GR US

Γρηγόριος Αποστολόπουλος: Αυτός που ζει καθημερινά το εφήμερο

Εθνικός Κήρυξ

Ο Γρηγόριος με την σύζυγό του Μαρία.

Αν δώσουμε έναν ορισμό στην ζωή, ότι είναι το σύνολο των δυνάμεων που αντιστέκονται στον θάνατο, τότε όσοι «τον συναναστρέφονται» καθημερινά και «τον κοιτούν κατάματα», πρέπει να έχουν τεράστια ψυχική δύναμη για να αντέχουν τον βαρύ καημό και τα τραύματα που επιφέρει, είτε στους ίδιους, είτε σε ανθρώπους που έχασαν αγαπημένους τους και οφείλουν να τους συμπαρασταθούν. O Γρηγόριος Αποστολόπουλος ή Gregory Apostle όπως είναι γνωστός στους κύκλους του, είναι ένας ήρεμος, καλλιεργημένος άνθρωπος, που έχει αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο να εισχωρεί διακριτικά στις προσωπικές οδυνηρές στιγμές αυτών που του χτυπούν την πόρτα, για να βγάλει τα εισιτήρια του τελευταίου ταξιδιού χωρίς επιστροφή σε αγαπημένους τους αποχωρήσαντες, που ο θάνατος προσκάλεσε για πάντα στη δική του θλιβερή διάσταση. Μεσάζων μεταξύ ζώντων και νεκρών, αφιερώνει χρόνο στους ζώντες, να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν το σοκ της απώλειας και να δαμάσουν τον αβυσσαλέο πόνο, που αφήνει πίσω της, διευκολύνοντας το μεγάλο ταξίδι των προσφιλών νεκρών.

Με μια οικογενειακή παράδοση από το 1921 στις τελετές ενταφιασμού, όταν ο θείος του, Γιώργος Αποστολόπουλος, ο μεγάλος αδελφός του πατέρα του Nικόλαου, από την Στράνωμα Ναυπάκτου, άνοιξε ένα από τα δυο πρώτα ελληνικά γραφεία τελετών στο Μανχάταν, το «George C. Apostle Funeral Business» και ένα παρεκκλήσι στο Μπρούκλιν στην Court Street, -και στη συνέχεια γύρω στο 1940 με την αγορά της επιχείρησης από τον αδελφό του Νικόλαο- ήδη στην ψυχή του Γρηγόριου Αποστολόπουλου, είχε φωλιάσει η συμπάθεια για τους ανθρώπους που χάνουν τους δικούς τους. Η καινούργια επιχείρηση «Nicholas C. Apostle Funeral Home» με το όνομα του πατέρα του Νικόλαου, άρχισε να λειτουργεί στην οδό 455 West και 43rd street, στο Μανχάταν και μετά από λίγα χρόνια, το 1960, άλλαξε γειτονιά και μεταφέρθηκε στην οδό Broadway, ψηλά στο Riverdale, 214th Street, κοντά στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Washington Heights με την επωνυμία «Riverdale Funeral Home». Από κει και πέρα το 1968 η επιχείρηση μεταβιβάστηκε στους 4 γιους του Νικόλαου, τον Χρήστο, τον Βασίλη, που ήταν δικηγόρος, τον Τζιμ, που ήταν λογιστής και τον Γρηγόριο, που έγινε διευθυντής και αγόρασε σύντομα όλη την επιχείρηση από τα αδέλφια του, που είχαν άλλες ενασχολήσεις.

Εθνικός Κήρυξ

Apostle Family: Ο Γρηγόριος με τους τρεις γυιούς του και την σύζυγό του Μαρία

Το 1973 ο Γρηγόριος Αποστολόπουλος αγόρασε την επιχείρηση «Constantinides Funeral Parlor Co» και την μεγάλωσε ακόμα περισσότερο. Σήμερα ζει με την αγαπημένη σύζυγό του Μαρία, στην περιοχή Westchester County, έχει τρεις γιους, τον Νικόλαο, τον Κρίστοφερ και τον Αντριου, 7 εγγόνια και είναι ενεργό μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ορθόδοξης ελληνικής εκκλησίας της Αγίας Τριάδας στο New Rochelle. Οι υπηρεσίες του αναγνωρίστηκαν από τον Αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα και του απενεμήθη ο τίτλος «Αρχων» για την προσφορά του στην κοινότητα, στην οποία εκτός των άλλων υπήρξε και προπονητής και αργότερα διευθυντής της ομάδας μπάσκετ της εκκλησίας «The Metropolitan Greek Orthodox Basketball League». Επιπλέον, υπήρξε μέλος για πάνω από 20 χρόνια του Διοικητικού Συμβουλίου «Metropolitan Funeral Directors Association». Το 2005, ο Γρηγόριος ανέλαβε την τελετή της κηδείας του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου στη Βοστώνη, ενώ λίγο πιο πριν είχε αναλάβει την κηδεία του Θεοδόση Αθα, μιας διάσημης προσωπικότητας των ΜΜΕ.

