GR US

Γράμμα από το Λονδίνο: Διαφθορά και «Συμπτώσεις»

Ευρωκίνηση

(Photo by Eurokinissi/ Michalis Karagiannis)

Η καταπολέμηση της διαφθοράς υπήρξε μόνιμη δικαιολογία για τις παρεμβάσεις των ΗΠΑ στα εσωτερικά ξένων χωρών, με αντιπροσωπευτικά παραδείγματα την Ουκρανία και την Ελλάδα που είναι γνωστές για μεγάλη διαφθορά στο δημόσιο τομέα. Η πραγματική αιτία για την παρεμβατική αυτή πολιτική είναι η επέκταση της αμερικανικής σφαίρας επιρροής στο εξωτερικό με θεμιτό ή και συγκεκαλυμμένα αθέμιτο τρόπο, κάτι που κάνουν και πολλές άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ρωσική Ομοσπονδία, η Κίνα, η γειτονική Τουρκία κ.λπ.

Στην περίπτωση της Ουκρανίας, τόσο η ειρηνική «Πορτοκαλί Επανάσταση» του 2005, όσο και η αιματηρή εξέγερση της πλατείας Μαϊντάν του Κιέβου το 2014, είχαν στόχο την ανατροπή, και τις δύο φορές, του φιλο-Ρώσου προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς και την προσάρτηση της χώρας στο αμερικανικό στρατόπεδο, με δικαιολογία την καταπολέμηση της σκανδαλώδους διαφθοράς.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, η Ουάσιγκτον έβαλε το «μαχαίρι» βαθιά μέσα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, μέσω του σκανδάλου της ελβετικής φαρμακοβιομηχανίας Νοβάρτις, με πραγματικό στόχο κατά τη γνώμη μας, την ολοκληρωτική ένταξή της στο αμερικανικό στρατόπεδο.

Εκτελεστικός διεκπεραιωτής και στην περίπτωση της Ουκρανίας και στην περίπτωση της Ελλάδας υπήρξε ο ικανότατος, όπως έχει αποδειχτεί, πρέσβης των ΗΠΑ στο Κίεβο και στη συνέχεια μέχρι και σήμερα στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ.

Η διαφθορά αποτελεί σοβαρότατο παγκόσμιο πρόβλημα, το οποίο δεν καταπολεμήθηκε ποτέ με ειλικρίνεια και έλαβε εκρηκτικές διαστάσεις μεταπολεμικά, μέσω των φορολογικών παραδείσων και της παγκοσμιοποίησης. Τεράστια αφορολόγητα και παράνομα κεφάλαια από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες, τις χώρες με αμφιλεγόμενα καθεστώτα και τον χαώδη Τρίτο Κόσμο, διοχετεύονται μέσω των διαφόρων offshore και trust, κυρίως προς τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, την Ελβετία, το Μονακό και άλλες πρωτεύουσες.

Στην Ουκρανία η φιλοδυτική «Πορτοκαλί Επανάσταση», από τον Νοέμβριο του 2004 μέχρι τον Ιανουάριο του 2005, όχι μόνο δεν περιόρισε τη διαφθορά, αλλά αντίθετα με τη «βοήθεια» ξένων «επιχειρηματιών» έφτασε, όπως και στη Ρωσία την περίοδο του προέδρου Μπόρις Γέλτσιν, σε αστρονομικά ύψη. Το 2013 στο Κίεβο 45 άτομα ήλεγχαν το 50% του πλούτου της χώρας.

Δεξί ωστόσο χέρι και σύμφωνα με κατηγορίες διαχειριστής της διοχέτευσης των «κλοπιμαίων» σε φορολογικούς παραδείσους και επενδυτικά σχήματα στις ΗΠΑ για λογαριασμό του φιλο-Ρώσου προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς, δύο φορές προέδρου της Ουκρανίας, υπήρξε ο γνωστός Αμερικανός λομπίστας Πολ Μάναφορτ, ο οποίος μάλιστα δικάστηκε γι’ αυτό. Αμέσως μετά τον Γιανουκόβιτς, ο Μάναφορτ ανέλαβε «συμπτωματικά» τον Ντόναλντ Τραμπ, ως υπεύθυνος της προεκλογικής εκστρατείας του για το αξίωμα του προέδρου των ΗΠΑ.

