GR US

Οι αναγνώστες και συνοδοιπόροι του «Ε.Κ.» μάς διηγούνται... Μιλήστε μας ή πείτε μας για σας

Εθνικός Κήρυξ

Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση στον "Ε.Κ."

Ολοι γνωρίζετε την παλαιότητα και την ιστορική αξία του «Εθνικού Κήρυκα», αλλά αυτό που ίσως δεν έχετε σκεφτεί είναι ότι η πορεία της εφημερίδας μέσα στο χρόνο συμβαδίζει με την πορεία των Ελλήνων μεταναστών, που σε πρώτη φάση λειτουργούσε γι' αυτούς κυρίως συναισθηματικά, αφού γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1915, εν μέσω του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και του εμφύλιου διχασμού στην Ελλάδα. Ηταν έτσι ο μόνος τρόπος, με τον οποίο οι ομογενείς μπορούσαν να κρατήσουν επαφή με την πατρίδα, αφού κατέγραφε τις αγωνίες του πολέμου και μετέφερε πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές ειδήσεις και έγινε φορέας του ελληνικού πολιτισμού απανταχού.

Η ελληνική παροικία των Ηνωμένων Πολιτειών, μια από τις παλαιότερες, τις μεγαλύτερες και τις πιο ισχυρές, από τότε μέχρι σήμερα έγραψε την δική της Ιστορία. Ελληνες μετανάστες από όλη την στεριανή και θαλασσινή Ελλάδα βρήκαν μια θέση ο καθένας στη ξένη γη, που τους υποσχέθηκε, πως αν δουλέψουν σκληρά, θα γίνουν μεγάλοι και τρανοί. Και έγιναν! Αλλοι ακολουθώντας με αφοσίωση την επιστήμη και την έρευνα, άλλοι υπό τη σκέπη του America First σαγηνευμένοι από την επιχειρηματικότητα και το εμπόριο που ανθούσε στις ΗΠΑ, άλλοι αναζητώντας μόνο ένα καταφύγιο από την φτώχεια και τη μιζέρια της Ελλάδας, που δεν είχε την δύναμη να τους κρατήσει κοντά της, άλλοι μαγεμένοι από το αμερικάνικο όνειρο, όλοι αυτοί οι μετανάστες έκαναν θαύματα μικρά και μεγάλα.

Στο τεύχος αυτό του «ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ» του «Εθνικού Κήρυκα» θα διαβάσετε το πρώτο μας αφιέρωμα στους αναγνώστες μας, που μας τιμούν πολλά χρόνια υποστηρίζοντας την εφημερίδα και την προσφορά της στην Ομογένεια. Ανθρωποι γνώριμοι, φίλοι του «Ε.Κ.», ίσως φίλοι και συγγενείς δικοί σας, θα ξαφνιαστείτε από το μεγαλείο της ζωής τους, που την πήραν στα χέρια τους και την σμίλεψαν με το χώμα και τον πολιτισμό της ελληνικής γης, με τις αρχές της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας και την πυρωμένη ορμή του αμερικανικού ονείρου, που του έστησαν αμέτρητες ονειροπαγίδες, γεμάτες με μόχθο και ισχυρή θέληση μέχρι να το πιάσουν!

Ευχαριστούμε τους αναγνώστες μας και συνοδοιπόρους, τον Δρα Στράτη Δεμερτζή, τον Πέτρο Ψάρρη και τον Γιώργο Μαραβέγια για την αγάπη τους και την στήριξή τους στον «Εθνικό Κήρυκα» τόσα πολλά χρόνια.

Δρ Ευστράτιος Δεμερτζής: Το Ταξίδι που ακόμα συνεχίζεται

Εθνικός Κήρυξ

Ο Δρ Ευστράτιος Δεμερτζής

Ο Στράτης Δεμερτζής, αγαπούσε πολύ τα γράμματα. Ο πατέρας του, ένας φτωχός άμισθος ιερέας, που δούλευσε τσαγκάρης, για να θρέψει τα τρία του παιδιά, μέσα στην βιοπάλη του δεν αγνόησε την ανάγκη του μικρού Στράτη, να μαθαίνει και να απορροφάει την γνώση σαν σφουγγάρι. «Παιδί μου να προσεύχεσαι στον Θεό να σε βοηθήσει να φτάσεις ψηλά, να μορφωθείς», του έλεγε. Και ο Στράτης άκουσε και τον πατέρα του και τον Θεό, που τον έστειλαν από την Λήμνο στην Αμερική, όπου μετά την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, πήρε δύο Master's Degrees και ένα Ph.D. από το New York University και σήμερα διδάσκει στο Hofstra University, στο Long Island, στο οποίο συμπλήρωσε 36 χρόνια. Ευτυχισμένος και ευγνώμων για την σύζυγό του και τα τρία τους παιδιά, μας διηγήθηκε με λίγα λόγια, πώς με την πίστη, την αφοσίωση και το πείσμα, το ταξίδι της ζωής μένει για πάντα αλησμόνητο!

