x
 

ΑΠΟΨΕΙΣ

Θλιβερή ανάμνησις

13 Απριλίου 2024
Της Στέλλας Ιωακείμ Κολόζου

Ηταν το 1953. Και ήταν άνοιξη. Απρίλης μήνας κι οι τριανταφυλλιές φορτωμένες ανοιγμένα τριαντάφυλλα, κι εγώ τότε δέκα χρονών έπαιρνα κάθε πρωί το δρόμο απ’ το Ρωμέικο γιαλό για να φθάσω στο Δεύτερο Δημοτικό όπου στην Tέταρτη τάξη μας δίδασκε ο αγαπημένος μας δάσκαλος, ο κύριος Δαμαλάς.

Δεν ξεχνώ την ομορφιά εκείνων των πρωινών.

Η απέραντη γαλάζια θάλασσα με τα κάτασπρα θαλασσοπούλια που τραγουδούσαν και χόρευαν στον αφρό, στο βάθος το Αγιον Ορος με την κορφή του πάντα χιονισμένη. Στα δεξιά το ακρωτήρι του Πέτασου κι αριστερά το επιβλητικό φρούριο με το κάτασπρο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής. Ολα αυτά στην αγαπημένη ιδιαίτερη πατρίδα μου, στο Κάστρο της Λήμνου. Περπατώντας για το σχολείο περνούσα μπρος από τα πέτρινα αρχοντικά των Λημνίων της Αιγύπτου που τα θαύμαζα και τα ζήλευα. Δεν ήθελα να φθάσω γρήγορα στο σχολείο για να χαρώ όλη αυτή την ομορφιά, αλλά και γιατί πήγαινα πάλι αδιάβαστη ως συνήθως.

Κι έτσι όταν πλησίαζα χτυπούσε το κουδούνι για την πρωινή προσευχή.

Μαζευόμασταν λοιπόν εκεί στην κεντρική είσοδο μπροστά στα σκαλοπάτια και με τις παιδικές φωνές μας αρχίζαμε εκείνη τη γλυκύτατη προσευχή (ως θαυμαστόν το όνομά Σου εν πάση Κύριε τη γη). Οι χωρικοί που κατέβαιναν από το κοντινό χωριό του Κάσπακα με φορτωμένα εκείνα τα συμπαθέστατα γαϊδουράκια, σταματούσαν, έβγαζαν τις τραγιάσκες τους και κάνοντας τον σταυρό τους έφευγαν για να πουλήσουν τις αστιβιές τους στους φούρνους του Κοτζαμάνη και του κυρ Σαράντη.

Και ενώ όλος ο κόσμος ετοιμαζόταν να γιορτάσει το Πάσχα που πλησίαζε μια αναπάντεχη ναυτική τραγωδία έφερε τα πάνω κάτω.

Ηταν η νύχτα της 14-15 Απριλίου που το καϊκι του καπετάν Στρατή του Ζούτη βυθίστηκε αύτανδρο εκεί γύρω στις Σποράδες. Φορτωμένο ζωντανά αρνιά και προορισμός ο Βόλος. Ξαφνική τρικυμία που στάθηκε μοιραία. Τη νύχτα εκείνη έγιναν επτά ναυάγια στο Αιγαίο.

Ελπίζαμε να είχαν αποκλειστεί σε κανένα ξερονήσι μέχρι που ο διοικητής της Αστυνομίας και ο λιμενάρχης είχαν το επίσημο ανακοινωθέν του υπουργείου Ναυτιλίας. Βρέθηκαν λείψανα του καϊκιού και πνιγμένα αρνιά, δεν βρέθηκε όμως ποτέ ανθρώπινη σορός. Τα μαύρα μαντάτα τα έμαθαν οι οικογένειες και περιττό να περιγράψω τους θρήνους, τις φωνές και την απελπισία, όχι μόνο των οικογενειών των θυμάτων αλλά και όλου του κόσμου. Ο Μητροπολίτης τότε ο Διονύσης Χαραλάμπους που ήταν σχετικά νεοφερμένος στη Λήμνο, μαζί με άλλους επίσημους επισκέφθηκαν πολλές φορές τις οικογένειες προσπαθώντας να τις παρηγορήσουν. Παρηγοριά δεν υπήρχε. Οχι μόνο μαυροφόρεσαν, αλλά κρέμασαν μαύρες κουρτίνες στα παράθυρα.

Και τώρα αναφέρομαι στα θύματα.

