GR US

Κάνοντας το εμβόλιο για τον κορωνοϊό

Εθνικός Κήρυξ

Το εμβολιαστικό κέντρο South Bronx Educational Campus, στο Μπρονξ. (Φωτογραφία «Ε.Κ»/Ματίνα Δεμελή)

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Η Νέα Υόρκη ήταν μια από τις Πολιτείες που είδε το πιο σκληρό πρόσωπο του κορωνοϊού τη χρονιά που πέρασε. Ενα χρόνο από τότε που η πόλη άρχισε να μετράει τις πληγές της από τους νοσούντες που καθημερινά έφταναν στις Εντατικές. Και πολλοί από αυτούς μέσα σε λίγες μόνον ημέρες στοιβάζονταν σε φορτηγά ψυγεία έξω από τα νοσοκομεία. Οι σκληρές εικόνες που ζήσαμε μπορεί να μειώθηκαν μαζί με τα κρούσματα, όμως θα παραμείνουν για πάντα χαραγμένες μέσα μας.

Το South Bronx Educational Campus είναι ένα από τα τρία εμβολιαστικά κέντρα -τα άλλα δύο σε Μπρούκλιν και Κουίνς- που άνοιξαν τον περασμένο μήνα από την Πολιτεία της Νέας Υόρκης με στόχο την πραγματοποίηση 5000 με 7000 εμβολιασμών καθημερινά, επτά ημέρες την εβδομάδα. Σε αυτό βρέθηκα κι εγώ νωρίς το πρωί της Πέμπτης για την πρώτη δόση του εμβολίου για τον κορωνοϊό. Η διαδικασία έξω από το κέντρο διεξαγόταν ομαλά με τους υπεύθυνους να ελέγχουν τα χαρτιά των υποψήφιων εμβολιασθέντων.

Στην είσοδο του κτιρίου, λίγο πριν μπω, βλέπω το χαρτί της Πολιτείας που ενημερώνει τον κόσμο πως έχει δικαίωμα δωρεάν υπηρεσίας διερμηνείας και σκέφτομαι άραγε θα έχει κανέναν Ελληνα εδώ; Καθώς προχωράω, ακούω μια φωνή να μου λέει: «I love Crete too». Είναι ένας από τους άνδρες της ασφάλειας ο οποίος μου απαντάει βλέποντας την μάσκα που φοράω και γράφει «I love Crete».

Εθνικός Κήρυξ

Το εμβολιαστικό κέντρο South Bronx Educational Campus, στο Μπρονξ. (Φωτογραφία «Ε.Κ»/Ματίνα Δεμελή)

Εκεί, σε μια απόμερη γειτονιά του Μπρονξ ένας ακόμη Ελληνας και συγκεκριμένα ένας Κρητικός από το Κολυμπάρι Χανίων. Αφού συζητάμε για το νησί και του λέω ότι πέρασα και από το χωριό του, ο Κοσμάς μου εύχεται καλή επιτυχία και μπαίνω στο κτίριο. Το προσωπικό κατευθύνει τον κόσμο στην ειδική αίθουσα εμβολιασμών. Η διαδικασία δεν κρατάει πάνω από δέκα λεπτά. Ερχεται η σειρά μου. Στο τραπέζι με το νούμερο 15 με υποδέχεται η Εσθερ. Καθώς εκείνη ετοιμάζει το εμβόλιο, συζητάμε και με ρωτάει από πού είμαι. «Ελλάδα; Αυτό δεν είναι κοντά στη Μάλτα»; μου λέει χαμογελώντας. Την ρωτάω τι ξέρει γι' αυτήν. «Αυτό που ξέρω είναι ότι βρίσκεται σε κομβικό σημείο και όλοι θέλουν να την επισκεφθούν. Χρόνια το σκέφτομαι». Μιλάμε για τον μοναδικό της ήλιο, τα νησιά και φυσικά το φαγητό.

«Θέλω τόσο πολύ να πάω, ειδικά για το φαγητό», μου λέει ενθουσιασμένη. «Αυτό ήταν, μπορείς να φύγεις» θα μου πει δίνοντας μου το πολύτιμο χαρτάκι με την απόδειξη της πρώτης δόσης και μια υπενθύμιση για 15 λεπτά αναμονής για τυχόν παρενέργειες. Οι παρενέργειες ήταν έντονες για μένα. Εντονη ζαλάδα, ατονία, κόπωση, υπνηλία και ένας αφόρητος πόνος στο χέρι. Είμαι ευγνώμων γι' αυτές και πιστεύω όλοι όσοι έκαναν και θα κάνουν το εμβόλιο.

Και η ζωή συνεχίζεται...