Τι σημαίνει ο «Εθνικός Κήρυκας» για εσάς;

Κάθε πρωί, αλλά ποτέ την Κυριακή, στις 6:30 το πρωί, ο διανομέας της εφημερίδας, τοποθετεί τον «Εθνικό Κήρυκα,» έξω από την πόρτα του σπιτιού μου. Με χαρά ανοίγω την πόρτα και παίρνω στα χέρια μου την εφημερίδα λέγοντας πάντοτε, «καλημέρα Ελλάδα». Η σύζυγός μου ήθελε να ξέρει γιατί είμαι τόσο χαρούμενος. «Δεν μπορώ να σου πω την αιτία γιατί δεν θα την νοιώσεις βαθιά στην καρδιά σου, εκτός εάν είσαι η ίδια αλλοδαπός». Ο «Εθνικός Κήρυκας» ζωντανεύει τις παιδικές και νεανικές μου αναμνήσεις που κουβαλά το μυαλό και η ψυχή μου από την Ελλάδα.

Διηγηθείτε μας κάτι από τα παιδικά σας χρόνια...

Η οικονομική κατάσταση της οικογένειάς μου δεν μου παρείχε την ευκαιρία να σκεφθώ για ανώτερες σπουδές και ειδικά σπουδές σε άλλες πλούσιες και επιστημονικά ανεπτυγμένες χώρες όπως η Αμερική.

Ο πατέρας μου ήταν ιερεύς χωρίς μισθό όταν εγώ μεγάλωνα και ήταν ο τσαγκάρης (υποδηματοποιός) του χωριού, που πάσχιζε να ταΐσει την οικογένειά του. Η μητέρα μου φρόντιζε εμένα και τις δυο αδελφές μου και πού και πού εύρισκε λίγο καιρό να δουλεύει σε μερικά χωράφια που είχαμε. Διψούσα για μάθηση, αλλά δεν είχαμε βιβλιοθήκη στο σχολείο μας με βιβλία για τους μαθητές και μαθήτριες. Τα μόνα βιβλία που είχα στην διάθεσή μου ήταν αυτά που χρησιμοποιούσε ο πατέρας μου στην εκκλησία. Μού ήταν όμως αδύνατο να καταλάβω την εκκλησιαστική διάλεκτο. Πρέπει να ήμουν πολύ σκεφτικός, προπαντός όταν ήμουν στην τελευταία τάξη του Δημοτικού σχολείου, γιατί μια Κυριακή, μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ο πατέρας μου μού είπε να περιμένω γιατί ήθελε να μού μιλήσει. Και μου μίλησε σαν να ήταν ο σοφότερος άνθρωπος στον Κόσμο.

«Ακουσε παιδί μου», μού είπε. «Η μάνα σου και εγώ παρακολουθούμε τον ζήλο που έχεις στα γράμματα και η δασκάλα σου μας λέει ότι είσαι ένας από τους καλύτερους μαθητές της. Δεν θέλομε να ταλαιπωρείσαι στην ζωή σου για να βγάζεις ένα κομμάτι ψωμί να ανατρέφεις τα παιδιά σου. Κάνε την προσευχή σου και μελέτα όσο μπορείς πιο πολύ να μπορέσεις να πας στο Γυμνάσιο. Ο Θεός θα σε βοηθήσει. Να μην φοβάσαι τίποτα άμα ο Θεός είναι μαζί σου». Και ο Θεός με βοήθησε να περάσω τις εισαγωγικές εξετάσεις και να εγγραφώ στο Γυμνάσιο. Αλλά ο Θεός είχε και μια πιο μεγάλη έκπληξη για μένα.

Ποια ήταν η έκπληξη αυτή;

Ο Μητροπολίτης του νησιού μας μετέφερε τον ιερέα πατέρα μου στον Καθεδρικό Ναό του νησιού, την πρωτεύουσα, εκεί όπου ήταν και το Γυμνάσιο. Αυτό έκανε τον πατέρα μου να εγγραφεί στο Γυμνάσιο και να είμαστε, πατέρας και γιος, στην ίδια τάξη, στο ίδιο θρανίο, για έξι ολόκληρα χρόνια. Οταν τελειώσαμε το Γυμνάσιο, ο πατέρας μου πήγε στην Ριζάρειο Ανώτερη Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και εγώ στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Θαύμαζα τον ζήλο του πατέρα μου για τα γράμματα και την συνεχή του προσπάθεια να μορφωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο. Ηθελα να του δείξω όχι μόνο την αγάπη μου αλλά και τον αμέτρητο θαυμασμό μου για την πνευματική και σωματική του αντοχή στις αντιξοότητες που είχε να αντιμετωπίσει. Με την αφοσίωσή του στον Θεό και την Εκκλησία, τις σπουδές του, που του άνοιξαν νέους ορίζοντες στην εκτέλεση της αποστολής του ως ιερέας, και την ειλικρινή αγάπη του για τον άνθρωπο γενικά, έγινε ο καλός ποιμένας της Εκκλησίας του Χριστού!