1)         Ο πλοιοκτήτης ο καπετάν Στρατής ο Ζούτης, όπου ονόμαζε το καϊκι του Κρυσταλλένια προς τιμήν της γυναίκας του, που έμεινε χήρα με τα τρία κορίτσια.

2)         Ηταν και ο Νίκος ο Τζουβελέκης νεώτατος κι έμεινε χήρα η Μαρίκα με τον μικρό Κωστάκη και νεογέννητο κοριτσάκι.

3)         Το τρίτο θύμα ήταν ο αγαπημένος μου θείος, αδελφός του πατέρα μου, Δημητράκης  Κολόζος. Ηταν η προσωποποίηση της καλοσύνης, με γέμιζε λουκούμια τις τσέπες μου και δραχμούλες. Εμεινε χήρα η θεία μου, η Ευστρατία, με τις τρεις ξαδελφούλες μου.

4)         Το τέταρτο θύμα ήταν ο κτηνοτρόφος από το χωριό Καμίνια, ονόματι Ψαραδέλλης, όπου ναύλωσε το καϊκι για να μεταφέρει τα αρνιά του στο Βόλο να τα πουλήσει.

Ανθρωπος βουνίσιος, καμία σχέση με τη θάλασσα και πολύτεκνος οικογενειάρχης.

Ο πατέρας μου, ναυτικός και ο ίδιος, ήταν απαρηγόρητος, αγκάλιαζε τις ορφανές ξαδέλφες μου και προσπαθούσε να τις παρηγορήσει.

Οι οικογένειες των θυμάτων εκτός από τον μεγάλο τους πόνο, αντιμετώπισαν και οικονομικά προβλήματα. Το μέρος ήταν μικρό, δεν είχε εργοστάσια και δουλειές και ύστερα από μεγάλο διάστημα πήραν κάποιες συντάξεις και συνέχισαν τη ζωή τους χωρίς ποτέ να ζητήσουν τίποτε.

Και τα χρόνια περνούσαν. Οι ορφανές κόρες ντύθηκαν νύφες και οι χήρες μανάδες τους έσυραν το χορό, ρίχνοντας στην πλάτη τους άσπρο μαντήλι για να ξορκίσουν το πένθος και στην πορεία γεννήθηκαν ωραία παιδιά, απόγονοι των θυμάτων που έμαθαν για τους παππούδες τους από τις φωτογραφίες και από τις διηγήσεις.

Καθώς περνούν τα χρόνια και είμαστε πάλι στον Απρίλιο, έχω κάποια συναισθήματα μπερδεμένα. Χαίρομαι που τους θυμάμαι, πικραίνομαι όμως όταν σκέφτομαι ότι έφυγαν τόσο άδικα και με αυτόν τον τραγικό τρόπο γιατί δυστυχώς δεν ήταν απλά ο θάνατος, ήταν ο πνιγμός.

Μακάρι όσο θα ζήσω να μη χάσω τη μνήμη μου για να τους θυμάμαι. Εξάλλου, όπως λένε, πεθαίνει κανείς μόνο όταν τον ξεχάσεις!

Καλοτάξιδοι οι ναυτικοί μας

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Θα μπορέσουμε κάποτε εμείς οι Ελληνες να ενωθούμε σαν τους Εβραίους και να πάψουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας στα εθνικά μας θέματα; Την περασμένη Δευτέρα η πλειοψηφία της πολιτισμένης ανθρωπότητας απείλησε μέσω του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης ότι θα ζητήσει τη σύλληψη του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου και του υπουργού Αμυνας της κυβέρνησής του Γιόαβ Γκαλάντ, με την κατηγορία της γενοκτονίας των πάνω από 35.

Σχόλια

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ

Εκκλησία

ΒΟΣΤΩΝΗ. Εκλέχτηκε την Παρασκευή 17 Μαΐου 2024 από τη Σύνοδο του Φαναρίου, ο Επίσκοπος Σασίμων Κωνσταντίνος (Μώραλης) Μητροπολίτης Ντένβερ, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο και όπως είχε εξαγγείλει ο «Ε.

ΑΠΟΨΕΙΣ

Είδε συγχωριανούς του, που τους κρέμασαν στους φανοστάτες της πλατείας της Καλαμάτας.

Πολιτισμός

ΑΘΗΝΑ. Σε μία λαμπρή τελετή με άρωμα Ελλάδας και Γαλλίας παραδόθηκε η Ολυμπιακή Φλόγα το απόγευμα της Παρασκευής στην οικοδέσποινα των φετινών Ολυμπιακών Αγώνων.

ΒΙΝΤΕΟ