GR US

Μπέσσυ Καλύβα, στις πλαγιές του μισοφέγγαρου θυμάται

Εθνικός Κήρυξ

Το Κόκκινο είναι χτισμένο πάνω στο όρος Λυκόδημο στη Μεσσηνία, σε υψόμετρο 531 μέτρων και είναι το τελευταίο χωριό πριν την κορυφή του βουνού. Πρόκειται για μία περιοχή που διατηρεί τις φυσικές ομορφιές της, όπως τις καταπράσινες πλαγιές και την ξεχασμένη στα χρόνια αρχιτεκτονική των σπιτιών της.

Σε αυτό το πανέμορφο χωριό, που σήμερα μένουν 50 άνθρωποι όλοι και όλοι, γεννήθηκε η Μπέσυ Καλύβα, το γένος Μαρκόπουλου, μια μετανάστρια που στις 20 Ιουλίου του 1956 μικρό κοριτσάκι έφτασε στο λιμάνι στης Νέας Υόρκης με το πλοίο «Βασίλισσα Φρειδερίκη». Μας διηγήθηκε την ιστορία της μια βραδιά με μισοφέγγαρο. Μια ζωή που ξετυλίχτηκε άθελά της μακριά από την πατρίδα της, αλλά κατάφερε να την στήσει, όπως εκατοντάδες χιλιάδες κορίτσια που ξεριζώνονταν τότε από τον τόπο τους και να προσφέρει την ζωή, την δράση και την ψυχή της στην ελληνική κοινότητα και στην οικογένειά της, που δημιούργησε με μεγάλη αφοσίωση, όπως κάθε γνήσια και παραδοσιακή Ελληνίδα.

«Ερωτεύτηκε» τον άνδρα της, συμμαθητή της στο μονοτάξιο σχολείο του χωριού στα 10 της χρόνια και στα 23 τον έκανε σύζυγό της. Μια ιστορία απλή και όμορφη. Μια γυναίκα δυναμική, έξυπνη και αξιοθαύμαστη, αφού χωρίς διπλώματα και διδακτορικά, δραστηριοποιήθηκε μέσα στην κοινότητά της και ακόμα συμμετέχει ενεργά σε συλλόγους και οργανώσεις. Σήμερα η Μπέσυ Καλύβα στα 80 της χρόνια είναι συνυπεύθυνη στην οργάνωση του Προφήτη Ηλία «Young spirit prophet Elias», ταμίας στην Παμμεσηνιακή Ομοσπονδία Αμερικής και Καναδά, μέλος στη Διοίκηση Φιλοπτώχου του Προφήτη Ηλία, μέλος του Συλλόγου «Αριστομένης» και αντιπρόσωπος στην Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης και μέλος διαφόρων επιτροπών της Ομοσπονδίας και της Παρέλασης Νέας Υόρκης.

Εθνικός Κήρυξ

Από αριστερά, η Μπέσυ, η Νίτσα Σερενέ, ο Γιώργος Καλύβας και πίσω ο Κυριάκος Μαρκόπουλος.

Εκλέχτηκε η πρώτη γυναίκα στο Συμβούλιο του προφήτη Ηλία, ενώ διετέλεσε επίσης μέλος της Φιλοπτώχου και του γυναικείου τμήματος «Διοκλής 226» και πρόεδρος στη συνέχεια για το district# 6 της Υπατης Στοάς, όπου και τιμήθηκε ως «Πηνελόπη της Χρονιάς». Ηταν μέλος σε συνέδρια και διάφορες επιτροπές και υπεύθυνη λαχείου για το Daughters of Penelope Foundation. Συμμετείχε επίσης στην Κληρικολαϊκή στο WDC επί Πατριάρχου Δημητρίου και στη Νέα Υόρκη επί Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Υπήρξε πρόεδρος Φιλοπτώχου, όταν έγινε το Ground Braking επί Αρχιεπίσκοπου Ιάκωβου και στα θυρανοίξια επί Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνα.