Τι σας παρακίνησε να σπουδάσετε Θεολογία;

Η δική μου επιλογή να σπουδάσω Θεολογία ήταν η επίδραση του πατέρα μου στην ζωή μου και η βαθιά μου επιθυμία να βοηθήσω τον συνάνθρωπό μου, μια αρετή που κληρονόμησα από την μητέρα μου. Μετά τις πανεπιστημιακές μου σπουδές, υπηρέτησα για δυο χρόνια στον Ελληνικό Στρατό, όπως ο νόμος όριζε την εποχή εκείνη. Η στρατιωτική επιτροπή μ' έστειλε στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών, στο Ηράκλειο της Κρήτης, για έξι μήνες και μετά την αποφοίτησή μου, φοίτησα στην Σχολή Πολέμου, στην Χαλκίδα της Εύβοιας, για δυο μήνες. Ημουν ευγνώμων στην πατρίδα για τις επιλογές αυτές, γιατί η θητεία μου στον Στρατό, εκτός από την ειδική στρατιωτική μόρφωση, μου έδωσε την ευκαιρία να αποκτήσω νέες εμπειρίες στην ζωή μου, που με δίδαξαν πώς να συμπεριφέρομαι προς τους στρατιώτες μου και την ιθύνουσα στρατιωτική ιεραρχία. Η στρατιωτική μου θητεία ήταν μια άλλη πανεπιστημιακή εμπειρία για μένα, που με βοήθησε να μεταπηδήσω από την εφηβική στην ανδρική ηλικία της ζωής μου.

Τι αποκομίσατε από την στρατιωτική θητεία σας;

Η στρατιωτική μου εμπειρία έφερε στο προσκήνιο της ζωής μου νέες αξίες που εμπλούτισαν και διαμόρφωσαν την προσωπικότητά μου ώστε να μπορώ να αντιμετωπίζω την ζωή με θάρρος, σύνεση, αντικειμενικότητα, ευσπλαχνία, κατανόηση και καλοσύνη. Πιστεύω, χωρίς καμιά αμφιβολία, ότι η στρατιωτική μου εκπαίδευση και εμπειρία, βοήθησε τα μέγιστα στο να μπορέσω να προσαρμοστώ, χωρίς πολλές δυσκολίες, στην αμερικανική ζωή και νοοτροπία όταν έφτασα στην Αμερική.

Τι σας οδήγησε στις ανώτερες σπουδές στη Νέα Υόρκη;

Επειδή ο διορισμός μου στην Μέση Εκπαίδευση δεν θα γινόταν για έξι χρόνια ακόμα, υπέβαλα τα απαραίτητα πιστοποιητικά στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU), που με δέχτηκε για ανώτερες σπουδές. Εφτασα στην Νέα Υόρκη της Αμερικής το 1961 και άρχισα τις σπουδές μου στο NYU. Μετά από δύο πτυχία (Master's Degrees), διορίστηκα καθηγητής Ιστορίας στο Γυμνάσιο της Μινεόλας, στο L.I. Η δίψα μου για μάθηση μ' έσπρωξε να πάω πίσω στο NYU για το Ph.D., το οποίο έλαβα το 1979. Τα τελευταία 36 χρόνια διδάσκω στο Πανεπιστήμιο Hofstra του Long Island, στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών και στο Τμήμα Ιστορίας.