Λίγο μετά την δεύτερη ανατροπή του Γιανουκόβιτς, μετά την εξέγερση του Κιέβου στις αρχές του 2014 όπου ο Αμερικανός πρέσβης Τζέφρι Πάιατ φωτογραφήθηκε μοιράζοντας σάντουιτς στους φιλο-Αμερικανούς αντικαθεστωτικούς επαναστάτες, δεκάδες χώρες έστειλαν αντιπροσώπους στο Λονδίνο για να λάβουν μέρος σε διεθνή διάσκεψη με θέμα την καταπολέμηση της διαφθοράς στην Ουκρανία. Στη διάσκεψη αυτή ο Βρετανός εκπρόσωπος ανακοίνωσε ότι η κυβέρνησή του διέταξε στις 14 Απριλίου 2014 το πάγωμα 23 εκατ. δολ. στην τράπεζα BNP Paribas, με την αιτιολογία ότι αποτελούσαν προϊόν διαφθοράς του καθεστώτος Γιανουκόβιτς.

Ως κάτοχος των παράνομων χρημάτων εμφανιζόταν ο Ουκρανός πολιτικός και επιχειρηματίας Μίκολα Ζλοτσέφσκι, τον οποίο ο Γιανουκόβιτς διόρισε το 2010 υπουργό Ενέργειας παρόλο που ήταν ταυτόχρονα και ιδιοκτήτης της μεγαλύτερης ουκρανικής ενεργειακής εταιρείας Burisma, με νομική έδρα την Κύπρο.

Τον Σεπτέμβριο του 2015 ο Αμερικανός πρέσβης στην Ουκρανία Τζέφρι Πάιατ σε ομιλία του στην Οδησσό της Νότιας Ουκρανίας, κατήγγειλε το Κίεβο ότι αντί να στείλει τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχεία για την υπόθεση των 23 εκατ. δολ. στην βρετανική κυβέρνηση, απάλλαξε τον Ζλοτσέφσκι από κάθε κατηγορία περί διαφθοράς.

Προφανώς, σαν καλός μαθητής που πήρε το μάθημά του από το «άδειασμα» του Κιέβου, το FBI στην περίπτωση της Νοβάρτις δεν απευθύνθηκε απευθείας στην ελληνική κυβέρνηση για να πάρει τα στοιχεία εναντίον της ελβετικής φαρμακευτικής πολυεθνικής, αλλά προφανώς τα απέσπασε μόνο του, μέσω της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα, κατευθείαν και κρυφά από προστατευόμενους Ελληνες μάρτυρες, δείχνοντας έτσι το πώς αντιμετωπίζει την επίσημη ελληνική πλευρά.

Η παράκαμψη αυτή «αποσυντόνισε» το ελληνικό πολιτικό σύστημα που εστράφη εναντίον των προστατευόμενων από τους Αμερικανούς Ελλήνων μαρτύρων και των εμπλεκόμενων Ελλήνων δικαστικών, αντί να στραφεί εναντίον της Νοβάρτις που καταδικάστηκε στο Νιου Τζέρσεϊ για παράνομες δραστηριότητές της στην Ελλάδα, ή και εναντίον του ίδιου του FBI για ενδεχόμενη κατασκευή πλαστών κατηγοριών εναντίον των «10» Ελλήνων πολιτικών που κατηγορήθηκαν επώνυμα.

Περίεργες όμως «συμπτώσεις» του είδους αυτού δεν αποτέλεσαν μονοπώλιο της Ουκρανίας ή της Ελλάδας. Την ίδια χρονική περίοδο σημείωσαν έξαρση και στην αμερικανική πρωτεύουσα.

