Ronald McDonald House: Σπίτι – ελπίδα για παιδιά με καρκίνο

Φωτογραφία: «Εθνικός Κήρυξ» - Κώστας Μπέη.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Πριν 40 χρόνια άρχισε να λειτουργεί στους 86 δρόμους στο Μανχάταν με μόλις 24 δωμάτια το Ronald McDonald House. Ενα σπίτι για τα παιδιά που τα χτύπησε ο καρκίνος στην πιο τρυφερή ηλικία τους.

Εδώ, θα έβρισκαν εκτός από ένα κρεβάτι να κοιμηθούν και ένα πιάτο ζεστό φαγητό κοντά στο νοσοκομείο όπου έκαναν θεραπεία και μια ζεστή αγκαλιά. Ενα δεύτερο σπίτι. Λίγο καιρό μετά, το Σπίτι θα αποκτήσει το Ελληνικό Τμήμα μετά από πρωτοβουλία της Νίκης Σιδέρη και έως σήμερα το μοναδικό σε όλον κόσμο.

Το 1998 το Σπίτι μεταφέρεται στους 73 δρόμους όπου στεγάζεται μέχρι και σήμερα και από 24 δωμάτια που είχε φτάνει τα 84. Με τη βοήθεια του προσωπικού αλλά κυρίως των εθελοντών οι οποίοι στον ελεύθερο χρόνο τους προσφέρουν ό,τι μπορούν για να συμβάλουν στην ποιότητα ζωής αυτών των παιδιών που παλεύουν καθημερινά με το θεριό.

Το 2005 τα δωμάτια γίνονται 95 με κάποια από αυτά να είναι σουίτες για να φιλοξενήσουν παιδιά που υπόκεινται σε μεταμόσχευση.

Η Dr. Ruth Browne. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση.

«Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να σιγουρέψουμε ότι τα σπίτια ανταποκρίνονται στις ανάγκες των ασθενών. Τα περισσότερα δωμάτια είναι για τετραμελείς οικογένειες ενώ οι σουίτες είναι απαραίτητες για τις οικογένειες που το παιδί τους έχει κάνει μεταμόσχευση και πρέπει να μην έρχονται σε επαφή με άλλους» θα πει στον «Ε.Κ.» η πρόεδρος του Ronald McDonald House (Ρόναλντ Μακ Ντόναλντ Χάουζ) της Νέας Υόρκης, Ρουθ Μπράουν.

Η ίδια τονίζει μάλιστα πως πριν από δεκαπέντε χρόνια ένα 75% με 80% των παιδιών που πήγαιναν στο σπίτι δεν κατάφερναν να επιζήσουν. Πλέον με την εξέλιξη της τεχνολογίας και της κλινικής περίθαλψης σήμερα το ποσοστό αυτό έχει αντιστραφεί και το 80% είναι το ποσοστό των παιδιών που καταφέρνουν να επιζήσουν.

Το Σπίτι, όπως το αποκαλούν προσωπικό αλλά και οι οικογένειες που ζουν εκεί, δεν είναι ένα απλό σπίτι. Εκεί τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν με πολλές δραστηριότητες, να κάνουν ταξίδια, να δουν παραστάσεις, να μάθουν ένα μουσικό όργανο.

«Αν το παιδί δεν μπορεί να πάει σε σχολείο έξω τους παρέχουμε εκπαίδευση στο σπίτι. Φέρνουμε δασκάλες εδώ και φυσικά δεχόμαστε και τα αδέλφια του. Επίσης, υπάρχουν προγράμματα για σωστή προφορά της γλώσσας καθώς 40% των οικογενειών έρχονται από το εξωτερικό και χρειάζονται να μπορούν να μεταφράσουν σωστά. Προσπαθούμε να έχουμε πράγματα οικεία από την κουλτούρα της χώρας τους. Για παράδειγμα, αν είναι παιδιά από την Πολωνία, στο δωμάτιο δραστηριοτήτων θα βρουν παιχνίδια οικεία στην Πολωνία. Στηρίζουμε τις οικογένειες ψυχολογικά και συναισθηματικά» προσθέτει η κ. Μπράουν.