Δεν επιτρέψατε στην Ελλάδα ποτέ. Με ποιο τρόπο συνδέεστε με την πατρίδα;

Με στενοχωρούσε το γεγονός ότι δεν μπόρεσα να επιστρέψω στην Ελλάδα και να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στην νεολαία της πατρίδας μου. Πριν από 16 χρόνια, μια άλλη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Hofstra, η διδάκτωρ Βαρβάρα Λεκατσά, από την όμορφη Κεφαλλονιά, και εγώ διοργανώσαμε ένα ειδικό πρόγραμμα που μας επιτρέπει να φέρνουμε φοιτητές του Πανεπιστημίου μας στην Ελλάδα, τον μήνα Ιανουάριο, για σπουδές τριών εβδομάδων. Το πρόγραμμα αυτό, στο οποίο η διδάκτωρ Λεκατσά διδάσκει Κλασσική Λογοτεχνία και εγώ διδάσκω Ελληνική Ιστορία, εμπλουτίζει τους φοιτητές μας με τα επιτεύγματα του Ελληνικού Πολιτισμού. Επίσης, τους δίνει την ευκαιρία να επισκεφθούν τα θαυμάσια έργα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, όπως την Ακρόπολη, τους Δελφούς, το Θέατρο της Επιδαύρου, τις Μυκήνες και να περάσουν ευχάριστα σε μερικά νησιά της Ελλάδας. Και για τους δυο μας είναι ένας τρόπος με τον οποίο εκφράζουμε την αγάπη μας στην πατρίδα μας.

Μέσα στην κρίση της πανδημίας ποιες σκέψεις κάνατε για την ζωή και τον άνθρωπο;

Η αλλαγή στην φύση και στην ανθρώπινη νοοτροπία είναι ο νόμος που κυβερνά την φυσική και πνευματική μας οντότητα. Δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγουμε από την ροή των πραγμάτων. Μια προσωπική μου ερώτηση, όμως, είναι η εξής: Πώς χειρίζεται ο ανθρώπινος νους τις επιπτώσεις που η αλλαγή αυτή έχει επάνω μας, στον καθένα μας χωριστά και στην κοινωνία γενικά, το περιβάλλον μας; Ποιες αξίες καθοδηγούν τους ανθρώπους και συνεπώς την ιθύνουσα τάξη της ανθρωπότητας, που συντελούν στην διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος στο οποίο προέχει η αξία της ζωής των ανθρώπων και της φυσικής του κατοικίας; Ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει θαύματα διά μέσω των αιώνων. Τι τον εμποδίζει τώρα να εργασθεί με όλες του τις δυνάμεις στην δημιουργία ενός κόσμου που θα έχει σαν κύριο μέλημά του την ειρήνη και την ευτυχία της ανθρωπότητας; Τα τελευταία δυο χρόνια μάθαμε πολύ καλά πόσο εύθραυστη είναι η ζωή μας. Τι έχουμε κάνει όμως να βοηθήσουμε στην αλλαγή της ανθρώπινης συμπεριφοράς προς τον συνάνθρωπό μας και το περιβάλλον μας; Από ό,τι ξέρω, πολύ λίγο, ή μάλλον τίποτα!

Ψάρρης Πέτρος: Πήρα για κληρονομιά ένα χαμόγελο

Εθνικός Κήρυξ

Ο Πέτρος Ψάρρης

«Πού τονίζεται το όνομά σας; Ψάρρης η Ψαρρής;» τον ρώτησα... «Ψάρρης Πέτρος του Διονυσίου και της Αναστασίας» μου απάντησε... «Και πού γεννηθήκατε;» συνέχισα να τον «ανακρίνω» στην τηλεφωνική μας συνέντευξη, με εμένα στα γραφεία του «Ε.Κ.» στην Αθήνα και τον συνομιλούντα στην γενέτειρά του την Ζάκυνθο όπου τον πέτυχα τυχαία, στο Καλιπάδο, ένα από τα πανέμορφα χωριά της.

«Γεννήθηκα 5 Απριλίου του 1950» μου είπε σοβαρός, χωρίς πολλά λόγια, μεστός στην σκέψη, χαρούμενος και ευγνώμων στην ψυχή, για τα δώρα που του έδωσε η ζωή, που την αγκάλιασε με ορμή, θέληση και χωρίς δισταγμό και φόβο. Ο Ψάρρης Πέτρος, ο τρίτος από τους 9 αδελφούς του, έμαθε να βρίσκει χαρά παίζοντας στη φτωχική αυλή του σπιτιού του, ανάμεσα σε παιδικές φωνές, αγωνίες, γέλια και κλάματα ενός μικρού «τάγματος» αγοριών, που ο Διονύσιος και η Αναστασία τα ανάθρεψαν με υπομονή, καλοσύνη και ενθάρρυνση, για να γίνουν άνθρωποι σωστοί, γενναιόδωροι και να μάθουν να λένε ευχαριστώ και συγγνώμη!

Κύριε Ψάρρη τι θυμάστε από τα παιδικά σας χρόνια στην Ζάκυνθο;

Παιδικά χρόνια! Τα όμορφα χρόνια του Γυμνασίου... ευχάριστες στιγμές, βόλτες, εκδρομές... Δεν είχαμε πολλά για να ζούμε άνετα, αλλά η οικογενειακή ευτυχία, η ευθυμία και η θέληση για ζωή, κυριαρχούσαν σε κάθε μας βήμα.