Ας σταθούμε για λίγο μαζί της να μας πει την ιστορία της χωρίς διθυράμβους, χωρίς υψηλούς τόνους. Μια ζωή απλή, νοικοκυρεμένη. Μια γυναίκα από ένα μικρό χωριό της Ελλάδας, που αγωνίστηκε όπως τόσες άλλες Ελληνίδες που ξενιτεύτηκαν στην Αμερική να αναθρέψουν σωστά παιδιά, να τα μορφώσουν και να κρατήσουν την ελληνική παράδοση μέσα από την προσφορά τους στην κοινότητά τους. Μια τρανή απόδειξη ότι με προσπάθεια και με πίστη στα ιδανικά, οι άνθρωποι μπορούν να είναι ευτυχισμένοι. Μαζί με τον αγαπημένο της Γιώργο, που ακόμα μιλάει γι' αυτόν και η φωνή της γλυκαίνει σαν να είναι κοριτσόπουλο, έχτισαν τον δικό τους όμορφο κόσμο.

Διηγηθείτε μας τις πρώτες καλές και κακές αναμνήσεις σας από το Κόκκινο.

Εθνικός Κήρυξ

Γεννήθηκα στο Κόκκινο, ένα μικρό χωριό της Μεσσηνίας που σήμερα κατοικείται από 50 ανθρώπους. Είμαι της γενιάς της κατοχής, της δύσκολης εποχής, αλλά και γεμάτης με ζωηρές ευχάριστες, αλλά και δυσάρεστες αναμνήσεις. H οικογένειά μου ήταν ευλογία για μένα. Ημασταν μεγάλη οικογένεια, 6 κορίτσια και ένα αγόρι. Οι γονείς μου προσπαθούσαν με σκληρή αγροτική δουλειά, να μη μας λείπουν τα απαραίτητα. Είχαμε ελαιοτριβείο από τον παππού μου και ζούσαμε καλά. Ημουν το πέμπτο κατά σειρά παιδί της οικογένειάς μου και ήμουν τυχερή, γιατί όταν ήταν καιρός να αρχίσω το σχολείο διορίστηκε και δάσκαλος στο χωριό στο Κόκκινο και άρχισα να παρακολουθώ κανονικά μαθήματα. Ημουν καλή μαθήτρια, ήθελα να τελειώσω το Γυμνάσιο και να γίνω μαθηματικός. Οι γονείς μου συμφώνησαν, έδωσα εξετάσεις και πέτυχα. Δυστυχώς η χρονιά αυτή το 1953 σημάδεψε τη ζωή μου και όλη την οικογένεια, γιατί μια φωτιά έκαψε το σπίτι μας, ευτυχώς χωρίς κανένα θύμα. Στη μνήμη μου όμως μένει αξέχαστη η εικόνα της καταστροφής του σπιτιού μας, γιατί ήμουν μαζί με την μικρή μου αδερφή την Σπυριδούλα στο σπίτι. Ακόμα και σήμερα δεν αντέχω να βλέπω φωτιές και κάθε φορά στο 9/11 συγκινούμαι πάρα πολύ. Είναι σαν να μου ξύνουν μία πληγή. Παρ' όλη την μεγάλη καταστροφή για την οικογένειά μας με την βοήθεια όλων και ειδικά του αδελφού μου Παναγιώτη, που έμενε στο Αιγάλεω στην Αθήνα και εργαζόταν σαν ηλεκτρολόγος, συνέχισα την φοίτησή μου στην Αθήνα στο Γυμνάσιο της περιοχής.

Πώς βρεθήκατε στην Αμερική;

Μετά το κάψιμο του σπιτιού μας, ο ιερέας του χωριού έστειλε γράμμα στον αδερφό τού πατέρα μου Σπύρο που ζούσε στην Νέα Υόρκη εξιστορώντας τη δύσκολη κατάσταση της οικογένειάς μας. Ο θείος Σπύρος με την θεία Φωτεινή και τα ξαδέλφια μου Γιώργο, Κώστα και Παναγιώτα αποφάσισαν να κάνουν πρόσκληση στον πατέρα μου και σε εμάς, τα ανήλικα παιδιά του. Η μητέρα μου με τα τρία μεγάλα παιδιά έμειναν στην Ελλάδα και εμείς τα τέσσερα μικρότερα με τον πατέρα μου στις 20 Ιουλίου 1956 φτάσαμε στο λιμάνι της Νέας Υόρκης με το υπερωκεάνιο «Βασίλισσα Φρειδερίκη».

Καινούργια αρχή σε μια ξένη χώρα. Πώς την βιώσατε;

Ο πατέρας μου στάθηκε βράχος και ήρωας για όλους μας, εργάστηκε σκληρά έχοντας τα ανήλικα παιδιά του εδώ. Ηταν τίμιος και υπερήφανος άνθρωπος και βοήθησε πάρα πολύ κόσμο στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, γιατί ήταν εκλεγμένος πρόεδρος από τον πόλεμο του 1940.