Ο Γρηγόριος Αποστολόπουλος, ο οποίος ταξιδεύει και αναμειγνύεται με πολλές εθνοτικές ομάδες, είναι ιδιαίτερα αγαπητός και σεβαστός, τόσο ως άνθρωπος, όσο και ως επαγγελματίας, γιατί έχει συνειδητοποιήσει το εφήμερο της ζωής και μαζί με τη συμπαράσταση της οικογένειάς του στο δύσκολο αυτό έργο του, και την πίστη του στην Ορθοδοξία, έχει αποκτήσει τεράστια ψυχική δύναμη να διαπραγματεύεται καθημερινά με τον θάνατο και την οδύνη του.

Τι ήταν αυτό που σας παρακίνησε να αναλάβετε την οικογενειακή σας επιχείρηση. Δεν είχατε άλλα όνειρα σαν νέο παιδί εκείνη την εποχή;

Εθνικός Κήρυξ

Η μητέρα του Γρηγόριου, Μαρία, από το Staten Island με καταγωγή από το Πέρκος Ναυπακτίας.

Tο 1960, στα 17 μου χρόνια, εργαζόμουν για 2 χρόνια σε ένα μαγαζί που πουλούσαν καραμέλες. Οταν είπα στους ιδιοκτήτες ότι έπρεπε να φύγω, για να ακολουθήσω το μέλλον μου, μου πρότειναν να γίνω συνέταιρος, συνειδητοποιώντας ότι ήμουν πολύ καλός για την επιχείρησή τους, εργαζόμουν με συνέπεια και ποτέ δεν έκλεψα τίποτα. Αλλά η επιχείρησή μας «Riverdale Funeral», πιστεύω ότι ήταν το πεπρωμένο μου. Είχα όνειρα, όπως έχουν όλοι οι νέοι στην ηλικία μου. Αλλά πιστεύω πραγματικά, ότι η κλήση μου ήταν να ακολουθήσω την οικογενειακή επιχείρηση και να την αναλάβω.

Σε τόσο νεαρή ηλικία που αναλάβατε την επιχείρηση, πώς αντιμετωπίσατε τον φόβο του θανάτου. Πόσο δύσκολο ήταν;

Πιστεύω ότι η οικογένειά μου και η θρησκεία μου με βοήθησαν να ασχοληθώ με το θάνατο και το φόβο που προκαλεί. Ένιωσα ότι βοηθούσα τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Είναι πάντα δύσκολο στην αρχή, αλλά ο πατέρας μου που είχε έρθει στα 13 του χρόνια στην Αμερική από τη Ναύπακτο και οι άνθρωποι που δούλευα μαζί τους με στήριξαν πολύ.

Πώς διαπραγματευτήκατε με τον θάνατο, τώρα που η πανδημία επανέφερε τον φόβο του στην καθημερινότητά μας;

Πάντα ένιωθα ότι η σύζυγος και η οικογένειά μου, καθώς και η ελληνική ορθόδοξη πίστη μου με βοηθούν να αντιμετωπίσω τα περισσότερα προβλήματα. Αυτή η πανδημία αύξησε τις προσπάθειές μας, για να μπορούμε να κατευνάσουμε τον πόνο σ' αυτές τις τραγικές στιγμές, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι έπρεπε να περιμένουν εξαιτίας των μαζικών κηδειών και των αιτημάτων για ταφή και αποτέφρωση. Οι άνθρωποι δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει τι συνέβη αυτούς τους δύσκολους μήνες για όλους μας, κυρίως τον Μάρτιο, τον Απρίλιο και τον Μάιο.

Πώς το «Riverdale Funeral» ανταποκρίθηκε σ' αυτή τη νέα πραγματικότητα των αναρίθμητων θανάτων και διαδοχικών κηδειών;

Εθνικός Κήρυξ

O πατέρας του του Γρηγόριου, Νικόλαος Αποστολόπουλος από το Στράνωμα ορεινής Ναυπακτίας.