Πείτε μας λίγα λόγια για την οικογενειακή ευτυχία που ζήσατε ως παιδί. Ποια ήταν η έννοιά της για εσάς τότε;

Εθνικός Κήρυξ

Η μητέρα του Πέτρου Ψάρρη, 100 χρονών σήμερα πλέκει και διαβάζει.

Μεγάλωσα σε πολυμελή οικογένεια. Οι γονείς μου απόκτησαν 9 αγόρια. Ο μικρότερος αδερφός μου γεννήθηκε το 1962 και ο μεγαλύτερος το 1944. Η μητέρα μου πήγαινε για το κορίτσι, που ποτέ δεν ήρθε, οπότε στο ένατο παιδί σταμάτησε. Σήμερα είναι 100 χρόνων, γεννήθηκε το 1921, και ακόμα πλέκει και διαβάζει. Το βιβλίο είναι δίπλα στον καναπέ. Παρακολουθεί όλα τα σίριαλ στην τηλεόραση. Μεγαλώσαμε μόνο με αγάπη, τραγούδια, στόχους και χαρά.

Εννέα αδέλφια! Πόσο μεγάλο έρωτα είχαν οι γονείς σας;

Πολύ μεγάλο! Η μητέρα μου ήταν «αρχοντοπούλα». Καταγόταν από οικογένεια που είχε το μισό χωριό δικό της και ο πατέρας μου που ήταν ένας φτωχός σκαφτιάς σταφίδας, την έκλεψε γιατί δεν του την έδιναν, να την παντρευτεί. Δεκαοκτώ χρόνων ήταν ο πατέρας μου τότε και δεκαέξι η μητέρα μου. Αγαπήθηκαν πολύ. Την άρπαξε και την πήγε στα βουνά για να κρυφτούν. Τους κυνηγούσαν ένα χρόνο, για να τους βρούνε. Πριν τον πόλεμο συνέβησαν όλα αυτά. Την θυμάμαι την αγάπη τους, την γκρίνια τους, την φασαρία και την φτώχεια μας. Αλλά ήμασταν ευτυχισμένοι!

Η οικογένεια που δημιουργήσατε εσείς είναι επίσης πολυμελής;

Εχουμε δυο παιδιά. Τον γιό μου Διονύση, 48 ετών σήμερα, που δουλεύουμε μαζί στην επιχείρηση, ο οποίος έχει μια δεσποινίδα 17 ετών και έναν νεαρό 14, τα εγγόνια μου, και την κόρη μου Μαρία, 46 ετών, που ζει με τον σύζυγό της στην Αθήνα έχει δική της μεσιτική εταιρεία και μια δεσποινίδα 13 ετών, την τρίτη εγγονή μου.

Πότε ήρθατε στην Αμερική και με τι ασχοληθήκατε;

Ηρθαμε με τους γονείς μου το 1980 στην Αμερική σαν οικονομικοί μετανάστες. Μόλις είχα τελειώσει στην Αθήνα μια σχολή της εποχής μου, αντίστοιχη με τα ΤΕΙ σήμερα. Είχα γίνει τεχνικός οικοδομών και με είχε προσκαλέσει μία τεχνική εταιρεία να εργαστώ στην Αμερική. Βρήκα δουλειά αμέσως και μετά άνοιξα την δική μου εταιρεία, την Kreos Decorator Inc., τεχνική εταιρεία, που ασχολείται με προσθήκες, ορόφους, εξωτερικές δουλειές, θεμέλια, ανακαινίσεις και πολλά άλλα. Εχουμε αρχιτέκτονες, έχουμε προσωπικό γύρω στα 14 άτομα και πολλούς πιστούς πελάτες, που παραμένουν μαζί μας και 10 και 15 χρόνια, στη βιομηχανική περιοχή του College Point, όπου βρίσκεται η εταιρεία.

Σας αρέσει περισσότερο να είστε στην Αμερική ή στην Ελλάδα;

Η Αμερική, ο λαός και το σύστημα είναι πολύ καλά. Για κάποιον που πιστεύει στο νόμο, στην αλήθεια και στην λογική, είναι η χώρα που μπορείς να βρεις αυτές τις αξίες. Παρ' όλο που όταν πρωτοπήγα τα δύο πρώτα χρόνια, ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα, τώρα δεν την αλλάζω με τίποτα. Το ίδιο όμως ισχύει και για την Ελλάδα. Δεν αλλάζω την Ελλάδα, αλλά δεν αλλάζω και την Αμερική. Μπορώ να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αμερική που με δέχτηκε. Για μένα είναι μια από τις καλύτερες χώρες του Κόσμου.

