτοχοι γι’ αυτούς. Βεβαίως, όταν φτάνουν στην ελληνική χερσόνησο, αντικρίζουν μια τελείως διαφορετική εικόνα. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο ο Σάμιουελ Χάου, ο μεγαλύτερος Αμερικανός φιλέλληνας, όσο και πολλά από τα παιδιά τα οποία πήρε στις Ηνωμένες Πολιτείες, φορούσαν φουστανέλα. Ηταν μία προσπάθεια να ταυτιστούν περισσότερο πολιτισμικά με αυτό που αντίκριζαν στην ελληνική χερσόνησο. Αυτό αντιπροσωπεύει συγκεκριμένους ολιγομελής κύκλους ανθρώπων. Το μεγαλύτερο μέρος της αμερικανικής κοινωνίας βιώνει τα δικά του προβλήματα.
Είναι ένας άλλος κόσμος.

Και ένας κόσμος τον οποίο δεν μπορεί να προσεγγίσει η αμερικανική ακαδημαϊκή κοινότητα.

Ακριβώς. Οταν λοιπόν έρχονται αυτοί και υπάρχουν επαφές, όσο οι αριθμοί των μεταναστών είναι περιορισμένοι και η εγκατάστασή τους εξυπηρετεί τις ανάγκες της αμερικανικής οικονομίας, τα στρώματα αυτά θεωρούνται κατώτερα και αντιμετωπίζουν διακρίσεις, αλλά όχι με ακρότητες. Οι ακρότητες θα εμφανιστούν καθώς τα νούμερα θα πολλαπλασιαστούν, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν θα αυξηθεί η μετανάστευση, και η αμερικανική οικονομία θα έχει επιτύχει ένα επίπεδο ανάπτυξης, και από την άλλη θα υπάρξει μία έντονη ιδεολογική συντηρητικοποίηση. Αυτό θα οδηγήσει στην ενοχοποίηση των Ελλήνων και στην εμφάνιση και υιοθέτηση ρατσιστικών αντιλήψεων εναντίον τους, οι οποίες θα είναι πάρα πολύ έντονες, φτάνοντας στην ανοιχτή εχθρότητα και τη βία. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο και στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά. Αυτό θα διατηρηθεί μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’20, όταν, αφενός, κάποιοι Ελληνες θα επιστρέψουν, κάποιοι Ελληνες θα φτάσουν, αλλά θα αρχίσουν και οι Ελληνες, όπως και οι άλλοι μετανάστες, να οργανώνονται σε οργανώσεις, lobbies, πίεσης και προστασίας, όπως οι AHEPA.

Ποια χαρακτηριστικά -αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν εθνικά χαρακτηριστικά- βοήθησαν τους Ελληνες να γίνουν
αποδεκτοί;