Μεταξύ άλλων, η «Ουάσιγκτον Ποστ» υπήρξε ιδιαίτερα επικριτική εναντίον του Χάντερ Μπάιντεν, γιου του σημερινού υποψήφιου προέδρου και αντίπαλου του Ντόναλντ Τραμπ, Τζο Μπάιντεν, ο οποίος ένα μήνα μετά τη βρετανική δίωξη της ενεργειακής εταιρείας Burisma του Μίκολα Ζλοτσέφσκι για τα 23 παράνομα εκατ. δολ. στη διεθνή διάσκεψη του Λονδίνου τον Απρίλιο του 2014, και συγκεκριμένα τον Μάιο του 2014, διορίστηκε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της... ενεργειακής εταιρείας Burisma του Ζλοτσέφσκι.

«Συμπτωματικά» επίσης η υπόθεση της αμερικανικής παρέμβασης στα ελληνικά πράγματα μέσω της Νοβάρτις πραγματοποιήθηκε επί κυβέρνησης Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είναι παγκοσμίως γνωστός ότι ενεργεί με βάση προσωπικές συμπάθειες και προτιμήσεις, όπως δείχνει και η εγγύτητά του με τον Ταγίπ Ερντογάν και τον γαμπρό του.

Από την άλλη πλευρά, η ελληνική πτυχή του σκανδάλου της Νοβάρτις που αποκαλύφτηκε από την Ουάσιγκτον και όχι από την Αθήνα, «συμπτωματικά» συνέπεσε με την θεαματική, ολοκληρωτική στροφή της Αθήνας υπέρ των ΗΠΑ και την «από το πουθενά» ξαφνική ανοιχτή επιθετικότητα της Ελλάδας εναντίον της Ρωσίας, επί «αριστερού» μάλιστα ΣΥΡΙΖΑ. Ολα αυτά «συμπίπτουν» και με την έλευση του Τζέφρι Πάιατ στην αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας.

Το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο εδώ είναι αν πρόκειται ή όχι για «σύμπτωση» το ότι η Ελλάδα, μετά τον «μήνα του μέλιτος» με τη Μόσχα επί κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή, έκανε την απότομη αυτή στροφή υπέρ της Ουάσιγκτον με εργαλεία «αγωνιστές» της Αριστεράς που μεγάλωσαν διαδηλώνοντας έξω από την αμερικανική πρεσβεία.

Το ότι η ελβετική πολυεθνική φαρμακοβιομηχανία Νοβάρτις προσέφερε στην Ουάσιγκτον την ευκαιρία να ανακατευτεί στα εσωτερικά κομματικά πράγματα της Αθήνας και σήμερα φτάσαμε στο ταπεινωτικό σημείο να προσφέρει η αμερικανική κυβέρνηση άσυλο σε Ελληνες μάρτυρες τους οποίους αμφισβητούν με νομικά μέσα πρώην Ελληνες πρωθυπουργοί και υπουργοί, αποτελεί πάντως αναμφισβήτητο γεγονός.

Θα φανταζόσασταν ποτέ Ελληνα πρέσβη στην Ουάσιγκτον να ανακατεύονταν με τον ίδιο τρόπο που ανακατεύτηκε ο Αμερικανός πρέσβης στα εσωτερικά της Αθήνας, για κάτι ανάλογο και μάλιστα χωρίς να ενημερώσει τουλάχιστον την αμερικανική κυβέρνηση;

Εμείς ούτε ως ανέκδοτο δεν θα μπορούσαμε να το φανταστούμε! Και δεν αποτελεί δικαιολογία το ότι δεν ήθελαν οι Αμερικανό-Βρετανοί να την «πατήσουν» στην Ελλάδα όπως την «πάτησαν» στην Ουκρανία, όπου αντί να τους δοθούν στοιχεία για την υπόθεση Burisma και τον Ζλοτσέφσκι, τους ανακοινώθηκε ότι είναι... αθώοι.

Αυτά λοιπόν τα λίγα και «συμπτωματικά» περί της καταπολέμησης της διαφθοράς, για να μην έχουμε αυταπάτες.