Τι σημαίνει επιτυχία για εσάς;

Ο στόχος της ζωής... Οχι να κάνεις λεφτά, αλλά να νιώθεις ευτυχής, να κοιμάσαι ευτυχής, να ξυπνάς με τραγούδια, να είσαι ήρεμος, να νιώθεις ελπίδα για το αύριο. Αυτές είναι αξίες που μου έδωσε το σπίτι μου. Πήρα για κληρονομιά ένα χαμόγελο!

O κόσμος έχει αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν;

Ο κόσμος έχει αλλάξει προς το χειρότερο. Δεν υπάρχει ευγένεια. Υπάρχει πολύ άγχος. Τίποτα δεν είναι ευχάριστο. Αποφεύγεις να κάνεις μια κουβέντα. Ολοι εκνευρίζονται. Ούτε να βγεις με παρέα δεν μπορείς πια. Οι περισσότεροι ασχολούνται με τα iphone και τα smartphone τους! Δεν υπάρχει επικοινωνία και δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον με όλη αυτή την κατάσταση. Δεν μπορώ να προβλέψω, δεν είμαι προφήτης, αλλά ας κανονίσουν οι μεγάλοι της Γης να κάνουν κάτι για το καλό της ανθρωπότητας. Δεν είναι δυνατόν τα λεφτά να έχουν μαζευτεί σε ορισμένα άτομα και εκατομμύρια άνθρωποι και κυρίως παιδιά να μην έχουν φαγητό και νερό. Αυτό είναι πολύ άδικο.

Τι θα λέγατε στους αναγνώστες σαν συμβουλή ζωής;

Να μάθουν να λένε, Ευχαριστώ και Συγγνώμη. Να χαμογελούν. Να σταματήσει αυτό το κακό που γίνεται, να συμπεριφέρονται σαν να θέλουν να σκοτώσει ο ένας τον άλλον. Τα βλέπουμε και τα ζούμε καθημερινά...

Γιώργος Μαραβέγιας: Την Κεφαλλονιά μου την αγαπάω πολύ

Εθνικός Κήρυξ

Ο Γιώργος Μαραβέγιας

Από τον τίτλο και μόνο καταλαβαίνετε, ότι είναι Κεφαλλονίτης, με το πολυπρισματικό δαιμόνιο, χαρακτηριστικό κεφαλλονίτικο, να τον καθοδηγεί στην όχι και τόσο εύκολη, αλλά γεμάτη θάρρος, πίστη και αισιοδοξία πορεία του. Εφυγε από τα Βαλσαμάτα στα 12 του χρόνια για το Νιου Τζέρσεϊ, με την οικογένειά του, για να βρουν μια καλύτερη τύχη. Η μητέρα του βρήκε δουλειά σε ένα εργοστάσιο που έφτιαχναν κουρτίνες, γιατί ήξερε ραπτομηχανή και ο πατέρας του στο εστιατόριο του θείου του. Και οι δυο πέθαναν νέοι. Η μητέρα του από την καρδιά της, 45 χρονών, και ο πατέρας του 7 χρόνια μετά, την ακολούθησε στον παράδεισό τους. Στα 25 χρόνια του ο Γιώργος Μαραβέγιας ήταν ορφανός, δούλευε σκληρά, κάπνιζε Benson & Hedges και μέσα από τα τυχερά αυτά τσιγάρα, γνώρισε την Ιταλίδα σύζυγό του, που του τα πουλούσε κάθε πρωί πριν πάει στη δουλειά του. Εκαναν δυο αγόρια μαζί και μοιράζονται τη ζωή, τις λύπες και τις χαρές της.

Ποιος είσθε κύριε Μαραβέγια; Πείτε μας την ιστορία σας.

Γεννήθηκα στις 24 Ιουλίου 1963 στα Βαλσαμάτα, το χωριό του Αγίου Γερασίμου στην Κεφαλλονιά. Εκεί είναι το σπίτι μου. Εχω μια αδελφή που ζει στη Νεμέα και έναν αδελφό που είμαστε μαζί στην Αμερική. Ο πατέρας μου δούλευε στα κτήματα και στα καμίνια. Το 1975 μας έκανε πρόσκληση ο θείος μου, ο αδελφός της μάνας μου, και ήμασταν τυχεροί γιατί ήρθαμε όλη η οικογένεια οικονομικοί μετανάστες με χαρτιά κανονικά, όχι λαθραίοι. Μείναμε στο Hachensac. Τότε ήμουν 12 χρόνων. Δούλεψα από τα 15 1/2 χρόνια μου στο εστιατόριο του θείου μου. Δεν συνέχισα το σχολείο δυστυχώς. Εκείνα τα χρόνια τα γερόντια σου έλεγαν, «τι να το κάνεις το σχολείο, εδώ είναι το σχολείο» και έτσι αναγκάστηκα να περιοριστώ στην δουλειά. Στα 20 χρόνια μου έφυγα απέ το Νιου Τζέρσεϊ, για την Νέα Υόρκη και στα 30 άνοιξα το δικό μου εστιατόριο για δέκα χρόνια. Μετά το έκλεισα, δούλεψα ως σερβιτόρος για ένα διάστημα και τώρα εδώ και 8 χρόνια έχω το «Athena Gyro» στα βουνά στο Lagrangeville, την πανέμορφη πόλη της Νέας Υόρκης με πολύ ωραία ελληνικά φαγητά, το οποίο σύμφωνα με το Hudson Valley Magazine ψηφίστηκε «Best Greek Restaurant 2020 και 2019» και «Best Mediterranean Restaurant 2020».

