GR US

Κατερίνα… καλό ταξίδι στο χάρτινο φεγγάρι σου

Εθνικός Κήρυξ

Στις 27 Φεβρουαρίου 2020 η Κατερίνα Χατζηστύλη γιόρτασε τα γενέθλιά της με θέα την Ακρόπολη στον τόπο που γεννήθηκε και λάτρευε. Μόλις είχε γίνει 52 χρονών. Στις 6 Απριλίου «πάρθηκε η απόφαση», ότι αυτά τα χρόνια, της ήταν αρκετά. Την Κυριακή των Βαϊων στο αγαπημένο της εκκλησάκι τον Αγιο Νικόλαο Ραγκαβά στην Πλάκα, μέσα από την ψυχρή εικόνα μιας οθόνης, αποκαθηλώθηκε η ψυχή της από την κρίση της πανδημίας, που συνέτριψε τα συρματοπλέγματα του δυτικού κόσμου.

Στην αιφνίδια και γρήγορη λύση των κρατικών διαταγμάτων και απαγορεύσεων, που πρόβαλε το δίπολο υγεία ή ελευθερία, η Κατερίνα φαίνεται πως «διάλεξε» το δεύτερο. Η ελευθερία της φυγής άλλωστε, ήταν το μόνο καταφύγιό της, που αυτή τη φορά την εξαπάτησε. Είναι πολύ δύσκολο για μένα να περιγράφω την εικόνα της «αποχώρησης», μιας πολυαγαπημένης φίλης όχι μόνο δικής μου, αλλά τόσων πολλών, που δεν μπορούσα να φανταστώ, μέχρι που η οριστική απουσία της, μου φανέρωσε.

Φίλοι, γνωστοί, συνεργάτες, άνθρωποι που συνάντησε μια η δυο φορές στη ζωή της και που αγκάλιασε με τόση αγάπη και συμπόνια τα πολύμορφα χαρακτηριστικά του καθένα, χωρίς κριτική, χωρίς αναλύσεις, με εκείνο τον δικό της αναντικατάστατο τρόπο, που ήξερε να δίνει, με μια παντοδυναμία, που καμμιά φορά δεν άντεχε ούτε η ίδια. Με την ίδια ορμή υπερασπιζόταν το αξιακό της σύστημα, με το οποίο δεν μπορούσε κανείς να τα βάλει!. Ηταν ανένδοτη σε κάθε τι, που δεν είχε μέσα του αλήθεια. Αυτή την απόλυτη αλήθεια την βρήκε στα άτομα με ειδικές ανάγκες, στα οποία αφοσιώθηκε με παροιμιώδη αυτοθυσία, μέσα από το ΑHRC NYC, τον μεγαλύτερο Οργανισμό στη Νέα Υόρκη για άτομα με νοητική και αναπτυξιακή καθυστέρηση. Το πάθος της να βοηθήσει να βελτιωθεί η ζωή των ανθρώπων, που αδυνατούσαν να δημιουργήσουν και να υποστηρίξουν το μέλλον τους, την οδήγησε να γίνει πρωτοπόρος στον τομέα της, αναπτύσσοντας καινοτόμα προγράμματα αρμονικής ένταξής τους στην κοινωνία.

Εθνικός Κήρυξ

Η Κατερίνα σε παιδική ηλικία

Το πρόγραμμα «Melissa Riggio Higher Education»,που ανέλαβε να υλοποιήσει το 2008, έδινε τη δυνατότητα στα άτομα με νοητικά και αναπτυξιακά προβλήματα να εκπαιδευτούν σε ένα περιβάλλον πανεπιστημιακού μοντέλου, όπου μπορούσαν να πάρουν μαθήματα κολλεγίου, να συμμετέχουν σε εξωσχολικές δραστηριότητες, να δημιουργήσουν φιλικές σχέσεις και να αναπτύξουν δυνατότητες τέτοιες, ώστε να μπορούν να ενταχθούν σε ένα ανταγωνιστικό επαγγελματικό περιβάλλον. Το πρόγραμμα αυτό αναγνωρίζεται διεθνώς σήμερα σαν ένα μοναδικό μοντέλο, που δίνει την δυνατότητα σε ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, να παρακολουθήσουν κολλέγιο δίπλα σε άτομα, που δε έχουν προβλήματα.