Εθνικός Κήρυξ

Από αριστερά οι αδελφές της Μπέσσυ, Τούλα Βλάση, Μπέσυ, Ντίνα Δρακοπούλου, Στέλλα Κόστα, Πότα Τζίφα και η νύφη της Βάσω Μαρκοπούλου.

Κατόρθωσε σε πέντε χρόνια να γίνει Αμερικανός πολίτης και έφερε την μητέρα μας, τον αδερφό μας και μία αδελφή στην Αμερική. Η μεγάλη μας αδερφή είχε παντρευτεί. Εγώ και οι αδερφές μου Ιωάννα και Σπυριδούλα αρχίσαμε τον Σεπτέμβριο του '56 το σχολείο. Ηταν δύσκολα για μας, γιατί δεν γνωρίζαμε αγγλικά. Εγώ τις πρώτες αγγλικές λέξεις τις έμαθα στο εστιατόριο του θείου μου που πήγαινα να βοηθήσω μετά το σχολείο. Επειδή όμως οι ανάγκες της οικογένειας ήταν μεγάλες, αναγκάστηκα να βγάλω χαρτιά εργασίας και να πιάσω τακτική δουλειά, παρακολουθώντας νυχτερινό σχολείο για τα αγγλικά και από Βασιλική έγινα Μπέσυ και Αμερικανίδα πολίτης.

Πώς γνωριστήκατε με τον σύζυγό σας;

Το 1963 αποφάσισα να πάω στην Ελλάδα να κάνω Πάσχα με την αδερφή μου Ντίνα, τον άντρα της Πέτρο και τα παιδιά τους Δημήτρη και Χρήστο. Η διάρκεια του ταξιδιού μας ήταν 40 μέρες, εγώ όμως το παραβίασα και έμεινα έξι μήνες. Επρεπε να βοηθήσω τις αγροτικές εργασίες, θέρισμα και τρύγο. Η αδερφή μου άρχισε να μου προξενεύει γαμπρούς, γιατί ήθελε να με κρατήσει στην Ελλάδα. Κατά σύμπτωση σε ένα ταξίδι από Καλαμάτα στην Λογγά που μέναμε, συνάντησα έναν συγχωριανό μου, τον Γιώργο Καλύβα, που ήταν αστυνομικός τότε και ήμασταν από παλιά συμμαθητές στο μονοτάξιο.

Ο έρωτας και η συμπάθεια ήταν αμοιβαία και σε 10 μέρες, την 1η Αυγούστου, έγινε ο αρραβώνας και στις 22 Σεπτεμβρίου ο γάμος μας στην Καλαμάτα, αφού ο Γιώργος παραιτήθηκε εθελοντικά από την Χωροφυλακή. Εκανα πρόσκληση στον άντρα μου και τον Οκτώβριο αναχώρησα για την Νέα Υόρκη. Ο Γιώργος περίμενε την τελική διαδικασία και τον Δεκέμβριο του '63 έφτασε στη Νέα Υόρκη με το υπερωκεάνιο «Αννα Μαρία». Εγκατασταθήκαμε στο Γιόνκερς, όπου και φέραμε στον κόσμο το πρώτο μας παιδί και αγοράσαμε το πρώτο μας αυτοκίνητο.

Εθνικός Κήρυξ

Πότε αρχίσατε να εργάζεστε και να έχετε κοινωνική δράση;

Είχα αρχίσει να εργάζομαι σε ένα εργοστάσιο παιδικών ρούχων, όπου σύντομα έγινα μέλος στο σωματείο και με τη σωστή εργασία έγινα επιστάτρια. Αργότερα σε ένα άλλο εργοστάσιο που εργαζόμουν τότε έγινα εκπρόσωπος του σωματείου, υποστηρίζοντας τα συμφέροντα των εργατών. Η οικογένειά μου άρχισε να μεγαλώνει. Απόκτησα ακόμα δυο παιδιά, τον Χρήστο και τον Γιάννη. Αγοράσαμε το πρώτο μας σπίτι και γίναμε μέλη της κοινότητας προφήτη Ηλία. Η επαφή με την κοινότητα προϋπήρχε, γιατί υπήρξα μέλος της χορωδίας και τους οργανισμού Goya. Εγινα βοηθός και μετά δασκάλα και στη συνέχεια ο πατήρ Νικόλαος Πιλαβάς, με όρισε υπεύθυνη του Κατηχητικού. Οταν τα παιδιά άρχισαν και το ελληνικό σχολείο, έγινα μέλος στο P.T.A και έφτασα ως το αξίωμα της προέδρου, ενώ έγινα υπεύθυνη για το junior Goya. Συμμετείχαμε στους Ολυμπιακούς αγώνες, που γίνονταν στo Syracuse και είχαμε μεγάλη επιτυχία.