Τι Θυμάστε από τα Βαλσαμάτα;

Τα θυμάμαι όλα. Ηταν αξέχαστα χρόνια. Ημασταν φτωχοί, αλλά περνούσαμε πολύ ωραία. Θυμάμαι τα παιχνίδια που παίζαμε με τους φίλους μου, ποδόσφαιρο στα πηγάδια του Αγίου Γερασίμου, λαστικιέρες (σφεντόνες) που φτιάχναμε μόνοι μας, τους φακούς που βάζαμε για τα σπουργίτια και αυτά ζαλιζόντουσαν και τα πιάναμε, ακόμα θυμάμαι τις φάκες για τα πουλιά. Παίρναμε μια ωραία πλάκα με τα ξυλάκια μας και βάζαμε ό,τι είχαμε για να φάνε τα πουλάκια. Πήγαιναν αυτά να φάνε, έπεφτε το ξύλο και τα πλάκωνε μέσα στο χώμα που είχαμε σκάψει. Το πουλί, αν το αφήσεις μόνο του παγιδευμένο, πεθαίνει από καρδιακή προσβολή.

Μα δεν τα λυπόσασταν τα σπουργιτάκια…

Τα λυπόμασταν, αλλά αυτή ήταν η ζωή τότε. Ηταν σκληρή. Ποδήλατα δεν είχαμε. Με τα κορίτσια ήμασταν μικροί για να ασχοληθούμε. Μιλούσαμε, αλλά απλά τα βλέπαμε σαν κάτι το διαφορετικό από μας. Σε εκείνη την ηλικία δεν ξέραμε καν τον εαυτό μας.

Πώς σας φάνηκε η Νέα Υόρκη μετά την Κεφαλλονιά;

Εθνικός Κήρυξ

Το 1975 για να πας στην Αμερική ήταν η καλύτερη εποχή. Τα είχαν όλα... κάθε σπίτι είχε την τηλεόρασή του, εμείς στο χωριό είχαμε μόνο μία για όλο το χωριό. Είχαν μπάνιο μέσα στο σπίτι, ενώ στα Βαλσαμάτα είχαμε μια γούρνα έξω από το σπίτι και όταν έβρεχε δεν ήταν το καλύτερο για μας. Βέβαια αργότερα έβαλε ο πατέρας μου μια λεκάνη και ήταν μεγάλη υπόθεση. Και πάλι όμως έπρεπε να πηγαίνουμε στη στέρνα να παίρνουμε νερό για να το ρίχνουμε μέσα στη λεκάνη... Ταλαιπωρία. Δεν υπήρχε καζανάκι τότε στο χωριό.

Δεν σας έλειψε όμως η ελευθερία, η ξενοιασιά και η απλότητα του νησιού σας;

Πολύ μου έλειψαν. Μπαίνεις σε μια διαφορετική ζωή στην Αμερική. Είσαι ένας ξένος μέσα στους ξένους. Δεν σε ξέρει κανένας. Από την μια πλευρά είναι καλό, γιατί δεν σε πειράζει ο γείτονας, αλλά από την άλλη πλευρά είναι ωραίο να ξυπνάς το πρωί και να λες καλημέρα στον γείτονά σου και να του λες το πρόβλημά σου και αυτός το δικό του. Είναι πιο ωραία. Εδώ κανένας δεν θέλει να ξέρει τον άλλον. Ο καθένας έχει τα δικά του προβλήματα. Πρέπει να πάμε στην δουλειά και δεν έχουμε καιρό να ασχοληθούμε με τα προβλήματα των άλλων, αλλά ούτε και με τα δικά μας καμιά φορά. Ζω 40 χρόνια στην Αμερική. Μου αρέσει να πηγαίνω στο χωριό, αλλά είμαι και εκεί ένας ξένος. Οι φίλοι μου που έμειναν στο χωριό μεγάλωσαν και αυτοί, έχουν άλλες νοοτροπίες. Δεν έφυγε κανείς από το χωριό. Δυο παιδιά της τάξης μου μόνο έφυγαν για το εξωτερικό. Ολοι έμειναν γιατί από το 1980 και μετά η Ελλάδα πέρασε πολύ καλά χρόνια και δεν έφευγε ο κόσμος. Αν δεν μας είχαν πάρει και εμάς το 1975 δεν πιστεύω, ότι θα φεύγαμε ποτέ.