Το 2009 δημιούργησε το πρόγραμμα «Χωρίς Τείχη», ένα κοινοτικό πρόγραμμα με ένα μέντορα για κάθε ομάδα, ο οποίος συνδέει τα άτομα με ευκαιρίες εθελοντισμού, εργασίας σε ιστότοπους της κοινότητας και με την ευκαιρία να μάθουν να κινούνται αυτόνομα μέσα στη Νέα Υόρκη. Η Κατερίνα Χατζηστύλη ηγήθηκε πολλών πρωτοβουλιών, που βελτίωσαν την ποιότητα ζωής των ανθρώπων που υποστήριζε, αλλά η μεγαλειώδης προσφορά της στο AHRC ήταν η καθοδήγηση και η ανάπτυξη ηγετών μέσα στο φυτώριο της «Κοινότητας των Σπόρων του Ροδιού» (Pomegranate Seeds community), που η ίδια δημιούργησε και ήταν ο φάρος που καθοδήγησε με το φως της τους σημερινούς ηγέτες και επαγγελματίες του χώρου σφραγίζοντας τον καθένα με την γνώση, την σοφία, την εμπειρία της, αλλά κυρίως με την σπάνια και γενναιόδωρη προσωπικότητά της, που δεν έβαλε ποτέ σύνορα στην αγάπη και την δεκτικότητα.

Γεννημένη στην Αθήνα η Κατερίνα Χατζηστύλη μέσα σε μια ευτυχισμένη και εύπορη οικογένεια τελείωσε το Αρσάκειο και στη συνέχεια το Φιλοσοφικό, Παιδαγωγικό και Ψυχολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Με υποτροφία του Ιδρύματος Fulbright, ήρθε στη Νέα Υόρκη, όπου ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής στο Teachers College του Columbia University και άρχισε να εργάζεται πολύ σύντομα στο AHRC. Το γέλιο, το χιούμορ, το τραγούδι, η ελπίδα, η αγάπη, οι φίλοι, τα παιδιά, η οικογένειά της, η δουλειά της και το Καστελλόριζο, ήταν οι άξονες που περιστράφηκε η σύντομη ζωή της. Το αναπάντεχο ταξίδι της στις 6 Απριλίου στο «Χάρτινο Φεγγαράκι» της, ακύρωσε δια παντός το όνειρο επιστροφής της στην πατρίδα. Η πιο ζεστή αγκαλιά, δεν τήρησε τις προσδοκώμενες από όλους εμάς υποσχέσεις της. Μεταμορφώθηκε σε ένα απειροελάχιστο διαμαντάκι, που ταξιδεύει χωρίς αποσκευές αυτή τη φορά, για να ενωθεί με το σύμπαν. Με τις ευχές μας στην αιωνιότητά σου!

Εθνικός Κήρυξ

Η Κατερίνα με συνεργάτες της απο το AHRC

David Summers- Διευθυντής Προγράμματος AHRC

 
«Εδώ και κάποιες εβδομάδες τότε που έφυγε η Κατερίνα, παλεύω να βρω λέξεις που να περιγράψουν τι σήμαινε για μένα, αλλά και για όλη την κοινότητα του AHRC. Η Κατερίνα ήταν ο μέντοράς μου, όπως ήταν και για πολλούς άλλους. Στα 11 χρόνια που δούλεψα μαζί της μου άνοιξε τα μάτια σε τόσα πολλά, που η ίδια είχε κατορθώσει και ήταν παράδειγμα για μένα, όπως την κολλεγιακή εκπαίδευση για ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, που δεν είχαν ποτέ πρόσβαση σ'αυτήν. Η φαντασία της ήταν χωρίς όρια. Το όραμά της θα το περιέγραφε σαν μια «νέα αρχή» που δεν έχει ακόμα αναδυθεί. Πίστευε πως δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με την τρέχουσα πραγματικότητα και ότι πρέπει να συνεχίσουμε να πιέζουμε προς τα εμπρός, για να πραγματοποιήσουμε ό,τι είναι δυνατό. Η υποστήριξη που έδινε η Κατερίνα σε όλους μας ξεπερνούσε τις τυπικές εργασιακές σχέσεις. Είχε αντιληφθεί, ότι το είδος της εργασίας που κάνουμε στον οργανισμό μας, απαιτεί κυρίως μέσα από την επαγγελματική ανάπτυξη και καθοδήγηση, την ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου. Εν ολίγοις το έργο που κάνουμε συνδέεται άρρηκτα με την περιέργεια, τον χαρακτήρα και τις αξίες, οι οποίες μόνο αν είναι σωστές θα έχουμε αποτελέσματα. Η Κατερίνα ήταν μαγνήτης για τους ανθρώπους που ήθελαν να μάθουν από την εμπειρία και στην σοφία της. Αυτά τα μαθήματα θα μείνουν για πάντα μέσα μας και θα κάνουμε το παν να συνεχίσουμε να υλοποιούμε το όραμά της».
 