Οι δραστηριότητες για τα παιδιά περιλαμβάνουν βραδιές σινεμά, παραστάσεις στο Μπρόντγουεϊ, εκδρομές στα βουνά, ψάρεμα. Κάθε Τετάρτη στην αίθουσα μουσικής έρχονται δάσκαλοι και αφιλοκερδώς δίνουν μαθήματα πιάνου, κιθάρας, μπάσου και ντραμς ενώ μια φορά το χρόνο διοργανώνεται εκδήλωση στο Carnegie Hall (Κάρνεγκι Χολ) όπου τα παιδιά κάνουν συναυλία. Ακόμη, υπάρχουν ειδικά προγράμματα για εφήβους κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ.

Φωτογραφία: «Ε.Κ.»/Ματίνα Δεμελή.

Η διαμονή στο Σπίτι δεν είναι εύκολο πράγμα για τους γονείς που φεύγουν από τη δική τους στέγη και καθημερινά κάνουν τον δικό του αγώνα. Το Σπίτι φροντίζει και για αυτούς δίνοντας τους την ευκαιρία να χαλαρώσουν στην αίθουσα με γυμναστήριο, κομμωτήριο, μασάζ, μανικιούρ, γιόγκα, ζούμπα, ρείκι και διαλογισμό.

Η ελληνική πλευρά του Σπιτιού

Ιδιαίτερη μνεία στο Ελληνικό Τμήμα του Σπιτιού που επίσημα ιδρύθηκε το 1988 -αν και η Νίκη Σιδέρη ήταν σχεδόν από την αρχή στο Ronald McDonald House- έκανε η κ. Μπράουν. «Υπάρχει μεγάλη υποστήριξη από το Ελληνικό Τμήμα. Το καταπληκτικό είναι ότι άνθρωποι που στήριζαν για χρόνια το Σπίτι το πέρασαν στα παιδιά τους και τα εγγόνια τους τα οποία το στηρίζουν και αυτά με τη σειρά τους. Θέλουμε και χρειαζόμαστε αυτή τη στήριξη» θα πει η κ. Μπράουν.

Πρόεδρος της επιτροπής του Ελληνικού Τμήματος τα τελευταία δύο χρόνια είναι ο Σπύρος Μαλιαγρός. Οπως είπε στον «Ε.Κ.», αποφάσισε να ασχοληθεί εθελοντικά με το Ronald McDonald House για να προσφέρει και να δώσει ελπίδα σε αυτά τα παιδιά. «Ηθελα να προσφέρω, να δώσω πίσω, καθώς το Σπίτι είχε φερθεί πολύ καλά σε μέλη της οικογένειάς μου στο παρελθόν. Και αυτό συνεχίζουμε όλοι μας εδώ να κάνουμε σήμερα. Να βοηθάμε όπως και με όποιο τρόπο μπορούμε».

Φωτογραφία: «Ε.Κ.»/Ματίνα Δεμελή.

Τον Δεκέμβριο θα κλείσει 17 χρόνια μέσα στο Ronald McDonald. Δεξί χέρι της Νίκη Σιδέρη για εννέα χρόνια, η Σπυριδούλα Κατέχη μαζί με τους υπόλοιπους Ελληνες που είναι στην επιτροπή αλλά και τους εθελοντές, συνεχίζει το έργο που ξεκίνησε. «Οταν τη χάσαμε κάναμε μια επιτροπή όλοι οι εθελοντές. Πιστεύαμε στο έργο που έκανε η Νίκη, είμαστε όλοι μαζί μια παρέα. Αυτό συνεχίζουμε να κάνουμε μέχρι σήμερα, το ίδιο έργο. Το σπίτι δεν είναι ένας απλός ξενώνας. Και το Ελληνικό Τμήμα δεν παρέχει απλά ένα δωμάτιο, είναι όλα τα υπόλοιπα που γίνονται εδώ και πάνω από όλα η ηθική υποστήριξη που παίρνουν οι οικογένειες. Το Ελληνικό Τμήμα είναι το μοναδικό τμήμα στον κόσμο, δεν υπάρχει άλλο από καμία άλλη χώρα. Και για αυτό είμαι πολύ περήφανη. Η Νίκη Σιδέρη έκανε πολύ σημαντικό έργο. Και έδινε επτά μέρες από τη ζωή της για 35 χρόνια».