Διαμόρφωσα έγκαιρα ένα σχεδιασμό, ώστε να αντεπεξέλθω σε τόσες κηδείες. Παραγγείλαμε ένα ψυκτικό φορτηγό να είναι στο δρόμο μας, για να φιλοξενήσουμε τους νεκρούς που δεν μπορούσαν να παραμείνουν στα νοσοκομεία ή να ταφούν σε νεκροταφεία ή να αποτεφρωθούν σε κρεματόρια ή σε οποιεσδήποτε υπηρεσίες, σε οποιοδήποτε θρησκευτικό περιβάλλον. Κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε. Ηταν πολύ επώδυνο να πρέπει να βοηθήσεις οικογένειες με διαφορετικές κουλτούρες και θρησκείες και να απαλύνεις το δράμα που βίωναν εκείνες τις στιγμές.

Πώς χειριστήκατε τα συναισθήματά σας εν μέσω τέτοιας καταστροφής που αντιμετωπίσατε τους δύσκολους μήνες της πανδημίας;

Ηταν μια έντονα δοκιμαστική περίοδος για μας, επειδή δεν μπορούσαμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους εγκαίρως. Επρεπε να περιμένουμε τις εκκλησίες, τα νεκροταφεία, το αποτεφρωτήριο και τη δυνατότητα των οικογενειών να φτάσουν για την κηδεία. Η παραδοσιακή τελετή εξαφανίστηκε εκείνους τους μήνες. Τη νύχτα, όλοι οι εργαζόμενοι γυρνούσαν σπίτι στις οικογένειές τους και προσπαθούσαν να χαλαρώσουν, για να προετοιμαστούν την επόμενη ημέρα. Δεν ξέραμε τι μας περίμενε! Εγώ προσωπικά είμαι συντετριμμένος από το θάνατο πολλών φίλων μου, γιατί χάθηκαν και δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα γι' αυτούς, ούτε καν να είμαι μαζί τους κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης ανάγκης τους.

Πώς χειριστήκατε την Covid 19 και τους περιορισμούς στο «Riverdale Funeral»;

Ο μεγαλύτερος γιος μου είχε τον Covid στην αρχή, όπως και η σύζυγός του. Κανείς άλλος στα γραφεία μας δεν αρρώστησε εκείνη την εποχή και ήταν όλοι σε θέση να βοηθήσουν τις οικογένειες. Οι περιορισμοί που έβαλε η πολιτεία της Νέας Υόρκης ακολουθήθηκαν κατά γράμμα και οι περισσότερες οικογένειες έδειξαν μεγάλη κατανόηση και υπομονή. Μας σεβάστηκαν και τις σεβαστήκαμε απεριόριστα.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο μέρος της δουλειάς σας;

Το να πρέπει να είσαι διαθέσιμος όλες τις ώρες, μέρα-νύχτα και να είσαι πολύ προσεκτικός μήπως δεν εκπληρώσεις όλες τις επιθυμίες της οικογένειας. Ο θάνατος είναι σκληρός και πρέπει να είμαστε δίπλα στις οικογένειες αψεγάδιαστα!

Τι σημαίνει «άψογη εξυπηρέτηση» στο επάγγελμά σας;

Η εξυπηρέτηση πελατών είναι πρωταρχικός στόχος μας. Προσωπικά προσπαθώ πάντα να είμαι διαθέσιμος σε όλους και να βοηθήσω σε όλα όσα μπορεί να χρειαστούν. Πριν από πολλά χρόνια, η μητέρα μου είχε μιλήσει σε μια κυρία, της οποίας είχαμε αναλάβει την ταφή του συζύγου της. Της είπε τότε, ότι οτιδήποτε και αν ζήτησε δεν της το αρνηθήκαμε. Ηταν ιδιαίτερα εντυπωσιασμένη. Η εκπλήρωση των επιθυμιών είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για τους ατυχείς ανθρώπους που έχασαν δικό τους άνθρωπο. Τέτοιες οδυνηρές στιγμές δεν χρειάζεται «Οχι» ο άνθρωπος που πονάει.

Εκτός από την πανδημία, πείτε μας κάποιες άλλες στρεσογόνες στιγμές που αντιμετωπίσατε στη δουλειά σας.