Harriet Golden, αντιπρόεδρος προγραμμάτων και υπηρεσιών καινοτομίας του AHRC

«Η 'Κατ' ήταν συνάδελφός, μέντορας και δικός μου άνθρωπος. Γνωριστήκαμε πριν 20 χρόνια στο πανεπιστήμιο Κολούμπια στη ΝΥ. Ο στόχος της ήταν να προκαλεί τους συνεργάτες της να σκέφτονται και να ερευνούν σε βάθος, θέτοντας καινούργια ερωτήματα και πρακτικές που δεν χωρούσαν συμβιβασμούς. Κάθε μέρα γυρνούσαμε σπίτι μαζί. Καθώς προχωρούσαμε κατά μήκος του ποταμού East River με τον ήλιο να αντανακλά στα κτίρια, σχολίαζε πάντα την ομορφιά που έβλεπε γύρω της. Ηξερε πού είναι η αλήθεια. Ήξερε ότι κάποιος πρέπει να περιμένει μέχρι το απόγευμα, για να καταλάβει πόσο υπέροχη είναι η μέρα».

Εθνικός Κήρυξ

Η Κατερίνα με τις συμμαθήτριές της απο το Αρσάκειο, Ηλεάννα Νιάσκου και Ελένη Χούσσου-Αδαμοπούλου

Ντέμπυ Χατζηβασιλείου

«Είμαι αυτή που είμαι γιατί σε συνάντησα. Για πολλά χρόνια ήσουν τα φτερά κάτω από τα φτερά μου. Η νιότη μου. Ατέλειωτες συζητήσεις στα μεσάνυχτα. Ωρες στο τηλέφωνο. Τραγούδι λες και δεν υπήρχε αύριο, γέλια, δάκρυα, αγκαλιές … πόσο ευλογημένη είμαι, που σε είχα στη ζωή μου… Ηρθες, άγγιξες, μετουσιώθηκες και πέταξες… Σ' αγαπώ …Κανένας μας δεν είναι ίδιος μετά το άγγιγμά σου. Η καρδιά μου έγινε θρύψαλα… Πέταξε μακριά… ξεκουράσου εν ειρήνη πολυαγαπημένη μου φίλη».

Ηλιάννα Νιάσκου

«Η Κατερίνα δεν ήταν μόνο ένας νέος άνθρωπος, γεμάτος ζωή και όνειρα, ήταν ίσως ο πιο χαμογελαστός και δοτικός άνθρωπος που έχω ποτέ συναντήσει! Ενας άνθρωπος με αγάπη για τον συνάνθρωπο, με αφοσίωση στο λειτούργημα που ασκούσε, με επάρκεια γνώσεων, με ευρύ πνεύμα, μια φίλη πιστή, μια αξιολάτρευτη αδερφή και κόρη, μια περήφανη Ελληνίδα, μια ξεχωριστή και γλυκιά γυναίκα, από αυτές που το χαμόγελό τους σε ηρεμεί και η παρουσία τους σε κάνει καλύτερο άνθρωπο!

Το Καστελλόριζο της καρδιάς της, ο πανέμορφος τούτος τόπος των Ελλήνων Ακριτων που φυλάνε Θερμοπυλες, ήταν πάντα στο μυαλό της, ήταν το απανεμο λιμάνι της και ξέρω ότι η ψυχή της πέταξε ήδη για εκεί!

Φεύγουν μόνο όσοι λησμονιούνται. Η Κατερίνα όμως δεν πρόκειται ποτέ να φύγει από την καρδιά μας, από τη θύμησή μας!

Θα είσαι πάντα το πιο γλυκό.... 'καλημερούδια' της ζωής μου!».

Εθνικός Κήρυξ

Ελένη Χούσσου

«6 Μαρτίου, στην Αθήνα. Εσύ χαμογελαστή και ευδιάθετη, με το καλοπροαίρετο χιούμορ σου και τα εύστοχά σου σχόλια να κάνουν να περνάει τόσο ευχάριστα η ώρα μαζί σου. Χαιρετηθήκαμε με αγκαλιά, σε τρεις μέρες θα επέστρεφες Αμερική:- 'Καλό ταξίδι, να προσέχεις'- 'Καλή αντάμωση', μου είπες. Σχεδίαζες να ξανάρθεις τον Ιούνιο και είπαμε 'Ωραία, να κανονίσουμε reunion τότε! Καιρό έχουμε να βρεθούμε όλες μαζί'. Και τώρα, ένα μήνα μετά…. Κατερίνα μας αγαπημένη μας συμμαθήτρια, είναι πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε αυτό που συνέβη, δεν το χωράει ο νους μας! Aυτός ο ύπουλος ιός και η εγκληματική αμέλεια όσων έπρεπε να λάβουν πιο έγκαιρα μέτρα, μας πήραν το καλύτερο παιδί, το πιο ανιδιοτελές, το πιο άκακο! Είναι άδικο... Θα σε θυμόμαστε πάντα με πολλή πολλή αγάπη, σαν αυτήν που και εσύ μας πρόσφερες απλόχερα και πάντα θα υπάρχεις στη σκέψη μας σαν υπόμνηση του νεανικού, ξένοιαστου και καλόκαρδου εαυτού μας. Καλό σου ταξίδι!».