Πόσο εύκολο όμως είναι να ζεις ουσιαστικά από κοντά τον πόνο, την αγωνία αυτών των ανθρώπων;

«Αν δεν μπορείς να δώσεις, που είναι μεγαλύτερο από αυτό που παίρνεις πίσω, αν δεν ακούσεις τι σου λένε, να γίνεις ένα με τις οικογένειες, δεν μπορείς να δουλέψεις εδώ. Και αυτό το λέω σε όσους έρχονται να δουλέψουν εδώ. Ολα αυτά που έχω ζήσει, ο πόνος που έχω δει, με έκαναν καλύτερο άνθρωπο. Ολη αυτή η εμπειρία, να βλέπεις τον πόνο και την αγωνία στα πρόσωπα των παιδιών και των γονιών τους. Οι οικογένειες που έρχονται από την Ελλάδα δεν έχουν κάποιον να μιλήσουν.

Φωτογραφία: «Ε.Κ.»/Ματίνα Δεμελή.

»Μαζί κλαίμε, μαζί συζητάμε τα προβλήματα, βλέπουμε τις απαντήσεις του γιατρού, μαζί ψάχνουμε λύσεις. Εχουν υπάρξει οικογένειες που έχουν μείνει και οκτώ χρόνια εδώ. Σου γίνεται βίωμα, είναι το σπίτι σου, δεν ξέρεις πού αλλού να πας ειδικά όταν έρχεσαι από μια άλλη χώρα και δεν ξέρεις τη γλώσσα, δεν ξέρεις κανέναν. Κάποιες φορές οι καταστάσεις είναι δύσκολες. Οπως όταν οι γιατροί λένε στους γονείς ‘δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο, πρέπει να πάρεις το παιδί σου και να γυρίσεις στην Ελλάδα’. Αυτό είναι το χειρότερο που βλέπω στα μάτια αυτών των γονιών. Αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις που τα παιδιά γίνονται καλά και αυτή είναι μια ευχαρίστηση και μια ελπίδα».

Τα παιδιά

Με 352 σπίτια σε όλο τον κόσμο το Ronald McDonald House χαρίζει ελπίδα, ζεστασιά και αγάπη στα παιδιά που παλεύουν με διάφορες αρρώστιες. Το συγκεκριμένο στη Νέα Υόρκη δέχεται περισσότερο παιδιά με καρκίνο.

Ο Γιάννης Μιχαλόπουλος, 23 χρόνων σήμερα, έζησε τον εφιάλτη του καρκίνου για ένα χρόνο. Το 2017 μπήκε στο Σπίτι παράλληλα με τη θεραπεία που έκανε. Οπως είπε στον «Ε.Κ.» δεν ένιωσε ποτέ ότι βρίσκεται σε ένα ξένο χώρο, αλλά στο σπίτι του.

Φωτογραφία: «Ε.Κ.»/Ματίνα Δεμελή.

«Ηταν καλά μέσα στο σπίτι. Πέρασα ωραίες στιγμές. Τα δωμάτια ήταν άνετα, οι άνθρωποι μού φέρθηκαν καλά. Ποτέ δεν ένιωσα βαρετά, πάντοτε είχα με κάτι να ασχοληθώ. Ηταν σαν να είμαι στο σπίτι μου. Ενιωθα πολύ καλά. Ευτυχώς που είχα αυτό το μέρος να πάω. Γνώρισα πολύ κόσμο». Ο Γιάννης γύρισε νέα σελίδα στη ζωή του. Πηγαίνει στο κολέγιο, δουλεύει σε γυμναστήριο και το όνειρό του είναι να γίνει προπονητής στο φούτμπολ.

Η Σοφία Χριστοφίδη Νούναν βρέθηκε στο σπίτι με τον 17χρονο γιο της Βασίλη όταν διαγνώστηκε με λέμφωμα. «Χρειάστηκε να μείνουμε 4 φορές από μια εβδομάδα. Ηταν μεγάλη βοήθεια για μας καθώς έχω δύο ακόμη παιδιά και το νοσοκομείο ήταν κοντά στο σπίτι. Ολοι ήταν πολύ φιλόξενοι και τα παιδιά εκεί έχουν τόσα πράγματα να κάνουν που τους παίρνει το μυαλό από την αρρώστια. Σημαντική ήταν και η βοήθεια από τις ομάδες συμπαράστασης για τους γονείς γιατί χρειάζεται μεγάλη ψυχολογική υποστήριξη ο γονιός που περνάει όλο αυτό και θα τον βοηθήσει να σταθεί στο παιδί του».