Δύο από τις πιο αγχωτικές εποχές που υπέφερα προσωπικά, στα 60 χρόνια της δουλειάς μου, ήταν η κηδεία του αγαπημένου μας Αρχιεπισκόπου Ιακώβου στον Ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδας και η ταφή στη Μασαχουσέτη. Ολα έπρεπε να είναι τέλεια για έναν τέλειο άνθρωπο. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον επίσκοπο Αντώνιο για όλη τη βοήθειά του εκείνη την εποχή. Υπήρχαν πολλοί ιερείς και η γραμματέας του, κα Πωλέτ Πούλου. Η οικογένειά μου Apostle Family είμασταν πολύ υπερήφανοι που κληθήκαμε να φέρουμε σε πέρας την τελετή. Ενα δεύτερο γεγονός ήταν η κηδεία του Θεοδοσίου Αθα, μιας ραδιοφωνικής προσωπικότητας που τον αγαπούσαμε όλοι. Αυτή η κηδεία πραγματοποιήθηκε στον Αγιο Σπυρίδωνα με τον καθηγητή π. Αλκιβιάδη Καλύβα της Θεολογικής Σχολής της Βοστώνης.

Πώς διαχωρίζετε την προσωπική σας ζωή από την οικογενειακή, ιδιαίτερα στο δικό σας επάγγελμα, που απαιτεί τόση συναισθηματική φόρτιση;

Η σύζυγός μου, τα παιδιά μου και ειδικά τα 7 εγγόνια μου με βοηθούν να διαχωρίζω τη δουλειά μου από την προσωπική μου ζωή, αλλά είναι αρκετά δύσκολο. Κάποιος που επιθυμεί να ασχοληθεί με αυτό το επάγγελμα, πρέπει να καταλάβει, ότι η οικογένεια που τον καλεί για βοήθεια «έρχεται πρώτη». Ημουν ευλογημένος με τη σύζυγό μου, τη Μαρία, που στέκεται πάντα δίπλα μου με μεγάλη υπομονή. Τα συναισθήματα χρειάζονται υποστήριξη και η οικογένειά μου την δίνει απλόχερα σε μένα.

Ποιες προβλέπετε να είναι οι εξελίξεις μετά τον κορωνοϊό;

Χρησιμοποιούμε όλα όσα έχουμε μάθει σε αυτό το χρονικό διάστημα της πανδημίας. Πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη μας, ότι οι τελετές που κάναμε με πολλούς ανθρώπους που έρχονταν για να δώσουν την υποστήριξή τους στην οικογένεια, θα πάρουν λίγο χρόνο για να επιστρέψουν, αν ποτέ, σε μεγάλη κλίμακα. Οι γειτονιές και οι άνθρωποι θα καθορίσουν τι θα συμβεί. Εμείς είμαστε πάντα εκεί για να βοηθήσουμε όποιον μας χρειάζεται. Σε πολλά από τα πράγματα που συνέβαιναν το 2019 μπορεί να επιστρέψουμε, σε άλλα όμως όχι. Υπάρχει φερ' ειπείν μια τεράστια στροφή στην αποτέφρωση και αυτό θα συνεχιστεί και στο μέλλον. Η Ελληνική Εκκλησία δεν θέλει την αποτέφρωση, αλλά θα το δούμε στο μέλλον για αυτή την προοπτική κάτω από την ηγεσία του νέου μας Αρχιεπισκόπου πώς θα εξελιχτεί.

Ανησυχείτε για το μέλλον που έρχεται;

Δεν ανησυχώ για το μέλλον. Οι γιοι μου, ο Ανδρέας και ο Νικόλας (από τον παππού του) και οι Ralph και Kayla που είναι επίσης στη Διεύθυνση της επιχείρησης είναι πάντα διαθέσιμοι για να βοηθήσουν όλους όσοι μας καλούν. Πιστεύω, ότι αυτό που έχω διδάξει τους γιους μου και τους άλλους που εργάζονται μαζί μας, θα μας φέρει στο μέλλον. Να θυμάστε πάντα ότι καμμιά οικογένεια δεν θέλει να μας κάνει «ένα τέτοιο τηλεφώνημα». Γι' αυτό να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που πενθούν με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Πιστεύω, ότι με αυτές τις αρχές που λειτουργεί και θα λειτουργεί η οικογενειακή επιχείρηση «Apostle Family Riverdale Funeral» δεν πρέπει να ανησυχώ για το μέλλον.