Στάθης Καλύβας (το άρθρο του δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή»)

«Ψηλαφώ το χρονολόγιό της στο Facebook ξεκινώντας από τα μέσα Φεβρουαρίου. Στις 17 Φεβρουαρίου η Κατερίνα χαμογελά μαζί με φίλες της στο ελληνικό εστιατόριο 'Avra' του Μανχάταν. Το επόμενο διάστημα ταξιδεύει στην Ελλάδα. Στις 27 του μηνός, παραμονή των γενεθλίων της, γιορτάζει σε εστιατόριο της Αθήνας με θέα την Ακρόπολη από όπου και αναρτά τη σχετική φωτογραφία. Την επομένη, φίλοι και φίλες τής εύχονται να ζήσει πολλά χρόνια. Την 1η Μαρτίου επισκέπτεται το Αρχαιολογικό Μουσείο της Θήβας και το Δήλεσι, όπου μαγεύεται από το ηλιοβασίλεμα. Στις 8 Μαρτίου ξεπροβάλλει η γελαστή φυσιογνωμία της σε παρέα παλιών συμμαθητών στον Ναυτικό Ομιλο Παλαιού Φαλήρου. Ακολουθεί το ταξίδι της επιστροφής στη Νέα Υόρκη. Λεπτομέρεια: σε ένα περίπτερο καθ' οδόν προς το αεροδρόμιο, πέφτει πάνω σε ένα τεύχος της 'Ιστορίας Εικονογραφημένης' με το Καστελλόριζο στο εξώφυλλο και την αναρτά.

Εν τω μεταξύ, στη Νέα Υόρκη τα σύννεφα έχουν αρχίσει να πυκνώνουν. Στις 14 Μαρτίου η Κατερίνα αναρτά ένα άρθρο για τα μέτρα που απαιτούνται για να ελεγχθεί η πανδημία. Μια φίλη της τη ρωτάει: 'Τι γίνεται εκεί;'. 'Ολα ανοιχτά', απαντά με απελπισία. Την επόμενη ημέρα, στις 15/3, αναρτά μια φωτογραφία του Καστελλόριζου. 'Είσαι Καστελλόριζο;', ρωτάει μια φίλη της. 'Στα όνειρά μου', απαντά η Κατερίνα. Είναι τα τελευταία της λόγια στο χρονολόγιο. Στις 30 του μηνός μια φίλη ανησυχεί: 'How are you? Please keep in touch'. Στις 6 Απριλίου, μια διαφορετική ανάρτηση: ο οργανισμός στον οποίο δουλεύει ανακοινώνει τον θάνατό της από τον ιό. Δεν μπορώ καν -και για να είμαι ειλικρινής δεν θέλω- να φανταστώ πώς βίωσε η Κατερίνα τις τρεις εβδομάδες 15 Μαρτίου με 5 Απριλίου. Το εφιαλτικότερο χαρακτηριστικό της ασθένειας, που ορισμένοι επιπόλαιοι περιέγραψαν ως μια απλή γρίπη, είναι η απόλυτη μοναξιά του τέλους. Εκείνο όμως για το οποίο είμαι σίγουρος είναι πως στα όνειρά της βρίσκεται στο Καστελλόριζο».

Εθνικός Κήρυξ

Matthew Weiler - Βουριώτης

«Η Κατερίνα ήταν μεντοράς μου και φίλη μου.Με δίδαξε πολλά πράγματα και σε προσωπικό και σε επαγγελματικό επίπεδο. Ηταν ο άνθρωπος που εμπιστευόμουν στις δύσκολες στιγμές, γιατί είχε την ικανότητα να ρίχνει φως στο σκοτάδι. Γυναίκα με πάθος, με δυνατά αντανακλαστικά, αμετακίνητη από τις απόψεις της η Κατερίνα ήταν ένας βαθειά σκεπτόμενος άνθρωπος, που έκανε τον κόσμο των ανθρώπων που ήταν γύρω της καλύτερο. Θα μας λείπει για πάντα».

«Χάρτινο το φεγγαράκι»

(Το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι

που της άρεσε να τραγουδάει)

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά

κι άστρα χρυσά τ' αγέρι

να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά,

να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι,

ψεύτικη ακρογιαλιά,

αν με πίστευες λιγάκι

θα `σαν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη

δύσκολα περνά ο καιρός.

Δίχως τη δική σου αγάπη

είναι ο κόσμος πιο μικρός.

Χάρτινο το φεγγαράκι,

ψεύτικη ακρογιαλιά,

αν με πίστευες λιγάκι

θα `σαν όλα αληθινά.