Φυσικά, το ότι ήταν λευκοί, και το ότι ήταν χριστιανοί. Ηταν τα χρόνια αυτά που οι αντίστοιχες προτεσταντικές και φιλανθρωπικές οργανώσεις, οι οποίες είχαν ξεκινήσει τη δράση τους από την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης, συστηματοποιούνται. Ειδικά από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά έχουν δράση σε όλο το χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Υπάρχει μεταφορά πολλών παιδιών από αμερικανικές φιλανθρωπικές οργανώσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δηλαδή έχουμε μία προσφυγιά από τον Α’ Παγκόσμιο και στο τέλος της μικρασιατικής εκστρατείας, η οποία δεν πηγαίνει μόνο στην ελεύθερη Ελλάδα, αλλά πηγαίνει κατευθείαν μέσω αυτών των δικτύων των αμερικανικών οργανώσεων κατευθείαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτοί εκπαιδεύονται εκεί μέσα σε προτεσταντικά περιβάλλοντα, στο πλαίσιο της αμερικανικής φιλανθρωπίας που είναι έντονα διαδεδομένη. Γίνονται αποδεκτοί και ανεβαίνουν στην τοπική κοινωνία. Επίσης, το ότι είναι Ελληνες βοηθάει πάρα πολύ από τη στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες μπαίνουν έστω και λίγο στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι πια σύμμαχοι. Η Ελλάδα είναι μια συμμαχική χώρα που μπορεί να μη λέει κάτι για τους περισσότερους Αμερικανούς -που ούτως η άλλως δεν επιθυμούσαν την εμπλοκή της Αμερικής- είναι όμως μια πραγματικότητα. Αυτό που λειτουργεί συσπειρωτικά και βοηθάει τους Ελληνες από την πρώτη κιόλας στιγμή της εγκατάστασής τους είναι ένα φαινόμενο συνηθισμένο ανά τους αιώνες στην ελληνική Διασπορά, η ελληνική Εκκλησία. Είτε μέσω του Οικουμενικού Πατριαρχείου, είτε μέσω της Εκκλησίας της Αμερικής, πηγαίνουν και το πρώτο πράγμα είναι να προσπαθήσουν να συσπειρώσουν αυτούς τους ανθρώπους να διατηρήσουν την ελληνορθόδοξη πίστη τους. Οπως συνέβη και σε παλαιότερες φάσεις της μετανάστευσης, όπως κατά τον 16ο -17ο αιώνα, όταν εκκινούσαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, δύο πράγματα έφτιαχναν πρώτα οι Ελληνες που μετανάστευαν, την κοινότητά τους και την εκκλησία τους. Δηλαδή μια μορφή πολιτικής αυτοδιοίκησης και μια μορφή θρησκευτικής συσπείρωσης. Αυτά τονώνουν την ιδιοτυπία της ταυτότητάς τους και τους συνδέουν με την πατρίδα. Το ίδιο μοτίβο ακολούθησαν και στις Ηνωμένες Πολιτείες και όπου κι αν πήγαν. Κι αυτό λειτούργησε συσπειρωτικά γιατί έτσι δημιουργήθηκαν και οι ελληνικές γειτονιές, όπως η Αστόρια. Από τη στιγμή που δημιουργήθηκαν οι γειτονιές αυτές και μετά, ένα μεγάλο μέρος του κόσμου αυτού ήταν Ελληνες σε μια Ελλάδα έξω από την Ελλάδα. Υπάρχουν άτομα που, όπως συμβαίνει πάντοτε, αρχίζουν να ενσωματώνονται πολύ εύκολα. Οσοι έχουν πρόσβαση στη δημόσια εκπαίδευση και σε υψηλή εκπαίδευση γίνονται πολύ εύκολα μέλη των τοπικών κοινωνιών. Και, βεβαίως, ενώ και οι δύο είναι Ελληνες, είναι διαφορετικοί αυτοί που έρχονται από τη Μικρά Ασία, και είναι διαφορετικοί αυτοί που έρχονται από την ηπειρωτική Ελλάδα. Στο χώρο της Μικράς Ασίας, επειδή είναι αστικοποιημένος χώρος, και έρχεται μέσω των δικτύων της αμερικανικής φιλανθρωπίας (Near East Relief, ας πούμε, ή το American Board of Commissioners) αυτοί που δρουν είναι προτεστάντες ιεραπόστολοι, όλα αυτά τα δίκτυα φέρνουν πιο καλλιεργημένο κόσμο, παιδιά που έχουν λάβει εκπαίδευση, που μπορεί να έχουν σπουδάσει στο αμερικανικό κολλέγιο στη Μερζιφούντα, στο Ανατόλια…
Πολλά γνωρίζουν ήδη Αγγλικά, και, σε κάθε περίπτωση, ενσωματώνονται πολύ πιο εύκολα.

Από την άλλη μεριά ποια είναι τα χαρακτηριστικά που δυσκολεύουν τους Ελληνες; Η γλώσσα, φαντάζομαι, είναι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό.