Ποιες αξίες κρατήσατε ως Ελληνας;

Τις αξίες τις κρατάς, όπως θέλεις και αν θέλεις. Εγώ είμαι Ελληνας και Ελληνας θα πεθάνω. Ακούω ελληνική μουσική και λληνικά τραγούδια, μιλάω ελληνικά με τους Ελληνες εδώ. Τα ελληνικά τα μιλάω, ίσως όχι πολύ καλά, γιατί έφυγα 12 χρόνων, αλλά δεν τα ξέχασα ποτέ. Αν και η γυναίκα μου είναι Ιταλίδα, έχουμε τα ίδια σχεδόν ήθη και έθιμα και τα χαιρόμαστε.

Πώς άλλαξε ο κόσμος που ξέρατε;

Αλλαξε προς το χειρότερο. Τώρα ιδίως με την πανδημία, βλέπεις όλοι πληρώνονται από το κράτος και κανείς δεν πάει στην δουλειά. Εγιναν όλοι τεμπέληδες. Αν αυτό συνεχιστεί, δεν μας περιμένουν καλά χρόνια. Δεν πρέπει να περιμένεις από κάποιον πρόεδρο να σου δώσει να φας. Οι δουλειές άνοιξαν, αλλά δεν θέλουν να πάνε για δουλειά!

Τι σημαίνει για εσάς σκληρή δουλειά;

Οταν δουλεύεις σκληρά αποκτάς ό,τι θέλεις. Αν βουλιάξει η βάρκα σου και πέσεις μέσα στη θάλασσα και παρακαλάς τον Θεό να σε βοηθήσει δεν φτάνει. Πρέπει να κουνήσεις και εσύ τα χέρια σου, για να σωθείς. Σ' αυτή τη χώρα είναι πολύ εύκολο να κάνεις περιουσία, αλλά πρέπει να δουλέψεις σκληρά, που σημαίνει να κάνεις θυσίες μεγάλες και πολλές μειώσεις στην διασκέδαση, είτε αυτό λέγεται μια βόλτα, είτε διακοπές.

Ελληνες και Αμερικανοί. Τι σημαίνουν για εσάς;

Οι Ελληνες είμαστε φιλόξενοι. Λέμε ακόμα καλημέρα. Εδώ στην Αμερική δεν βλεπόμαστε και πολύ αναμεταξύ μας, γιατί δουλεύουμε συνέχεια όλοι. Οι Αμερικανοί είναι ωραίοι άνθρωποι, αλλά δεν σε βάζουν στο σπίτι τους. Και να σε βάλουν, μπορεί να μην σου δώσουν ούτε ένα ποτήρι νερό. Δεν είναι φιλόξενοι σαν και μας. Την αγαπάω την Ελλάδα και την υποστηρίζω πολύ!

Και η Κεφαλλονιά... πού υπάρχει στη ζωή σας;

Την έχω κάθε μέρα δίπλα μου. Στο μαγαζί έχω τον Αϊ Γεράσιμο πάνω από το ταμείο, να με προστατεύει. Την Κεφαλλονιά μου την αγαπάω πάρα πολύ.

Και ο «Εθνικός Κήρυκας» από πότε υπάρχει στη ζωή σας;

Την εφημερίδα την αγοράζω πάνω από 25 χρόνια. Μου αρέσει πολύ, γιατί μου δίνεται η ευκαιρία, όχι μόνο να μαθαίνω τα νέα της Ομογένειας και της Ελλάδας, αλλά να παρακολουθώ τις διαφημίσεις, το τι κάνουν οι Ελληνες εδώ, γιατί θέλω να τους υποστηρίζω σε κάθε επάγγελμα που ασκούν. Ο «Εθνικός Κήρυκας» κρατάει ακόμα την γλώσσα μας και προβάλλει τον πολιτισμό μας.

Τι μήνυμα θέλετε να στείλετε στους αναγνώστες του «Ε.Κ.»;

Να ξυπνάς το πρωί, να λες ευχαριστώ στον Θεό και να κάνεις καλές πράξεις, γιατί ό,τι καλό ή κακό κάνεις, σου γυρνάει πίσω.