Πείτε μου την ενασχόλησή σας στον Σύλλογο Μεσσηνίων

Ποτέ δεν ξέχασα και την ιδιαίτερη πατρίδα μου την Μεσσηνία. Γίναμε μέλη του Συλλόγου Μεσσηνίων «Αριστομένης» και ήμουν ταμίας, όταν αγοράσαμε το κτίριο του Συλλόγου στην Αστόρια. Εγινα η πρώτη γυναίκα πρόεδρος των Μεσσηνίων για τέσσερα χρόνια και επί προεδρίας μου έγινε η αποπληρωμή του δανείου για το κτίριο. Στην Παμμεσηνιακή Ομοσπονδία Αμερικής και Καναδά η πρώτη μου επαφή έγινε, όταν ήμουν συνδιοργανώτρια με τον Τάσο Κοκαλιάρη για το συνέδριο του 2007 στη Νέα Υόρκη, που γιορτάσαμε την 180η Επέτειο της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου. Εκεί τιμήσαμε τον αείμνηστο διακεκριμένο δικηγόρο μεσσηνιακής καταγωγής Γεώργιο Μπίζο και την τότε γενική πρόξενο της Ελλάδος και μετέπειτα πρέσβη στα Ηνωμένα Εθνη κυρία Αικατερίνη Μπούρα. Στο συνέδριο του 2013 στην Καλαμάτα εξελέγη ταμίας για τέσσερα συνεχή χρόνια στο συνέδριο Τορόντο Καναδά. Το 2017 ψηφίστηκα η πρώτη γυναίκα πρόεδρος για τα χρόνια 2018-2019.

Εθνικός Κήρυξ

Από αριστερά ο γιος της Νίκος, ο εγγονός της Γιώργος, ο δήμαρχος Μπλούμπεργκ, η Μπέσυ Καλύβα και η Ολγα σύζυγος του Νίκου.

Ποιά είναι η δράση της Παμμεσηνιακής Ομοσπονδίας Αμερικής και Καναδά για την προώθηση του Ελληνικού Πολιτισμού;

Είμαι περήφανη για την Ομοσπονδία μας. Αυτή τη χρονιά με το πρόβλημα του κορωνοιού στείλαμε περίπου 10.000 μάσκες για τις ανάγκες των νοσοκομείων Καλαμάτας και Κυπαρισσίας. Το σημαντικό του έργο όμως είναι το θερινό σχολείο που δημιουργήθηκε το 2005, μετά απο εισήγηση της καθηγήτριας Πανεπιστημίου Πελοποννήσου κας Γεωργίας Ξανθάκη – Καραμάνου, προς τον τότε και νυν πρόεδρο της Παμμεσηνιακής κο Τάσο Δημόπουλο. Στο θερινό σχολείο συμμετέχουν παιδιά 18-24 ετών, φοιτητές πανεπιστημίων από την Αμερική και τον Καναδά, οι οποίοι παρακολουθούν μαθήματα Ελληνικής Κουλτούρας και Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, για τέσσερις εβδομάδες κάθε Ιούλιο. Τα έξοδα για το σχολείο όλα αυτά τα χρόνια είναι προσφορά της Παμμεσηνιακής Ομοσπονδίας Αμερικής και Καναδά. Πριν παραδώσω στο νέο πρόεδρο την διοίκηση, είχα την χαρά και τιμή να με δεχτεί στο γραφείο του, ο τότε υπουργός Αποδήμων κύριος Αντώνης Διαματάρης. Εδώ θα ήθελα και να ευχαριστήσω την εφημερίδα «Εθνικός Κήρυκας», για την τόσο μεγάλη τιμή που μου έκαναν, να μου δώσουν την ευκαιρία να καταγράψω την μικρή μου ιστορία, στις ιστορικές του σελίδες.