Οι εθελοντές

Η Αγκάθα Λούις ήταν από τις πρώτες εθελόντριες που βοήθησαν στο έργο της Νίκη Σιδέρη πριν ακόμη ανοίξει το Ελληνικό Τμήμα. Η ίδια εργαζόταν στο νοσοκομείο Mount Sinai (Μάουντ Σινάι) στο Μανχάταν και από εκεί βοηθούσε αρρώστους που έρχονταν από την Ελλάδα και την Κύπρο.

Φωτογραφία: «Ε.Κ.»/Ματίνα Δεμελή.

«Μου έστελνε η Νίκη στο νοσοκομείο αρρώστους. Δεν μιλούσαν αγγλικά και τους βοηθούσα να συνεννοηθούν με τους γιατρούς. Ετσι ξεκίνησα. Ερχόντουσαν πολλοί, σε άσχημη κατάσταση και ήταν αρκετές οι περιπτώσεις που γινόντουσαν καλά. Η Νίκη πίστεψε και δούλεψε πολύ για αυτό τον οργανισμό. Θυμάμαι, καθόμασταν μέχρι αργά τη νύχτα να ετοιμάσουμε προσκλήσεις, εκδηλώσεις. Τότε δεν υπήρχε ακόμη το Ελληνικό Τμήμα να βοηθήσει, δουλεύαμε μόνες μας».

Η Σοφία Μηλιώνη είναι εθελόντρια για 36 χρόνια και μέλος της επιτροπής του ελληνικού τμήματος. «Αυτά τα 36 χρόνια υπήρξαν πολύ σημαντικά για μένα διότι μόνο αν είσαι σε ένα τέτοιο περιβάλλον καταλαβαίνεις πόσο τυχερός είσαι. Βλέπεις με άλλο μάτι τη ζωή και αντιμετωπίζεις τη ζωή διαφορετικά. Το Σπίτι αποτελεί ιδανικό περιβάλλον για τα παιδιά που δοκιμάζονται. Προσφέρει ανέσεις και οι γονείς βρίσκουν στήριξη για να πάρουν μια ανάσα και να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Εδώ το παιδί μπορεί να είναι παιδί. Να ξεχαστεί. Πιστεύω πως η συμβολή των ομογενών είναι σημαντική και απαραίτητη. Εάν δεν υπήρχε το Ελληνικό Τμήμα δεν θα υπήρχε τόση βοήθεια. Το αναγνωρίζει αυτό το Σπίτι και μας δίνει τη δυνατότητα να έχουμε παιδιά από Ελλάδα και Κύπρο» θα πει η κ. Μηλιώνη.

Φωτογραφία: «Ε.Κ.»/Ματίνα Δεμελή.

Η Βασιλική Ρέντα βρέθηκε στο Ronald McDonald House όταν ακόμη πήγαινε στο σχολείο. Μια φίλη της ήταν εκεί για θεραπεία και έτσι γνώρισε τη Νίκη Σιδέρη. «Προσφέρθηκα να την βοηθήσω με την αλληλογραφία. Ετσι ξεκίνησα να ασχολούμαι όλο και περισσότερο. Χαίρομαι πολύ που όλα αυτά τα χρόνια συνεργάζομαι με το προσωπικό του σπιτιού και ιδιαίτερα με την επιτροπή του ελληνικού τμήματος για να πετύχουμε το όραμα της Νίκης Σιδέρη. Νιώθω ευγνώμων που μπορώ να βοηθάω αυτά τα παιδιά σε αυτή την τόσο κρίσιμη στιγμή της ζωής τους».

Φωτογραφία: «Ε.Κ.»/Ματίνα Δεμελή.
Φωτογραφία: «Ε.Κ.»/Ματίνα Δεμελή.
Φωτογραφία: «Ε.Κ.»/Ματίνα Δεμελή.
Φωτογραφία: «Ε.Κ.»/Ματίνα Δεμελή.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 characters available