Βασικός παράγων, επειδή κιόλας μιλάμε για μια χρονική περίοδο οπότε στην Ελλάδα ο αλφαβητισμός είναι ευρύτερα διαδεδομένος. Οι περισσότεροι είναι αναλφάβητοι. Οπότε έχουν ένα εγγενές πρόβλημα να αντιμετωπίσουν. Αλλά και οι ίδιοι παράγοντες που τους βοηθούν να επιβιώσουν, λειτουργούν και αποτρεπτικά στο να διαχυθούν στην υπόλοιπη κοινωνία. Οι εθνοτοπικές κοινότητες λειτουργούν πάντοτε συμπληρωματικά προς τους ίδιους και αποτρεπτικά προς τους προς τους υπολοίπους.

Εκεί όμως δεν μιλάμε πια για μετανάστευση με τα ίδια ποιοτικά χαρακτηριστικά, όπως την συζητάμε στην περίπτωση των Ελλήνων που στοχοποιούνται στην Όμαχα.

Είναι προσφυγιά, όμως. Είναι μεγάλα τα νούμερα. Δεν είναι αμελητέα, κυρίως των παιδιών προσφύγων, ορφανών που έρχονται στις Ηνωμένες Πολιτείες ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης της Μικράς Ασίας. Αυτά τα παιδιά φεύγουν, διασώζονται. Θα ζήσουν κυρίως μέσα σε ένα αγγλόφωνο περιβάλλον και εκ των υστέρων θα αρχίσουν να αναζητούν και να επικοινωνούν με τις συμπαγείς εθνικές κοινότητες που διαμορφώνονται από την ελεύθερη Ελλάδα. Δεν είναι το ίδιο πράγμα, αλλά είναι κι αυτό μια άλλη όψη σε αυτήν την κινητικότητα που υπάρχει ανάμεσα στην Ελλάδα και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και είναι ενδιαφέρον το ότι είναι προορισμός οι Ηνωμένες Πολιτείες για τους Ελληνες, ενώ δεν είμαστε στο σήμερα. Δεν πρόκειται για εύκολο ταξίδι. Είναι ένα ταξίδι ζωής.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ. Ο Αλβέρτος Μπουρλάς (Albert Bourla), πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του παγκόσμιου φαρμακευτικού κολοσσού Pfizer Inc.

ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ

Αμερική

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Την προσωρινή διακοπή των πτήσεων σε μια σειρά από αμερικανικά αεροδρόμια, που επηρεάζει και τη γραμμή Αθήνα – Νέα Υόρκη, ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά η αεροπορική εταιρεία Emirates, το απόγευμα της Τρίτης, 18 Ιανουαρίου, προκαλώντας αναταραχή στο επιβατικό κοινό.

Αμερική

Διεκδικώντας πατρίδες Το 2021 ο Ελληνισμός γιόρτασε την συμπλήρωση 200 χρόνων από την Επανάσταση που ελευθέρωσε το Εθνος και ίδρυσε το κράτος των Ελλήνων.

Κοινωνία

ΜΥΤΙΛΗΝΗ. Ενας άνθρωπος «μνημείο» της Ευρωπαϊκής ιστορίας γιορτάζει σήμερα στον οίκο ευγηρίας όπου ζει στη Μυτιλήνη τα 102α του γενέθλια.

ΒΙΝΤΕΟ

Mία νεκρή, 8 τραυματίες από πυρκαγιά σε κτίριο στο Μπρονξ (Vid)

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Ενας άνθρωπος σκοτώθηκε και οκτώ τραυματίστηκαν, μεταξύ των οποίων πέντε αστυνομικοί, σε μια έκρηξη και φωτιά που προκάλεσε την κατάρρευση τριώροφου κτιρίου στην πόλη της Νέας Υόρκης, ανακοίνωσε η Πυροσβεστική Υπηρεσία, την Τρίτη.

Στην Τανάγρα τα πρώτα έξι μαχητικά αεροσκάφη Rafale (Βίντεο)

ΑΘΗΝΑ. Στην 114 Πτέρυγα Μάχης της Τανάγρας προσγειώθηκαν, το μεσημέρι της Τετάρτης, τα πρώτα έξι μαχητικά γαλλικά αεροσκάφη «Rafale» (Ραφάλ) εντασσόμενα στο δυναμικό της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και συγκεκριμένα της Μοίρας 332.