Πείτε μου για την οικογένεια σας.

Ευχαριστώ τον Θεό που μου χάρισε τους γιούς μου, είμαι πολύ περήφανη γι' αυτούς. Ο Νίκος, ο Χρήστος και ο Γιάννης. Ολοι φοίτησαν σε αξιόλογα πανεπιστήμια. Ο Γιάννης στο παγκοσμίου φήμης Χάρβαρντ, όπου σπούδασε Νομικά. Την ίδια εποχή φοιτούσε στο Χάρβαρντ ο εγγονός του νονού μου και όταν γνωρίστηκαν με τον Γιάννη έγραψε στην μητέρα του στο Σικάγο Ευγενία Τσώνη: «Μητέρα σκέφτηκες ποτέ, ότι από το Κόκκινο, το μικρότερο χωριό της Μεσσηνίας, φοιτούν δύο παιδιά στο Χάρβαρντ;». Ακόμα και τώρα συζητιέται αυτό στο Σικάγο. Η περηφάνια και η αγάπη μου είναι μεγάλη, γιατί τα παιδιά μου έχουν ευτυχισμένες οικογένειες και μου χάρισαν πέντε εγγόνια, τρεις εγγονούς και δύο εγγονές. Οι γυναίκες τους η Ολγα, η Ερικα και η Πώλα είναι αξιαγάπητες και μας σέβονται πολύ. Ο πρώτος εγγονός μου ο Γιώργος, φοιτά στο 3ο έτος στο Πανεπιστήμιο Washington, ο Αντρέας στο Georgetown και η Εμιλυ τελειόφοιτος Γυμνασίου στο Pelham. Ο Σεβαστιανός και η Βασιλική είναι πολύ μικρά ακόμα. Στον τομέα εργασίας τους ο Νίκος έχει αναλάβει την οικογενειακή μας επιχείρηση, ο Χρήστος είναι κύριος μέτοχος σε μεγάλη διεθνή λογιστική εταιρεία και ο Γιάννης επίσης συνέταιρος σε διεθνή δικηγορική εταιρεία.

Εθνικός Κήρυξ

Ποιες από τις ασχολίες που έχετε σας δίνουν μεγάλη χαρά;

Η μεγάλη μου χαρά είναι να περιποιούμαι τον κήπο μου και να φυτεύω ντομάτες, φασόλια, πιπεριές, σέλινο και μαϊντανό. Ιδιαίτερη προσοχή δίνω στα διάφορα δενδρύλλια, την λεμονιά, την ελιά, την δάφνη, τον βασιλικό, τις γαρδένιες, το δεντρολίβανο και πολλά άλλα, που το χειμώνα πρέπει να μπαίνουν μέσα και το καλοκαίρι έξω. Χαίρομαι να βρίσκομαι σε οικογενειακές συγκεντρώσεις με τις αδερφές μου και τα ανίψια μου, που είναι μερικές δεκάδες.

Θέλετε να πείτε κάτι στους ανθρώπους, που θα διαβάσουν την ιστορία σας;

Εθνικός Κήρυξ

Η φωτογραφία από τον γάμο τους.

Στους συνεργάτες και φίλους, που έχω από όλες τις οργανώσεις που συμμετείχα και με έχουν τιμήσει τόσο πολύ, τους ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου, για την βοήθεια και την συμπαράστασή τους. Στα παιδιά μου θέλω να πω, ότι τα υπεραγαπώ και τα ευχαριστώ πάρα πολύ για το σεβασμό, την αγάπη και την κατανόησή τους. Στη μεγάλη αδυναμία μου, τα εγγόνια μου που λατρεύω, εύχομαι καλή τύχη στη ζωή τους. Στον σύζυγό μου Γιώργο για τα 57 χρόνια κοινής ζωής, τον σύντροφο, συνοδοιπόρο, πατέρα των παιδιών μας, παππού των εγγονών μας, θέλω να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και ένα μεγάλο φιλί, γιατί δεν έφυγε ποτέ από δίπλα μου και με στήριζε πάντα. Γιώργο μου σε αγαπώ!!!

Εθνικός Κήρυξ

Η Μπέσυ και ο Γιώργος με τα αγαπημένα τους εγγόνια.

Εθνικός Κήρυξ

Εθνικός Κήρυξ

Εθνικός Κήρυξ